By Οι “πυρηνικές κεφαλές” του Μαξίμου και η απάντηση του Αλ. Τσίπρα
Ο Δημήτρης Μαύρος σε ερώτηση του Γιώργου Κουβαρά στην εκπομπή Στο Κέντρο (18.06) για το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα είχε σχολιάσει: “Υπάρχουν δύο πιθανότητες > Ή θα ξεμυτίσει και θα δημιουργηθεί ρεύμα ξαφνικά και θα πουν οι πολίτες: ‘Βρε ξαναεμφανίστηκε, να σκεφτώ’ ανάλογα και με την τοποθέτηση, το μανιφέστο και τι έμαθε όσο διάστημα απείχε (…). Αλλά, ενδέχεται ξαφνικά να φάει στο κεφάλι όλες τις πυρηνικές κεφαλές του Μαξίμου. Γιατί, όπως και να γίνει, εγώ αν ήμουνα κυβέρνηση δεν θα ήθελα να υπάρχει τίποτα, που να εξέχει σα μύτη γύρω μου.”
Ο Κ. Μητσοτάκης ξεκίνησε την παρέμβασή του στην Ολομέλεια της Βουλής την Τετάρτη (09.07) από το μεταναστευτικό-προσφυγικό, με αφορμή τις αυξημένες ροές προς την Κρήτη και τη Γαύδο και στον απόηχο της άρνησης του στρατάρχη στην ανατολική Λιβύη Khalifa Haftar να συναντηθεί με ευρωπαϊκή αποστολή, με επικεφαλής τον επίτροπο Μετανάστευσης, Magnus Brunner στην οποία συμμετείχε και ο νέος αρμόδιος υπουργός Θάνος Πλεύρης την Τρίτη. Ανακοίνωσε, αγνοώντας τη Συνθήκη της Γενεύης και το δικαίωμα στο άσυλο, ότι “Θα συλλαμβάνονται και θα κρατούνται όσοι μετανάστες φτάνουν από την Αφρική και οι αιτήσεις ασύλου δεν θα εξετάζονται αρχικά για τρεις μήνες.”
Σχετικά με το υπό συζήτηση σχέδιο νόμου με θέμα τη ‘διασφάλιση δημοσιονομικής ισορροπίας, μεταρρύθμιση του πλαισίου διαχείρισης – τροποποίηση του ν. 4270/2014 για την ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2024/1265 του Συμβουλίου της 29ης Απριλίου 2024 και τη μεταβολή εκείνης σχετικά με τις απαιτήσεις για τα δημοσιονομικά πλαίσια των κρατών-μελών (2011/85/ΕΕ)’ τόνισε ότι “Η ρήτρα διαφυγής για τις αμυντικές δαπάνες ήταν ελληνική πρόταση”, που έγινε δεκτή και επανέλαβε μέτρα οικονομικής συνδρομής, με ισχύ από το φθινόπωρο.
Ωστόσο, σε σημαντικό μέρος της τοποθέτησής του αναλώθηκε σε επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα και την πρώτη περίοδο της θητείας του ΣΥΡΙΖΑ για να υποδαυλίσει αισθήματα φόβου και ανασφάλειας και να αυτοπαρουσιαστεί ξανά ως η μόνη πολιτική εναλλακτική. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί με συστημικά αφιερώματα για την επέτειο από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, όμως οι αποκαλύψεις για το νέο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η επιμονή των συγγενών των θυμάτων στα Τέμπη για τη διερεύνηση των ευθυνών της κυβέρνησής του δεν ευνοούν τις προσπάθειες για αλλαγή ατζέντας. Ανέφερε ο Κ. Μητσοτάκης: “Δέκα χρόνια πριν, οι σειρήνες του λαϊκισμού μάς οδηγούσαν στο χείλος του γκρεμού. Οι τράπεζες έκλειναν, οι πολίτες στηνόντουσαν στις ουρές για 60 ευρώ και η χώρα έφτασε να εκλιπαρεί για να παραμείνει στο κοινό νόμισμα και την ευρωπαϊκή οικογένεια, για να ακολουθήσει στη συνέχεια ένα τρίτο μνημόνιο, υποθηκεύοντας τη δημόσια περιουσία και απομακρύνοντας την ελπίδα, για την οποία τόσο διψούσε η ελληνική κοινωνία και η ελληνική οικονομία. Αυτές οι στιγμές χαράχτηκαν στην κοινή μνήμη. Ταυτόχρονα, όμως, αποτέλεσαν και μια αρνητική εμπειρία που έγινε δίδαγμα, αλλά ταυτόχρονα και σπόρος συλλογικής συνειδητοποίησης. (…) Αυτό το νομοσχέδιο αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση ξαναχτίζει σε γερά θεμέλια όσα γκρέμισε μία οικονομική και κοινωνική περιπέτεια, που ξεκίνησε πριν από δέκα χρόνια. Κι, όμως, αυτή τη συγκυρία φαίνεται πως επιλέγει το χθες για να εκδικηθεί το σήμερα και να ναρκοθετήσει το αύριο. Δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστα τα όσα άκουσα από τον κ. Τσίπρα, ο οποίος ζητά απεγνωσμένα να ‘ξεπλυθεί’ από τον ολέθριο ρόλο του επί μία τετραετία. Και, βέβαια, από κάποια γνωστά κέντρα, που σπεύδουν να γίνουν ‘πρόθυμα πλυντήρια’ μίας από τις πιο μαύρες εποχές της πρόσφατης ιστορίας μας. Η ιστορία, όμως, είναι αμείλικτη και η θλιβερή επέτειος του δημοψηφίσματος του 2015 θα θυμίζει για πάντα στις Ελληνίδες και τους Έλληνες πόσο κόστισε η ‘ζαριά’ του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ στην πατρίδα μας. Στην αρχή, κοροϊδεύοντας τους πολίτες ότι τάχα θα καταργήσετε τα μνημόνια ‘με ένα νόμο και με ένα άρθρο’. Στη συνέχεια, σπρώχνοντας τη χώρα ένα βήμα από την έξοδο από την Ευρώπη, με κλειστές τράπεζες, με παγωμένη την πραγματική οικονομία, με ανεξέλεγκτη την ανεργία. Ύστερα, φορτώνοντας στις πλάτες των Ελλήνων 100 δισεκατομμύρια ευρώ, με περικοπές μισθών και με αυξήσεις φόρων. Διχάζοντας τον τόπο, συγκυβερνώντας με την ακροδεξιά. Ήταν ψέμα ότι συγκυβερνήσατε με την ακροδεξιά; Ψέματα όλα; Αυτές είναι μνήμες, που κάνουν ακόμα πιο εξοργιστική την ετεροχρονισμένη απόπειρα ενός πολιτικού να λανσάρει μία ωραιοποιημένη εικόνα του εαυτού του. Άδικος, όμως, ο κόπος, διότι πώς γίνεται ο κ. Τσίπρας να ισχυρίζεται ότι το δημοψήφισμα-παρωδία, προσέξτε, έγινε τάχα για να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη, όταν ακόμα και τώρα οι σύντροφοί του το υπερασπίζονται; Η κα Κωνσταντοπούλου θα μιλήσει, φαντάζομαι, για το θέμα αυτό, για το πώς προδόθηκε το νόημα του δημοψηφίσματος. Και τώρα πού είναι άραγε τα νταούλια, που παίζουν για να χορεύουν οι αγορές; Ύστερα, λοιπόν, από τόσα βιώματα η κοινωνία πλέον ξέρει. Η πρώτη φορά Αριστερά δεν ξεγέλασε τους Ευρωπαίους, τους Έλληνες ξεγέλασε. Και αυτή η καταστροφική πολιτική δεν έχασε μόνο χρήμα, χρόνο και δουλειές, έχασε κυρίως ευκαιρίες και εμπιστοσύνη. Και το κυριότερο, μια ολόκληρη γενιά ξενιτεύτηκε, χωρίς να φαίνεται ελπίδα τότε. Και όλα αυτά με πρωταγωνιστή ένα πρόσωπο, το οποίο στην αντιπολίτευση ξεστόμισε τα πιο προκλητικά ψέματα, ως πρωθυπουργός πήγε την πατρίδα του πίσω και ως αρχηγός καταδικάστηκε πέντε φορές σε εθνικές εκλογές. Και, βέβαια, να το πούμε και αυτό, και ως απλός βουλευτής έχει μηδενική κοινοβουλευτική δραστηριότητα. Μπορεί να έρθει εδώ ως τέως πρωθυπουργός να πάρει τον λόγο, να μας εξηγήσει ακριβώς πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος αυτό το ‘rebranding’, το οποίο έχει ξεκινήσει. Αυτά, λοιπόν, περιλαμβάνει ο απολογισμός. Όσα προφίλ και αν του φιλοτεχνήσουν, όσα νέα λογότυπα και αν σχεδιάσουν, όσα ονόματα και αν αλλάξουν, όποτε, λοιπόν, θα εμφανίζεται – και αυτός και ο χώρος τον οποίο εκπροσωπεί – ως κάτι άλλο, θα βρίσκετε διαρκώς μπροστά σας τους τρεις πιο σκληρούς αντιπάλους σας: τον καθρέφτη σας, τις πληγές ενός τόπου και την εμπειρία όλων των Ελλήνων. Πέρα από τα λόγια, άλλωστε, υπάρχουν και αυτά, που ένιωσε ο λαός ως συνέπειες του κ. Τσίπρα και της δικής σας αυταπάτης. Εκτός, λοιπόν, από τα πρακτικά των αρχηγών, υπάρχουν και τα πρακτικά των πολιτών στην κάλπη. Είναι εκείνα που δηλώνουν σε διαδοχικές αναμετρήσεις ότι αυτή η κυβέρνηση, παρά τις δυσκολίες, παρά τα λάθη, είναι η μόνη που μπορεί να οδηγήσει τον τόπο μπροστά. Είναι κάτι το οποίο προφανώς ενοχλεί, ενοχλεί σίγουρα και κάποια συμφέροντα και κάποια μέσα ενημέρωσης, τα οποία προτιμούν ενδεχομένως έναν πρωθυπουργό όμηρο των δικών τους πιέσεων. Λυπάμαι, δεν θα τους κάνω τη χάρη. Και γι’ αυτό, άλλωστε, σπεύδουν με μεγάλο ενθουσιασμό, ορισμένα κέντρα και ορισμένα μέσα ενημέρωσης, να βγάλουν από τη ναφθαλίνη τον παλιό αρχηγό, να του δώσουν νέα αποστολή. Δεν μας εκπλήσσουν. Έχουν δοκιμάσει με διαφορετικούς τρόπους τις αντοχές αυτής της κυβέρνησης, χωρίς αποτέλεσμα. Αυτό θα επαναληφθεί και τώρα.”
> H απάντηση του Αλέξη Τσίπρα
> Σημεία από την τοποθέτηση του πρωθυπουργού:
“Με νομοθετική ρύθμιση, που θα κατατεθεί αύριο Πέμπτη (10.07) στο Κοινοβούλιο προχωράμε στην αναστολή εξέτασης αιτήσεων ασύλου, αρχικά για τρεις μήνες, για όσους καταφθάνουν στην Ελλάδα από τη Βόρεια Αφρική με πλωτά μέσα. Είναι μια απαραίτητη προσωρινή αντίδραση, η οποία στηρίζεται ακριβώς στην ίδια νομική επιχειρηματολογία, την οποία η ελληνική κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει όταν επιτυχημένα αντιμετώπισε τη μεταναστευτική εισβολή στον Έβρο τον Μάρτιο του 2020. Όσοι μετανάστες, λοιπόν, εισέρχονται παράνομα στη χώρα, θα συλλαμβάνονται και θα κρατούνται. Χθες Τρίτη στα διεθνή ύδατα νοτίως της Κρήτης έγινε μια επιχείρηση διάσωσης από ένα εμπορικό σκάφος. Η κατεύθυνσή μας είναι οι διασωθέντες να μην αποβιβαστούν στην Κρήτη. Θα κατευθυνθούν στο Λαύριο και από εκεί θα μεταφερθούν σε φυλασσόμενες δομές του υπουργείου Μετανάστευσης. Η δεύτερη απόφασή μας αφορά τη δημιουργία μίας, σε πρώτη φάση, και ενδεχομένως δεύτερης, μόνιμης κλειστής δομής στην Κρήτη, έτσι ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο και τοπικά, κρατώντας αυτούς οι οποίοι εισέρχονται παράνομα, των οποίων οι αιτήσεις ασύλου δεν θα μπορούν να εξετάζονται. Τρίτον, οι συζητήσεις μας με τη Λιβύη – τόσο με τη νόμιμη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της δυτικής όσο και με εκείνη της ανατολικής Λιβύης, εξακολουθούν και συνεχίζονται. Όμως, θέλω να είμαι απολύτως σαφής ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις, το Πολεμικό Ναυτικό, το ελληνικό Λιμενικό είναι διατεθειμένα να συνεργαστούν με τις αρχές της Λιβύης έτσι ώστε να αποτρέψουμε, κατά προτίμηση, την αναχώρηση αυτών των βαρκών ή πλοιαρίων από τις ακτές της ή, όταν συμβαίνει αυτό, σε συνεργασία όπου αυτό είναι εφικτό, με τις αρχές της Λιβύης, οι βάρκες αυτές να επιστρέφουν πίσω εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν πριν εισέλθουν στα διεθνή ύδατα και η οποιαδήποτε παρέμβαση, η οποιαδήποτε σωτηρία τους να μετατρέπεται ουσιαστικά σε μία επιχείρηση έρευνας και διάσωσης.
(…) Κανείς πια σήμερα δεν πρέπει να αμφισβητεί ότι η ευημερία έρχεται και διαρκεί μόνο όταν στηρίζεται σε υγιείς βάσεις και πως η συνετή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών δεν είναι παρά η άλλη όψη της κοινωνικής ευαισθησίας. Ακριβώς, λοιπόν, αυτές τις δύο αρχές, που ουσιαστικά αλληλοσυμπληρώνονται, αποτυπώνει και το νομοσχέδιο το οποίο συζητούμε, προβλέποντας από τη μια πλευρά ότι η εθνική οικονομία θα συνεχίσει να κινείται στις ράγες της δημοσιονομικής συνέπειας, αλλά και στρέφοντας όλους τους πρόσθετους πόρους που θα εξασφαλίζονται, προς όφελος των πολιτών, ειδικά των πιο αδύναμων. Αυτό, άλλωστε, όπως έχουμε εξηγήσει πολλές φορές στο Κοινοβούλιο, απαιτεί και το νέο πλαίσιο, το οποίο ήδη διαπνέει τις οικονομίες όλων των ευρωπαϊκών κρατών. Το ανώτατο όριο ελλείμματος στο 3% πλαισιώνεται πλέον από έναν κανόνα συγκράτησης δαπανών, μία οροφή δαπανών προκειμένου αυτές να μην μπορούν να αυξάνονται πέρα και πάνω από όσα προβλέπει το κάθε εθνικό μεσοπρόθεσμο σχέδιο. Όταν, συνεπώς, τα έσοδα αποδίδουν καλύτερα του αναμενομένου, δεν θα μπορούν να αυξάνονται αντίστοιχα και οι σχετικές δαπάνες. Σε αντίστιξη, όμως, αν για οποιοδήποτε λόγο τα έσοδα μειώνονται, αυτόματα, αν κάποια χρονιά συμβεί αυτό, δεν σημαίνει ότι θα συμπαρασυρθούν και προς τα κάτω οι δαπάνες για τις οποίες έχουμε δεσμευθεί. Αυτή η επιλογή στη γλώσσα των οικονομολόγων ονομάζεται ‘αντικυκλική’ και αποσκοπεί κυρίως στην τόνωση της ανάπτυξης και μέσω δημοσίων επενδύσεων, ειδικά όταν τα πράγματα στο διεθνές περιβάλλον είναι ασταθή. Είναι μια κατεύθυνση η οποία προκρίνει το μακροχρόνιο όφελος έναντι του βραχυπρόθεσμου, με κανόνες αυστηρούς μεν, οι οποίοι πάντως περιλαμβάνουν και εξαιρέσεις, όπως οι φυσικές καταστροφές και οι αμυντικές δαπάνες. Θέλω να θυμίσω ότι η εθνική ρήτρα διαφυγής για τις αμυντικές δαπάνες υπήρξε ελληνική πρόταση, η οποία υιοθετήθηκε τελικά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και από όλα τα κράτη-μέλη. Μας εξασφαλίζουν σε πρώτη φάση έναν όχι ευκαταφρόνητο πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο ύψους μισού δισεκατομμυρίου ευρώ για το 2026.
Επιτρέψτε μου, όμως, να σταθώ ιδίως σε μία ποιοτική διάκριση, μεταξύ των αυξημένων εσόδων από την καλή πορεία της οικονομίας, την αναπτυξιακή της δυναμική, και εκείνων των πρόσθετων εσόδων, που προέρχονται από ενεργητικά μέτρα, όπως είναι αυτά της πάταξης της φοροδιαφυγής. (…) Βλέπετε, λοιπόν, ότι η μάχη κατά της φοροδιαφυγής δεν είναι μία αφηρημένη τεχνοκρατική μεταρρύθμιση. Συνιστά μια γενναία αλλαγή, με πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο και με συγκεκριμένη κοινωνική στόχευση. (…) Ουσιαστικά, με αυτό τον τρόπο, μεταφέρεται ένας σκοτεινός πλούτος στο φως της πραγματικής οικονομίας και στη διάθεση ολόκληρης της κοινωνίας. Γνωρίζοντας ότι το κόστος ζωής στη χώρα έχει ανέβει ως αποτέλεσμα του διεθνούς πληθωρισμού, το βάρος δίνεται σήμερα σε όσους αντιμετωπίζουν πρόβλημα στέγης, αλλά και στη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων.
Με άλλα λόγια, οι νέες ρυθμίσεις αφορούν εκατομμύρια πολίτες. Αναπτύσσονται σε πέντε πεδία με ισάριθμες προβλέψεις, τις οποίες και συνοψίζω.
Πρώτον, οι ενοικιαστές κύριας κατοικίας και οι φοιτητές σε όλη την επικράτεια θα λαμβάνουν στο εξής κάθε Νοέμβριο ένα μηνιαίο μίσθωμα, έως 800 ευρώ, με στόχο να ανταπεξέρχονται καλύτερα στα πάγια έξοδά τους. Είναι ένα μέτρο, το οποίο θα έχει και ένα δεύτερο, παράπλευρο όφελος, καθώς θα δίνεται προφανώς αυξημένο κίνητρο στους ενοικιαστές, αλλά και στους ιδιοκτήτες, να δηλώνουν επιτέλους το πραγματικό ενοίκιο, το οποίο καταβάλλουν. Γιατί δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος σε αυτή την αίθουσα, που να πιστεύει ότι το πραγματικό καταβληθέν ενοίκιο σε αυτή τη χώρα, το μέσο πραγματικό ενοίκιο είναι κάτω των 300 ευρώ. Παράλληλα, με το νέο μητρώο ιδιοκτησίας και διαχείρισης ακινήτων θα γίνονται πολύ πιο εύκολες οι διασταυρώσεις, δίνοντας την ευκαιρία και στην πολιτεία να παρεμβαίνει με βάση την αληθινή εικόνα στον χώρο των ακινήτων. Δεν ισχυρίζομαι προφανώς ούτε εγώ, ούτε ο αρμόδιος υπουργός, ούτε κανείς από το κυβερνητικό επιτελείο ότι με αυτό τον τρόπο μόνο θα λυθεί η στεγαστική κρίση. Θέλω να θυμίσω, όμως, ότι αυτή είναι μια παρέμβαση συμπληρωματική σε ένα πλέγμα πολλών διαφορετικών δράσεων για την αντιμετώπιση αυτού του οξυμένου προβλήματος. Θυμίζω τα προγράμματα ‘Σπίτι μου Ι’ και ‘Σπίτι μου ΙΙ’, τα οποία έχουν ήδη πολύ μεγάλη ανταπόκριση, τη δρομολόγηση μιας νέας πιο ευέλικτης διαδικασίας για την κοινωνική αντιπαροχή ώστε να αξιοποιηθούν λιμνάζοντα ακίνητα του δημοσίου, διαδοχικά προγράμματα ‘Εξοικονομώ’, ‘Ενοικιάζω’, διευκολύνσεις όπως τα άτοκα δάνεια και οι φοροαπαλλαγές για επισκευές και αναβάθμιση κτιρίων, που θα ισχύσουν και για τα φορολογικά έτη 2025 και 2026, με σκοπό να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα – τόσο από την πλευρά της ζήτησης όσο και της προσφοράς.
Το δεύτερο μέτρο αφορά τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους πολίτες με αναπηρία, τους ανασφάλιστους υπερήλικες. Και αυτοί κάθε Νοέμβριο πια, όχι έκτακτα αλλά κάθε Νοέμβριο, θα λαμβάνουν 250 ευρώ καθαρά, πέρα από τη σύνταξη και κάθε άλλο επίδομα, το οποίο δικαιούνται.
Τρίτη πρόβλεψη είναι η διατήρηση της αύξησης της δημόσιας φαρμακευτικής δαπάνης κατά 100 εκατομμύρια ετησίως μέχρι το 2030.
Τέταρτον, η συγκρότηση του ενιαίου Μητρώου Παροχών με όλες τις ενισχύσεις, που λαμβάνουν τα φυσικά πρόσωπα από το κράτος, ώστε ο κάθε ενδιαφερόμενος να βρίσκει εύκολα αυτά, που του αναλογούν.
Τέλος, γίνεται μια σημαντική πρόσθετη ενίσχυση στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ.
Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι έχουμε μια ισορροπία ανάμεσα σε μόνιμα μέτρα στήριξης προς τους πολίτες και τις λεγόμενες ‘παραγωγικές δαπάνες’ για την κατασκευή μεγάλων έργων, την αποκατάσταση ζημιών από φυσικές καταστροφές, δράσεις που συνολικά δημιουργούν περισσότερη απασχόληση.
Κι όμως, ενώ η σημερινή κυβέρνηση νομοθετεί εθνικές στρατηγικές, όπως η σημερινή, δυστυχώς το κλίμα που συναντά από τα άλλα κόμματα αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων. Μόλις χθες Τρίτη, για παράδειγμα, η αντιπολίτευση έμμεσα κατηγόρησε για τη στάση τους στην Επιτροπή Δεοντολογίας 14 βουλευτές της ΝΔ. Γιατί λέτε; Για εσχάτη προδοσία, για παράβαση καθήκοντος, για κατάχρηση εξουσίας. Και για ποιο λόγο διατυπώθηκε αυτή η κατηγορία; Επειδή εξέφρασαν την άποψή τους στη Βουλή, όπως ορίζει το άρθρο 61 του Συντάγματος για τα καθήκοντά τους. Αυτό πάει πολύ και οι λέξεις πλέον χάνουν το νόημά τους. Και μαζί χάνουν και οι πράξεις το ήθος τους. Πολύ περισσότερο, όταν δυνάμεις όπως το ΠΑΣΟΚ, κ. Ανδρουλάκη, υιοθετούν πρακτικές, που πρώτη επινόησε η Χρυσή Αυγή για τους βουλευτές που συμφώνησαν για τα μνημόνια και η Ελληνική Λύση για όσους ψήφισαν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό είναι κατάντια. Από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν περίμενα κάτι καλύτερο. Κύριε Ανδρουλάκη, τουλάχιστον, στην ψηφοφορία που θα ακολουθήσει σώστε τα προσχήματα, γιατί μετά από όσα έχουμε ζήσει, δεν επιτρέπεται θεσμικά, υποτίθεται, κόμματα να συντάσσονται με τους απογόνους της ‘πάνω’ και της ‘κάτω πλατείας’.
Δέκα χρόνια λοιπόν μετά, και παρά τα προβλήματα, η Ελλάδα έχει γυρίσει σελίδα. Οι πολίτες έχουν ελαφρυνθεί από 72 φόρους, τους πιο πολλούς τους βάλατε εσείς, τα τέσσερα χρόνια που κυβερνήσατε. Δημιουργήθηκαν 500.000 νέες θέσεις εργασίας. Μόνιμες αυξήσεις σε μισθούς και σε συντάξεις. Το gov.gr κάνει πιο εύκολη την καθημερινότητα όλων των πολιτών. Τα νοσοκομεία μας ανακαινίζονται, η παιδεία εκσυγχρονίζεται. Και σε μία πατρίδα η οποία διαθέτει πια, επιτέλους, δυναμική Πολιτική Προστασία και ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις.
Και να πω και κάτι τελευταίο: η Ευρώπη αναγνωρίζει πια τη διαρκή πρόοδο και στα θέματα, κ. Ανδρουλάκη, του κράτους δικαίου, εντάσσοντας την πατρίδα μας στις πρώτες 12 χώρες ανάμεσα στις 27. Την επόμενη φορά που θα μιλήσετε για το κράτος δικαίου, σας συνιστώ κ. Ανδρουλάκη, να διαβάσετε την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (…) Είναι πράγματι εξαιρετική, κα Κωνσταντοπούλου, πράγματι εξαιρετική. Γιατί; Διότι δίνει την καλύτερη απάντηση σε όσους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό επιθυμούν διαρκώς να δυσφημίσουν την ίδια την πατρίδα μας. Είμαστε στην ίδια κατηγορία, με βάση την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με κράτη όπως η Ολλανδία, η Γερμανία, η Φινλανδία. Είμαστε σε καλύτερη κατάσταση από την Ισπανία και το Βέλγιο. Και, μάλιστα, σε όλους τους δείκτες, οι οποίοι δηλώνουν μια σύγχρονη και λειτουργική δημοκρατία: την ελευθερία του Τύπου, για την οποία τόσος λόγος έγινε στην πατρίδα μας, μέχρι τις μεταρρυθμίσεις στη Δικαιοσύνη, κάτι το οποίο δείχνει και το μέγεθος της παραπληροφόρησης, που κάποιοι διακινούν.
Γιατί μία σύγχρονη χώρα δεν χρειάζεται άλλα ρίσκα και άλλα πυροτεχνήματα, χρειάζεται συνέπεια, συνέχεια, τολμηρές αλλαγές. Άλλωστε, οι Έλληνες ένα είναι βέβαιο: δεν ζητούν να γευτούν, κα Κωνσταντοπούλου, ‘ληγμένα προϊόντα’ του παρελθόντος, παρά μόνο τους καρπούς των κόπων τους και να είστε σίγουροι ότι αυτό θα γίνει.”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
στιγμιότυπο από τη συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη με τον στρατάρχη της ανατολικής Λιβύης, Khalifa Haftar την περασμένη Κυριακή (06.07) στη Βεγγάζη
