Εκλέγεται πρόεδρος της Βουλής ο Νικήτας Κακλαμάνης (live)

Εξελέγη νέος πρόεδρος της Βουλής με ευρύτατη πλειοψηφία 247 ψήφων υπέρ (50 παρών καταγράφηκαν στην ονομαστική ψηφοφορία και 2 απουσίες) ο Νικήτας Κακλαμάνης, βουλευτής Α’ Αθηνών της ΝΔ – πρόταση της κυβερνώσας παράταξης για το τρίτο τη τάξει πολιτειακό αξίωμα, στη συνεδρίαση της ολομέλειας της Βουλής το μεσημέρι της Τετάρτης (22/01), σε συνέχεια της παραίτησης του Κωνσταντίνου Τασούλα και την υποψηφιότητά του για την προεδρία της Δημοκρατίας. Eίναι ο 14ος πρόεδρος του Κοινοβουλίου και αναλαμβάνει καθήκοντα κατά την εικοστή (Κ’) περίοδο Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Παρά το ότι θεωρήθηκε αρχικά πως ο πρόεδρος της Νίκης, Δ. Νατσιός ήταν απών, ανακοίνωση του κόμματος έκανε γνωστό ότι είχε έγκαιρα ενημερώσει για το δικαιολογημένο κόλλημά του να παραστεί και τοποθετήθηκε με επιστολική ψήφο. Κατόπιν επικοινωνίας με τις αρμόδιες υπηρεσίες, η παράλειψη διορθώθηκε και καταχωρήθηκε στα πρακτικά. Απουσίαζαν ο βουλευτής της Νίκης, Ν. Βρεττός και η ανεξάρτητη βουλευτής Ρ. Χρηστίδου.

Τη στήριξή τους στο πρόσωπό του είχαν εκφράσει, επίσης, το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ενώ θετικά διακείμενες ήταν οι κοινοβουλευτικές ομάδες της Ελληνικής Λύσης και των Σπαρτιατών, καθώς και η πλειοψηφία των ανεξάρτητων βουλευτών.

Η Νέα Αριστερά αναμενόταν, όπως και έγινε, να τοποθετηθεί με το ‘παρών’, ομοίως το ΚΚΕ, η Νίκη και η Πλεύση Ελευθερίας.

Στη συνεδρίαση παρέστη ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας (24/04/2013 – 14/02/2014) και επικεφαλής του Ινστιτούτου Jacques Delors, Enrico Letta και οι πρώην πρόεδροι της Βουλής Νίκος Βούτσης και Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

H ομιλία του Νικήτα Κακλαμάνη μετά την εκλογή του:

“Κύριε πρόεδρε της κυβέρνησης, κυρία και κύριοι πρόεδροι των Κοινοβουλευτικών Ομάδων, κύριοι τέως πρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων, κυρίες και κύριοι βουλευτές, αγαπητές και αγαπητοί μου συνάδελφοι, είναι μεγάλη η χαρά, η τιμή και η ευθύνη να αναλαμβάνω σήμερα τα καθήκοντα του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων.

Η ψήφος σας ένωσε και πάλι το Κοινοβούλιο σχεδόν απ’ άκρη σ’ άκρη. Η σταθερή, πεισματική πίστη στο πρόσωπό μου όλα αυτά τα χρόνια με συγκινούν βαθιά και αποδεικνύουν ότι η αλήθεια της πορείας και των προθέσεών μου δε διαψεύστηκε ποτέ.

Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω στο 1990, όταν εξελέγην για πρώτη φορά βουλευτής Α’ Αθηνών, δε θα μπορούσα να φανταστώ αυτό που ζω και αισθάνομαι σήμερα. Ακόμη περισσότερο, δε θα μπορούσα ποτέ να διανοηθώ ως μικρό παιδί, που κάποτε έπαιρνε το πλοίο από την Άνδρο για να σπουδάσει και να γίνει γιατρός, ότι θα ζούσε σήμερα μια τέτοια κορυφαία στιγμή. Μια στιγμή, που σηματοδοτεί τον τερματισμό ενός πολιτικού μαραθώνιου δρόμου. Για όλα αυτά οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, κατ’ αρχήν στον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη, αλλά κυρίως, σε όλους εσάς. Όπως οφείλω και ένα ακόμη πιο μεγάλο ευχαριστώ στις Αθηναίες και τους Αθηναίους, στους ανθρώπους που με έζησαν και τους έζησα επί δεκαετίες. Σε αυτούς, που εξακολουθούν μέχρι σήμερα να επενδύουν σε μένα με μια ψήφο καρδιάς. Δε θα τους ξεχάσω ποτέ.

Όλη η μακρά μου διαδρομή, από τα μαθητικά μου χρόνια μέχρι και την ημέρα αυτή, επισφραγίζεται σήμερα για να ολοκληρώσει έναν κύκλο, που έζησα και έπραξα σύμφωνα με έναν ακλόνητο κώδικα αξιών. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς αναδιπλώσεις, χωρίς ‘ναι μεν, αλλά’. Πάντα με οδηγό την πίστη στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Πάντα με θάρρος, με αδιαπραγμάτευτο το αίσθημα του δικαίου, με πολλή δουλειά και με απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης μου. Αυτό, εξάλλου, με δίδαξε και το λειτούργημα, που επέλεξα να ασκήσω στη ζωή μου, αυτό του γιατρού. Αυτό μετέφερα στην πολιτική μου διαδρομή. Και αυτό θα συνεχίσω να κάνω μέχρι το τέλος της.

Όταν πριν από μερικούς μήνες είχα ερωτηθεί τι είναι αυτό, που μου λείπει περισσότερο από την κοινοβουλευτική εμπειρία του προεδρείου, είχα απαντήσει πως αισθάνομαι σαν πατέρας, που του λείπουν τα παιδιά του. Γι’ αυτό, λοιπόν, τώρα που ξαναβρίσκω όλους εσάς από τη θέση αυτή, θέλω να μου επιτρέψετε να σας απευθύνω δύο λόγια ‘πατρικά’.

Ο καθένας από εμάς, που βρίσκεται σήμερα στην αίθουσα αυτή κρατά στα χέρια του δύο πολύτιμα δώρα. Το πρώτο είναι η τιμή και συνάμα το ειδικό βάρος της ψήφου από τον ελληνικό λαό, ο οποίος του έδωσε το δικαίωμα να βρίσκεται σήμερα εδώ. Ένα δικαίωμα, που γεννά – όχι ίσες, αλλά πολλαπλάσιες υποχρεώσεις απέναντί του. Το δεύτερο δώρο έχει ταξιδέψει από τα βάθη του χρόνου, μέσα από μια μακραίωνη, περιπετειώδη πορεία για να βρεθεί τελικά στα χέρια μας. Πρόκειται για την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, ως μετεξέλιξη της αθηναϊκής, την οποία κληθήκαμε εμείς να υπηρετήσουμε.

Πριν από εμάς, το ίδιο δώρο, στα ίδια έδρανα ακούμπησαν τα ινδάλματά μας. Τα ιερά τέρατα της πολιτικής από όλες τις παρατάξεις, που κόσμησαν αυτή την αίθουσα. Και μόνο αυτή η σκέψη αρκεί για να αντιληφθούμε το βάρος της ευθύνης, που φέρει η κληρονομιά μας. Είναι αλήθεια πως πολλά έχουν αλλάξει από τότε και σίγουρα θα αλλάξουν ακόμα περισσότερα, όμως ο κινητήρας της δημοκρατίας εξακολουθεί να τροφοδοτείται από το ίδιο καύσιμο: την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Από αυτή την αφετηρία μεταφέρεται και αντανακλάται στο Κοινοβούλιο. Γι’ αυτό άλλωστε η Βουλή, ως κορυφαίο πολιτειακό όργανο, δε νοείται ως κάτι μονοσήμαντο ή επιδερμικό. Δεν είναι ένα στείρο νομοθετικό όργανο ή μια πολιτική παλαίστρα, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός με διευρυμένη αποστολή και ιδιαίτερη φυσιογνωμία. Υπό αυτή την έννοια, το κοινοβουλευτικό σώμα – εκτός της τυπικής του αποστολής, κατέχει και έναν κοινωνικά φορτισμένο ρόλο: αυτόν της διαπαιδαγώγησης. Γιατί ως καθρέφτης αντανακλά το εκλογικό σώμα και την ίδια στιγμή αντανακλάται ως παράδειγμα ήθους και πράξης στον λαό. Εκεί ακριβώς έγκειται και η πολλαπλάσια ευθύνη μας: στη διάπλαση του ατομικού και συλλογικού ήθους μέσα από το δημόσιο παράδειγμά μας.

Η πολιτική ως η ‘μεγίστη τέχνη’ και η ‘καλλίστη αρετή’, κατά τον Σωκράτη, απαιτεί σήμερα από εμάς τις ηθικές και διανοητικές αρετές του Αριστοτέλη: θάρρος, εγκράτεια, προσφορά, μεγαλοψυχία, σύνεση, δικαιοσύνη και σεβασμό. Αυτές είναι οι απαρέγκλιτες αρχές, που πρέπει να συγκροτούν το σύγχρονο κοινοβουλευτικό ήθος.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι ανάγκη να δώσουμε το παράδειγμα, λειτουργώντας ως διαμορφωτές του κοινοβουλευτικού πολιτισμού και κατ’ επέκταση της ελληνικής συνείδησης. Τόσο ο καθένας ξεχωριστά, όσο και συνολικά ως σώμα, μπορούμε να αναλάβουμε μαζί κοινωνική δράση, πέρα από τα στενά κοινοβουλευτικά μας καθήκοντα. Η Βουλή των Ελλήνων έχει τόσο τη δύναμη, όσο και την υποχρέωση να το πράξει, όπως έκανε και στο παρελθόν. Με κοινές πρωτοβουλίες, με φρέσκιες ή δοκιμασμένες ιδέες και με το βλέμμα στραμμένο στη μεγάλη εικόνα της Ελλάδας, μακριά από στεγανά και μικροπολιτικές.

Αλλά, πάνω από όλα, με ενότητα – γιατί αυτό είναι το ζητούμενο στις παράξενες εποχές, που ζούμε. Κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είπε πως ‘Η Ιστορία διδάσκει ότι οι Έλληνες ό,τι κερδίζουν στον πόλεμο, το χάνουν στην ειρήνη. Παράδειγμα το 1920, το 1940 και τόσα άλλα. Και το χάνουμε γιατί έχουμε την κακή συνήθεια να καθιστούμε τα εθνικά μας θέματα αντικείμενο έντονων πολιτικών ανταγωνισμών, οι οποίοι πολλές φορές παίρνουν τη μορφή της πατριδοκαπηλίας και καταλήγουν σε διχασμούς’.

Σήμερα, λοιπόν, από τη θέση αυτή, σας προκαλώ ανοιχτά να τον διαψεύσουμε όλοι μαζί. Γιατί αν βλέπατε σε αυτή την αίθουσα αυτό που βλέπω κι εγώ, θα ήσασταν σίγουροι ότι μπορούμε. Στην αίθουσα αυτή, λοιπόν, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, μικροί ή μεγάλοι, γαλάζιοι, πράσινοι, ή κόκκινοι. Υπάρχουν απλώς 300 πρόσωπα, που μπορούν να αποτελέσουν πρότυπα για τον ελληνικό λαό. Αρκεί να το θέλουν. Αρκεί να συνομολογήσουν την πίστη τους στα γνήσια δημοκρατικά ιδεώδη, στην ανθρωπιά, την ακεραιότητα και την φιλοπατρία.

Ίσως πείτε πως είμαι ρομαντικός. Όμως προσωπικά, λόγω εμπειρίας, προτιμώ να τάσσομαι στο πλευρό του Καβάφη, που έγραφε πως πρέπει ‘να βλέπουμε κι αθώα κάποτε τα πράγματα, και ήπια’, και όχι ‘στες ραδιουργίες μας να πρέπει να πάμε πάλι – να ξαναπιάσουμε την ανιαρά πολιτική μας πάλη’.

Οι καιροί, που έρχονται θα γεννήσουν νέες προκλήσεις. Και όλοι εμείς καλούμαστε να αναμετρηθούμε με αυτές τις προκλήσεις και να βγούμε νικητές. 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, υποκλίνομαι ενώπιον σας και σας λέω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την τιμή, που μου επιφυλάξατε. Θα σας δώσω μόνο μία υπόσχεση. Ότι στο τέλος της θητείας μου θα έχω προσπαθήσει να κάνω ό,τι μπορώ, ώστε να μην έχει μετανιώσει καμία και κανείς από εσάς για την ψήφο, που μου προσφέρατε σήμερα. Καλή αρχή, καλή συνεργασία, σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς.”

Ακολούθησε η καθιερωμένη τελετή παράδοσης-παραλαβής.

intime news

https://twitter.com/pasok/status/1882003537082941535

Τι υποστήριξε ο Κων/νος Τασούλας μιλώντας στους κοινοβουλευτικούς συντάκτες σχετικά με την καταγγελία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ: “Η δέσμευση ποσού για την κατασκευή Στρατιωτικού Μουσείου στην Κόνιτσα βασίζεται σε απόφαση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής, από τον Φεβρουάριο του 2024. Είχε ληφθεί χωρίς κάποια αντίρρηση, ενώ βασίστηκε σε μουσειολογική μελέτη του Πολυτεχνείου, η οποία είχε χρηματοδοτηθεί από τη Βουλή τον Ιούλιο του 2022. Με την πρόσφατη υπογραφή μου δεσμεύτηκαν και δεν εκταμιεύτηκαν χρήματα. Όσον αφορά το γηροκομείο Ιωαννίνων, η τοπική Ιερά Μητρόπολη ζήτησε τη βοήθεια της Βουλής για την κατασκευή νέας πτέρυγας, που αφορά την ψυχική υγεία των ηλικιωμένων, την άνοια και το Αλτσχάιμερ, με στόχο να λειτουργήσει το 2025. Το υπέγραψα, πράγματι, την τελευταία μέρα, όταν έπαψα να είμαι και βουλευτής, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι θα είχα πολιτικό όφελος.”

Η απάντηση του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ: “Οι εξηγήσεις του κ. Τασούλα δεν αναιρούν την παλαιοκομματική του νοοτροπία, την οποία και ομολόγησε. Οι πρώτες ενδείξεις δεν δείχνουν ενσυναίσθηση του μελλοντικού του ρόλου. Έτυχε την τελευταία μέρα εκτέλεσης των καθηκόντων του μόνο η Περιφέρεια Ηπείρου να έχει ανοιχτά ζητήματα; Όσο δε, για τη σιωπή του Μεγάρου Μαξίμου προφανώς προκύπτει καθώς εγκρίνει τέτοιες νοοτροπίες.”

Στη Bουλή βρέθηκε και ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος προκειμένου να συγχαρεί τόσο τον Κωνσταντίνο Τασούλα, όσο και το Νικήτα Κακλαμάνη.

φωτογραφίες: Γιώργος Κονταρίνης, eurokinissi / Mενέλαος Μυρίλλας, SOOC / Γιώργος Ζάχος, intime news