Ψευτοποιητή, που λες τη Γη πατρίδα

Με αφορμή την αντιπαράθεση για το αν υπήρχε ή όχι νεκρό παιδί οικογένειας μεταναστών σε νησίδα του Έβρου τον περασμένο Αύγουστο και ενώ επιταχύνεται η επέκταση του εκεί φράχτη με επιπλέον 35 χιλιόμετρα σε πρώτο στάδιο, προϋπολογισμού 100.000.000 ευρώ και οι επαναπροωθήσεις ξεπερνούν τις 2.000 την τριετία 2020 – 2022, στοιχεία που δημοσιεύει το περιοδικό newyorker.com (09/01) καταδεικνύουν ότι την τελευταία δεκαετία, οι ακτές της Ιταλίας, της Μάλτας, της Κύπρου και της Ελλάδας έχουν μετατραπεί σε ένα απέραντο νεκροταφείο.

Ως αποτέλεσμα συρράξεων, καταπίεσης, οικονομικών δυσχερειών, πείνας και δίψας, περισσότεροι από δύο εκατομμύρια άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να διασχίσουν τη Μεσόγειο από το 2014, κυρίως από την υποσαχάρια Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Τουλάχιστον 25.000 έχουν εξαφανιστεί και θεωρούνται νεκροί. Οι περισσότεροι παραμένουν στη θάλασσα, κάποιους τους παρέσυρε το κύμα στην ακτή και κατέληξαν σε τάφους χωρίς χαρακτηριστικά (unmarked) – 2.000 μόνο στην Ιταλία. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μόλις ένα ποσοστό 13% των μεταναστών που πέθαναν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μεταξύ 2014 και 2019 έχουν ανασυρθεί. Οι υπόλοιποι βρίσκονται ακόμη στον βυθό της Μεσογείου ή αποσυντίθενται στις ερήμους της Βόρειας Αφρικής. “Το 70% εξ αυτών δεν υπάρχουν πλέον. Η μοίρα τους μπορεί μόνο να υποτεθεί.”, εκτιμά ο José Pablo Baraybar της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού.

Παραμύθι με λυπημένο τέλος

Η Nasenet Alme Wildmikael έφτασε στη Γερμανία το 2015 στα 23 της, αφού πέρασε από τέσσερις χώρες μέσω ξηράς και θάλασσας. Μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη της δυτικής Ερυθραίας, στη βορειοανατολική Αφρική και την Κόκκινη Θάλασσα, το τέταρτο από δέκα παιδιά. Ο πατέρας της πέθανε νωρίς και η μητέρα της τα μεγάλωσε μόνη, πλένοντας ρούχα. Είχε λίγη βοήθεια για την απαραίτητη σχολική εκπαίδευση και το μέλλον της ήταν αβέβαιο. “Ακόμη και αν ονειρευόσουν κάτι παραπάνω, ήξερες ότι ποτέ δε θα τα κατάφερνες.”, λέει στην Alexis Okeowo. Γέννησε τον γιο της το 2008, ο μπαμπάς του έφυγε για το Σουδάν πριν γίνει ενός και εκείνη ακολούθησε όταν έκλεισε τα 18, περπατώντας με τον μικρό τρεις μέρες στην έρημο. Στο Χαρτούμ, την πρωτεύουσα, σε επισφαλή θέση, με κίνδυνο οι δυνάμεις ασφαλείας να τους επιστρέψουν πίσω και χωρίς το παιδί να μπορεί να πηγαίνει σχολείο γιατί έφυγαν χωρίς έγγραφα και δεν ήταν καταγεγραμμένοι, σέρβιρε για έξι χρόνια τσάι σε καφετέρια. Το 2013, ο φίλος της επιβιβάστηκε στη Λιβύη σε ένα αλιευτικό σε κακή κατάσταση, γεμάτο μετανάστες, πολλοί από την Ερυθραία, με προορισμό την Ιταλία. Και έπειτα, εξαφανίστηκε. Η βάρκα βυθίστηκε στις 3 Οκτωβρίου ανοιχτά της Λαμπεντούζα, στο νοτιότερο νησί της Ιταλίας, το πιο κοντινό στην Αφρική, που αποτελεί και προορισμό διακοπών χάρη στις παραλίες με λευκή άμμο – 366 βρέθηκαν νεκροί.

ιταλικό περιοδικό Panorama – behance.net

Δύο χρόνια αργότερα, αποφάσισε να ξεκινήσει κι εκείνη το ταξίδι προς την Ευρώπη, αφήνοντας το παιδί στο Χαρτούμ για να είναι ασφαλές. “Ήξερα ότι άνθρωποι πεθαίνουν στη θάλασσα. Ήξερα τα πάντα. Αλλά πήρα την απόφαση.” Ήθελε να σπουδάσει, να βρει μια δουλειά για να στέλνει χρήματα στη μητέρα της και για να προσφέρει στον Yafet ευκαιρίες, που εκείνη είχε στερηθεί. Πίστευε ότι αν έπαιρνε άσυλο, θα μπορούσαν να επανενωθούν, σημειώνει στο ρεπορτάζ της για το newyorker.com η Alexis Okeowo. Διέσχισε την έρημο του Σαχέλ, ακολουθώντας μια διαδρομή, όπου πολλοί μετανάστες πεθαίνουν από πείνα και δίψα, με τις γυναίκες να βιώνουν συχνά σεξουαλική βία. Κρατήθηκε για ένα μήνα σε κέντρο στην Τρίπολη της Λιβύης. Τους έδιναν τροφή μια φορά την ημέρα και χτυπούσαν συχνά τους άνδρες. Αφού αφέθηκε ελεύθερη, πλήρωσε σχεδόν 2.000 δολάρια για να μπει σε μια βάρκα για την Ιταλία. Συνέχισε προς τη Γερμανία, της χορηγήθηκε άσυλο και μια ανανεώσιμη άδεια παραμονής για δύο χρόνια.

africa-me.com

Ο πρόεδρος της Ερυθραίας από το 1993, Isaias Afwerki έχει κατηγορηθεί για μια σειρά παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων μαζικών παρακολουθήσεων, αυθαίρετων συλλήψεων, βασανισμών και επ’ αόριστον στρατολόγησης, με καταναγκαστική εργασία, χαμηλές αμοιβές και άσκηση σωματικής βίας. Όσοι επιχειρούν να δραπετεύσουν, φυλακίζονται ή θανατώνονται. Για να φύγουν από τη χώρα, οι πολίτες πρέπει να διαθέτουν βίζα εξόδου, ωστόσο η κυβέρνηση σπάνια την προμηθεύει. Πολλοί αισθάνονται παγιδευμένοι, με περίπου πέντε χιλιάδες τον μήνα να το επιχειρούν παράνομα και με μεγάλο κίνδυνο, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη.

εξώφυλλο του βιβλίου της Cristina Cattaneo ‘Ναυαγοί χωρίς πρόσωπο – Δίνοντας όνομα στα θύματα της Μεσογείου’ (2018)

Η Nasenet Alme Wildmikael άρχισε να μαθαίνει γερμανικά, βρήκε δουλειά στην αποθήκη online καταστήματος και επικοινώνησε με τη γερμανική πρεσβεία στο Χαρτούμ ώστε να μπορέσει να ταξιδέψει και το παιδί, όμως την ενημέρωσαν ότι χρειάζεται η συναίνεση του μπαμπά του ή το πιστοποιητικό θανάτου, διαφορετικά πρέπει να περιμένει μέχρι να ενηλικιωθεί. Ήρθε σε επαφή με την Cristina Cattaneo, την επικεφαλής του Ανθρωπολογικού και Οδοντολογικού Εργαστηρίου (Labanof) στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μιλάνου, στο ακαδημαϊκό προάστιο Città Studi, η οποία βοηθά να ταυτοποιηθούν τα σώματα μεταναστών, που δεν επιβιώνουν του ταξιδιού. “Αισθάνεται κανείς ότι το σύστημα έχει αποτύχει παταγωδώς.”, επεσήμανε μιλώντας στο newyorker.com. “Πριν από είκοσι πέντε χρόνια, πολλές από τις αυτοψίες που κάναμε ήταν σε μετανάστες από την Ουκρανία ή τη Ρουμανία, ωστόσο ποτέ σε αυτόν τον βαθμό.”

1498-1500 / Βασιλική του Αγίου Πέτρου, Ρώμη

Τον Οκτώβριο του 2013 βρισκόταν στην Ελβετία για να μιλήσει στη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού όταν έμαθε ότι βυθίστηκε το πλοιάριο με τους 518 επιβαίνοντες, δύο μίλια ανοιχτά της Λαμπεντούζα, σε μια από τις πρώτες μεγάλες καταστροφές, που αποκαλούμε ‘κρίση του μεταναστευτικού’. Έπεισε το Ειδικό Γραφείο του Επιτρόπου για τους Αγνοούμενους να επιτρέψει στο εργαστήριο, που διατηρεί βάση δεδομένων να αναγνωρίσει κάποια από τα θύματα. Τους μήνες που ακολούθησαν, μετά από έκκληση σε πρεσβείες, ογδόντα μέλη οικογενειών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες μετέβησαν στο Μιλάνο και τη Ρώμη. Ένα αντίγραφο του έργου Pietà του Μικελάντζελο – ως έκφραση της ενσυναίσθησης για τους συγγενείς των νεκρών – βρίσκεται κοντά στο δωμάτιο, όπου τους συναντά η Cristina Cattaneo. Ο Abraham Gmichael, που έχασε τον κουνιάδο του μετέφερε: “Ήταν φριχτό όταν μάθαμε ότι ήταν μέσα. Δεν μπορεί να το εκφράσει κανείς με λόγια. Η γυναίκα του λιποθύμησε. Φοβηθήκαμε. Είχαμε συγγενείς, στενούς φίλους, που έχασαν τη ζωή τους. Επικρατούσε χάος. Πολλοί άνθρωποι γύρω μου θρηνούσαν.” Βρέθηκε απάντηση για το 65% των περιπτώσεων. Σύμφωνα με το δημοσίευμα του newyorker.com, το εργαστήριο έχει επιλύσει πενήντα – υπάρχουν ακόμη 430 ανοιχτές, από εξήντα οχτώ ναυάγια.

Reuters, Marina Militare

Πάλι το 2013, μια ακόμη βάρκα βυθίστηκε στα χωρικά ύδατα της Μάλτας – περίπου 300 μετανάστες από τη Συρία, ανάμεσά τους πολλά παιδιά, πνίγηκαν. Μέλη της ιταλικής ακτοφυλακής συνελήφθησαν επειδή δεν τους συνέδραμαν, παρά τα αρκετά σήματα κινδύνου. Η υπόθεση δεν δικάστηκε και το διάστημα εντός του οποίου θα μπορούσαν να απαγγελθούν κατηγορίες παρήλθε το 2022. “Η Ιταλία έλεγε ότι είναι ευθύνη της Μάλτας και η Μάλτα ότι έχει την ευθύνη η Ιταλία – και όλοι πέθαναν επειδή δεν ήταν ευθύνη κανενός. Το γενετικό υλικό που μας δόθηκε δεν ταίριαζε με εκείνο όσων έχουν περισυλλεγεί, ενώ δεν συζητείται το να ρυμουλκηθούν και άλλες βάρκες.”, υπογράμμισε η Cristina Cattaneo.

η Cristina Cattaneo στα εγκαίνια του μουσείου Ανθρωπολογικής Επιστήμης στο πανεπιστήμιο του Μιλάνου / Andrea Fasani, ansamed.info

Το 2015, μεταξύ Λιβύης και Λαμπεντούζα ένα αλιευτικό είκοσι μέτρων, που μετέφερε γύρω στους 1.000 μετανάστες, βυθίστηκε. Η Ιταλία συνέλαβε τους διακινητές, που χρέωναν 1.200 με 1.800 δολάρια για το ταξίδι – και έξτρα για σωσίβια. Έκαναν σημάδια στο κεφάλι όσων παρέβαιναν εντολές και τους υποχρέωσαν να καθίσουν στην καταπακτή ακόμα κι όταν άρχισε να βάζει νερό. Δύο άνθρωποι καταδικάστηκαν για παράνομη διακίνηση και ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Ένα χρόνο μετά, η Ιταλία το ανέσυρε από τη θάλασσα και το ρυμούλκησε ως την πόλη Melilli της Σικελίας. “Όταν η πυροσβεστική το άνοιξε, υπήρχαν επίπεδα και επίπεδα και άλλα επίπεδα νεκρών. Αυτό μας δίνει μια αίσθηση του με τι είδους αδιέξοδο βρέθηκαν αντιμέτωποι και του πόσο απελπισμένοι πρέπει να ήταν για να ταξιδέψουν σε αυτές τις συνθήκες.” Υπήρχαν δεκάδες σώματα κάτω από τις σανίδες, το αμπάρι και στον χώρο όπου κανονικά αποθηκεύονται οι αλυσίδες της άγκυρας. Οι εικόνες της θύμισαν τα πλοία που μετέφεραν σκλάβους. Τα θύματα προέρχονταν από τη Σενεγάλη, το Μάλι, την Κυανή Ακτή, το Μπανγκλαντές και αλλού. Οι μισοί είχαν ηλικίες μεταξύ 13 και 17. Στο χέρι μερικών από τους επιβαίνοντες υπήρχε μια πλαστική σακούλα με χώμα από την πατρίδα τους. “Μου προκάλεσε έκπληξη και ντράπηκα γι’ αυτό.”, λέει η Cristina Cattaneo. Ανέτρεξε στα καλοκαίρια που περνούσε όταν ήταν μικρή στο χωριό των προγόνων της στη βόρεια Ιταλία, επιστρέφοντας στον Καναδά με κλαράκια δέντρων, που τοποθετούσε στα βιβλία της. Αναγνωρίστηκαν μόνο έξι άνθρωποι. “Έχουμε μεγάλη αίσθηση καθήκοντος. Ξέρουμε ότι τις περισσότερες φορές δεν θα είμαστε σε θέση να δώσουμε μια απάντηση. Πού εντοπίζουμε τους συγγενείς και πώς ερχόμαστε σε επαφή μαζί τους; Κάποιοι ίσως ζουν στις χώρες καταγωγής, άλλοι ενδεχομένως μετακινούνται, ορισμένοι μπορεί να βρίσκονται ήδη στην Ευρώπη.”

το αλιευτικό φιλοξενήθηκε στη Biennale της Βενετίας το 2019 ως δημόσιο έργο τέχνης με τίτλο: ‘Βarca nostra’ (Το πλοίο μας) / bbc.com

Στον Tareke Brhane, από την Ερυθραία απονεμήθηκε το 2014 μετάλλιο ειρήνης για τον κοινωνικό του ακτιβισμό. Έζησε τέσσερα χρόνια σε κέντρο κράτησης στη Λιβύη, πριν τα καταφέρει να φτάσει στην Ιταλία και να πάρει άσυλο. “Ακόμη αναρωτιέμαι, πώς γίνεται να διέσχισα την έρημο, να επέζησα των φυλακών, της βίας και να συνεχίζω να χαμογελάω;” Ίδρυσε μαζί με άλλους ακτιβιστές τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση, ‘Επιτροπή 3ης Οκτώβρη’. “Πρώτη φορά τότε, η θάλασσα μας έδωσε πίσω τα σώματα. Κανείς δεν μπορούσε να πει ότι δεν ήξερε ή ότι δεν είδε.” Για περίπου έξι μήνες, οι πολιτικοί και τα μέσα στην Ιταλία έδειξαν συμπόνοια, μετά η προσοχή τους μετατοπίστηκε. Κάθε χρόνο για ένα Σαββατοκύριακο, έχει καθιερωθεί να διοργανώνονται εκδηλώσεις στο πνεύμα της φιλοξενίας στη Λαμπεντούζα ώστε να διατηρηθεί το γεγονός στην εθνική μνήμη. Συμμετέχουν επιζήσαντες και συγγενείς θυμάτων, όπως ένα ζευγάρι Σύριων, που έχασαν τα παιδιά τους. “Είναι δύσκολο επειδή πολλές οικογένειες εξακολουθούν να θεωρούν ότι οι συγγενείς τους ζουν. Μόνο ένα μικρό ποσοστό γίνεται να ταυτοποιηθεί, η πλειοψηφία βρίσκεται στη θάλασσα και η κυβέρνηση της Ιταλίας δεν θέλει να δαπανήσει χρήματα για να τους ανασύρει. Περιμένουν απαντήσεις, που δεν είμαστε σε θέση να δώσουμε. Υποφέρουν. Θα πάμε σε όλες τις πόλεις της Σικελίας για να χαρτογραφήσουμε ποιος έχει ταφεί εκεί, εάν είναι με όνομα ή όχι.”

Με το θέμα ασχολείται και η Διεθνής Επιτροπή για ανθρώπους που έχουν χαθεί (International Commission on Missing Persons). Ξεκίνησε το 1996 από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Bill Clinton μετά τον πόλεμο στα Βαλκάνια, με τους 40.000 αγνοούμενους ώστε να ανοίγουν ομαδικοί τάφοι. Το 70% έχουν αναγνωριστεί. Το 2004, μετά τον σεισμό και το τσουνάμι στον Ινδικό Ωκεανό συνέβαλε στην ταυτοποίηση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων. “Το να ερευνούμε την εξαφάνιση και να τους βρίσκουμε είναι κρατική υποχρέωση, ανεξάρτητα από το εάν πρόκειται για πολίτη ή όχι, την υπηκοότητα, την εθνικότητα ή τη φυλετική τους καταγωγή.”, σημείωσε η επικεφαλής της επιτροπής, Kathryne Bomberger. “Είναι προφανές ότι υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Επιπλέον, δεν έχουμε ζήσει πρόβλημα με εξαφανισμένους σε αυτή την έκταση από τη σύγκρουση στα Βαλκάνια ή τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οπότε οι μηχανισμοί – για να είμαστε δίκαιοι – δεν υπάρχουν.” Το 2017, ένα μέλος του Κοινοβουλίου της Ιταλίας έκανε μια σχετική πρόταση, αλλά δεν κατέληξε σε ψηφοφορία. Την επόμενη χρονιά η Ιταλία, η Μάλτα, η Ελλάδα και η Κύπρος συμφώνησαν να μοιραστούν πληροφορίες για τα άψυχα σώματα με τον οργανισμό, ωστόσο η διαδικασία δεν προχώρησε.

ανοιχτά της Λαμπεντούζα, ενώ εξελίσσεται επιχείρηση διάσωσης από την ισπανική ΜΚΟ ‘Open Arms’, Αύγουστος 2022 / AP, Francisco Seco

Αντίθετα, η ΕΕ έχει επενδύσει υπερβολικά σε προσπάθειες ανάσχεσης της μετανάστευσης, ακόμη και ρισκάροντας να συμβάλει σε θανάτους. Το 2018 εξόπλισε και εκπαίδευσε τη λιβυκή ακτοφυλακή να παρεμποδίζει όσους κατευθύνονταν στην Ευρώπη, κάποιες φορές βυθίζοντας πλοιάρια. Όσοι πιάνονται, μεταφέρονται σε φυλακές της Λιβύης, βασανίζονται, απειλούνται και πωλούνται για καταναγκαστικές εργασίες. Η ΕΕ αποθαρρύνει ανθρωπιστικές οργανώσεις να σώζουν μετανάστες από βάρκες που βουλιάζουν. Η Ιταλία επανειλημμένα έχει μπλοκάρει την αποβίβασή τους. Στα τέλη Ιουνίου, γύρω στους 2.000 μετανάστες και πρόσφυγες από το Σουδάν και άλλες αφρικανικές χώρες προσπάθησαν να σκαρφαλώσουν σε ένα φράχτη ανάμεσα στο Μαρόκο από τη μια πλευρά, με τις δυνάμεις ασφαλείας να τους χτυπούν βάναυσα και να τους ρίχνουν πλαστικές σφαίρες και την ισπανική πόλη Melilla στη βόρεια Αφρική από την άλλη, όπου χρησιμοποιήθηκαν εναντίον τους χημικά. Τουλάχιστον είκοσι τρείς έχασαν τη ζωή τους και έλειπαν εβδομήντα εφτά. Λείψανα εκατοντάδων μεταναστών ανευρίσκονται και στα σύνορα ΗΠΑ – Μεξικού κάθε χρόνο.

Οι ψυχίατροι αποκαλούν τη συναισθηματική οδύνη του να μην ξέρεις εάν κάποιος αγαπημένος έχει πεθάνει ‘ακατάληπτη απώλεια’ (ambiguous loss). Όσοι μένουν πίσω, υποφέρουν από τον πόνο του να πιστεύουν ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν ζει, όμως στερούνται την τελετουργία του πένθους – την κηδεία και την ταφή, που συμβάλουν στο να το ξεπεράσουν. “Από μια κλινική σκοπιά, τα συμπτώματα μοιάζουν με εκείνα ανθρώπων που έχουν βασανιστεί.”, επισημαίνει η Marzia Marzagalia, ψυχίατρος στο Μιλάνο, η οποία μιλά με μετανάστες. Δυσκολεύονται να κοιμηθούν και να σιτιστούν, έχουν εφιάλτες, νιώθουν ότι βρίσκονται σε κίνδυνο, βιώνουν εμμονικό ιδεασμό και σωματικό πόνο. Μπορεί να εκδηλώσουν κατάθλιψη ή να καταφύγουν στον αλκοολισμό, να διαγνωστούν με καρκίνο, γαστρεντερικές διαταραχές και ασθένειες του ανοσοποιητικού. “Δέχομαι μια μητέρα που έχασε τρία παιδιά. Δεν τα είδε να πνίγονται. Ξεκίνησαν μαζί, έφτασε μόνη. Συνεχίζει να τα ψάχνει.” O Abraham Gmichael μοιράζεται ότι “Πολλοί άνθρωποι διαχειρίζονται παρόμοιες καταστάσεις. Τόσοι νέοι χάνονται και οι γονείς δεν γνωρίζουν πού βρίσκονται για περισσότερα από δέκα, δεκαπέντε χρόνια. Ζητείται από τους μεγαλύτερους στην κοινότητα να εφευρίσκουν ιστορίες ώστε να παρηγορηθούν οι μητέρες, που χρειάζονται έναν αποχαιρετισμό.”

μία από τις μη μόνιμες προσθήκες, με τις οποίες έκλεινε η πόρτα του έργου της κεντρικής φωτογραφίας, της Arabella Pio, 2016: “Εδώ κείτεται ένας μη αναγνωρισμένος μετανάστης”

“Όχι μόνο το ζήτημα δεν θεωρείται πρόβλημα για πολλούς πολιτικούς παράγοντες, αλλά αντιμετωπίζεται ως πρόσφορο έδαφος από δεξιές κυβερνήσεις για δικό τους όφελος.”, επισημαίνει ο Simon Robins, ερευνητής σε θέματα ανθρωπιστικής προστασίας. Για τον José Pablo Baraybar από τον Ερυθρό Σταυρό, όσο οι χώρες δεν τροποποιούν τη μεταναστευτική τους πολιτική “μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν”. Ένα σύνθημα κατά τη διάρκεια της πρόσφατης προεκλογικής εκστρατείας, όπου αναδείχθηκε νικήτρια η Georgia Meloni, με τις ακροδεξιές, εθνικιστικές θέσεις ήταν ‘Σταματήστε τις αφίξεις’. “Η Ιταλία δεν μπορεί να δεχθεί δεκάδες χιλιάδες μετανάστες, που φέρνουν μόνο προβλήματα ούτε να μετατραπεί σε προσφυγικό καταυλισμό της Ευρώπης”, υποστήριξε ο Matteo Salvini, πρώην υπουργός Εσωτερικών, μερικές μέρες πριν από μια πρόσφατη επίσκεψη στη Λαμπεντούζα.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η ανάσυρση του πλοίου που κατέληξε στη Melilli κόστισε στην Ιταλία 9.5 εκατομμύρια ευρώ. Το να γίνει κάτι τέτοιο για περισσότερα πλοιάρια, θα μπορούσε να ήταν απαγορευτικά ακριβό. O ευρωβουλευτής Pierfrancesco Majorino κανόνισε να καταθέσει η Cristina Cattaneo στο Ευρωκοινοβούλιο προς υποστήριξη ενός νομοσχεδίου για την αναγνώριση μεταναστών, προβλέποντας τη δημιουργία βάσης δεδομένων, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις. Ακόμη και με αυτή τη νομοθεσία, η δουλειά που απαιτείται θα παρέμενε δύσκολη. Η Ευρώπη χρειάζεται καταρχάς, σύμφωνα με την ίδια, να καταστήσει το ταξίδι λιγότερο σκληρό, επιτρέποντας στους μετανάστες να μετακινούνται μέσω ανθρωπιστικών διαδρόμων. “Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν όλοι αυτοί οι νεκροί, είναι τρελό. Δεν είναι ανάλογο με αεροπορικό δυστύχημα, όπου διαθέτουμε λίστα επιβατών και διακόσια θύματα. Παραπέμπει περισσότερο σε τσουνάμι, ωστόσο είναι ακόμη πιο απαιτητική διαδικασία επειδή δεν συνέβη μία τραγωδία σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία – αλλά πολλές μικρές και μεγάλες καταστροφές – μια ψαρόβαρκα με πέντε θύματα, μια άλλη με χίλια.” Στην περίπτωση των προσφύγων από την Ουκρανία ενεργοποιήθηκε, για πρώτη φορά, ‘προσωρινή οδηγία προστασίας’, που επιτρέπει την παραμονή τους για τουλάχιστον ένα χρόνο στην Ευρώπη, με δικαίωμα εργασίας και πρόσβασης στις κοινωνικές υπηρεσίες. “Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η προέλευσή τους είναι ο καθοριστικός παράγοντας.”, πρόσθεσε ο Pierfrancesco Majorino. “Σε άλλες ιστορικές περιόδους, οι νεκροί αντιμετωπίζονταν με μεγαλύτερο σεβασμό.”, κατέληξε η Cristina Cattaneo.

“Δεν είναι performance, ούτε συναυλία – πρόκειται για τη ζωή την ίδια. Δείχνει ότι η τέχνη και τα ανθρώπινα συναισθήματα θα νικήσουν την πολιτική και τον πόλεμο.” , εξήγησε ανάμεσα σε άλλα, ο καλλιτέχνης Ai Weiwei το 2016, σχετικά με την πρωτοβουλία του να μεταφέρει ένα πιάνο στον αυτοσχέδιο προσφυγικό καταυλισμό της Ειδομένης για να παίξει μια Σύρια. 

Εδώ, μωρή, (δε) θα λέγεσαι Μαρία

Καθημερινή Κυριακής 22/01

δήλωση Νίκου Φίλη, left.gr 

lifo.gr / 09.09.22

Το Spiegel παραδέχεται για τη «νεκρή Μαρία»: «Πραγματι κάναμε λάθη» | LiFO https://t.co/cr7coC8SH6

— Vasiliki Siouti (@vassiouti) December 31, 2022

απόσπασμα άρθρου της Ευγενίας Κουνιάκη, efsyn.gr (30/01)

Η απεγνωσμένη λύσσα να αποδείξουν ότι δεν υπήρχε Μαρία στον Έβρο δεν έχει να κάνει με το συγκεκριμένο παιδί (χεστήκανε), αλλά με το ότι η κυβέρνηση δενθα άφηνε ποτέ ένα προσφυγόπουλο να πεθάνει αβοήθητο, που είναι ακριβώς αυτό που συνέβη 20μέρες μετά με την μικρή Λουζίν στα Χανιά pic.twitter.com/99Tq4N9TGC

— Iasonas Apostolopoulos (@Iasonas_Apost) January 1, 2023

18.01.23

Παρέμβασή μου
στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: Είναι κόλαση να πιάνει ένας πρόσφυγας το τιμόνι και να καταδικάζεται σε 142 χρόνια φυλακή https://t.co/fWHsLTgvvr

— Stelios Kouloglou (@SteliosKoul) January 18, 2023

Μαζί της είναι 23 εθελοντές και μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων της Λέσβου που απαλλάχτηκαν από τις πλημμεληματικές κατηγορίες (πλην 2 Ελλήνων που θα παραπεμφθούν σε άλλο δικαστήριο).

Το χθεσινό φιάσκο αποδεικνύει περίτρανα αυτό που ξέραμε ήδη.

— Iasonas Apostolopoulos (@Iasonas_Apost) January 14, 2023

https://twitter.com/The_Manifold/status/1618205524822224896

Πηγές: Alexis Okeowo, newyorker.com / κεντρική φωτογραφία: έργο ‘Πόρτα της Λαμπεντούζα, Πόρτα της Ευρώπης’, Mimmo Paladino (2008) / στον τίτλο: στίχος του Γιάννη Αγγελάκα, στους μεσότιτλους: στίχος του Μίλτου Πασχαλίδη και λογοπαίγνιο με στίχο του Δημήτρη Μητσοτάκη