A. Campbell: από spin doctor του T. Blair σε καμπάνιες για τον αλκοολισμό και την ψυχική υγεία

“- Ξυπνάω ποτέ στη μέση της νύχτας και αναρωτιέμαι αν κάναμε σωστά, που ξεκινήσαμε τον πόλεμο στο Ιράκ (τον Μάρτιο του 2003 ισχυριζόμενοι ότι έχουμε αποδείξεις για όπλα μαζικής καταστροφής, ενώ αυτό δεν ίσχυε); Ναι. – Βλέπω ποτέ σχετικά όνειρα; Ναι.”

Ο Alastair Campbell σε συνέντευξη στη βρετανική Telegraph λίγο πριν τις εκλογές του Μαΐου του 2015 στην Αγγλία, που σήμαναν την έναρξη της διαδικασίας διαδοχής του Ed Miliband στην ηγεσία του κόμματος των Εργατικών είχε εκφράσει την προτίμηση: οποιοσδήποτε εκτός από τον Jeremy Corbyn. Έπεσε τελείως έξω όταν ο πρώην επικεφαλής του συνασπισμού ‘Σταματήστε τον Πόλεμο’ (Stop the War Coalition) ανέλαβε αρχηγός του κόμματος, που πήρε τον ‘Τρίτο Δρόμο’ επί Tony Blair για να προσπαθήσει να το επιστρέψει στις σοσιαλιστικές του ρίζες. Ήταν σύμβουλός του από το 1994 και διευθυντής επικοινωνίας επί πρωθυπουργίας του το διάστημα 1997 – 2003. “Κυβερνητικό έργο δεν μπορείς να ασκήσεις εκ των υστέρων. Δεν υπάρχει ούτε ένα πράγμα, που δε θα ευχόσουν να μην είχε γίνει διαφορετικά. Το ίδιο σκέφτομαι και για τη ζωή, τη ζωή μου.”

Παρά τα όνειρα, που βλέπει – σχολίασε ο δημοσιογράφος της Τelegraph – αρνήθηκε να παραδεχτεί ότι με τα σημερινά δεδομένα δε θα υποστήριζε τον πόλεμο. “Για όλα όσα έκανα .. για όλα τα στοιχεία, που έφτασαν στην Επιτροπή Chilcot και την έρευνα Hutton, μετά την αυτοκτονία του καθηγητή David Kelly (ο οποίος ειδικευόταν στα βιολογικά όπλα και είχε συμπεράνει ότι παραποιήθηκαν τα δεδομένα για να δικαιολογηθεί η εισβολή διαρρέοντάς το στο BBC) μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Δεδομένων των πιέσεων, που δεχόμασταν τότε, των επιθέσεων οι οποίες μας γίνονταν, ήμουν εξαιρετικά προσεκτικός στο να λέω την αλήθεια, να είμαι σαφής και ειλικρινής.”

Έχει υποστηρίξει πως δεν πείραξε τον φάκελο του Ιράκ και “πιστεύει ειλικρινά ότι υπήρχαν όπλα μαζικής καταστροφής, όπως και το 1988, όταν ο Saddam Hussein είχε ρίξει αέρια σε χιλιάδες Κούρδους”. Εάν ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας είχε αποφασίσει να ταχθεί ενάντια στον πόλεμο, πάντως, θα ήταν σε θέση εξίσου να παρουσιάσει τα αντίστοιχα επιχειρήματα στα μέσα ενημέρωσης και τρέφει πολύ σεβασμό για τον Robin Cook και τον τρόπο με τον οποίο παραιτήθηκε τότε από επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας.

με τον πρόεδρο των ΗΠΑ George W. Bush

Πίσω στο 1994, όταν ο Τ. Blair του είχε ζητήσει να δουλέψει για κείνoν: “Είπα στον εαυτό μου, έχω λυγίσει στο παρελθόν. Η πίεση θα είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτή που έχω ζήσει ως δημοσιογράφος αλλά ποιος ξέρει; Ζήτησα ένα μήνα για να το σκεφτώ. Ήρθε και με βρήκε στη Γαλλία. Καθώς οδηγούσα, μοιράστηκα μαζί του το ιστορικό τοξικοεξάρτησης, το επεισόδιο ψύχωσης, τη σύλληψη, τη νοσηλεία στο νοσοκομείο. Τον είδα να σκέφτεται: ‘Είναι λίγο περίεργα όλα αυτά.’ Είχε ακούσει για τον κλονισμό – τον γνωρίζω πολλά χρόνια αλλά δε νομίζω πως ήξερε τι ακριβώς περιλάμβανε. Τελικά μου απάντησε: ‘Δε με ενοχλεί αν δεν είναι πρόβλημα για σένα.’ Αποκρίθηκα: ‘Εντάξει, αλλά τι γίνεται αν με ενοχλεί;’ – ‘Κι έτσι να είναι, εμένα δε με πειράζει.’ Το θεώρησα καλό σημάδι. Αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο σημείο. Προσωπικά με ωφέλησε πάντα το ότι μίλησα ανοιχτά, ωστόσο ειλικρινά δεν μπορώ να δώσω συμβουλή, ότι για παράδειγμα ανεξάρτητα από τις περιστάσεις, θα ωφελήσει κάποιον να είναι ανοιχτός γιατί η αλήθεια είναι ότι τα συγκεκριμένα θέματα περιβάλλει στίγμα, ταμπού, προκατάληψη – θα μπορούσε να φέρει ορισμένους ανθρώπους σε χειρότερη θέση.

Ήμουν δεκατριών ή δεκατεσσάρων ετών όταν μέθυσα για πρώτη φορά. Πρωτοχρονιά, είχαμε ταξιδέψει στο Εδιμβούργο για να την περάσουμε μαζί με την οικογένεια του πατέρα μου. Όλα τα ξαδέρφια ήπιαμε παραπάνω. Η πρώτη φορά που αναφέρθηκε το θέμα σε γιατρό ήταν στα δεκαεφτά μου. Κατανάλωνα μπύρες και κάπνιζα πολύ, με ανησύχησαν πόνοι στο στήθος και το στομάχι.”

Σπούδαζε Γαλλική και Γερμανική Φιλολογία, παράκουσε τις συμβουλές του γιατρού και συνέχισε να πίνει όντας φοιτητής στο Caius College, Cambridge και αργότερα ως νέος δημοσιογράφος σε τοπικές εφημερίδες. Το 1982 μετακόμισε στο Λονδίνο με τη φίλη του. Ξεκίνησε ως πολιτικός συντάκτης για τέσσερα χρόνια στην εθνικής κυκλοφορίας ταμπλόιντ εφημερίδα Daily Mirror, που είχε ‘κουλτούρα μεγάλης κατανάλωσης αλκοόλ’.

“Έπινα τόσο πολύ, που έκανα εμετό κάθε πρωί. Μετά έπειθα τον εαυτό μου ότι είμαι καλά. Το πώς και πότε θα μπορούσα να πιω κυριαρχούσε στο μυαλό μου, όμως δε με εμπόδιζε από το να γράφω. Η σύντροφός μου Fiona Millar ανησυχούσε, αλλά όποτε το ανέφερε αντιδρούσα επιθετικά. Εντοπίζεται ένας ισχυρός σύνδεσμος μεταξύ αλκοολισμού και ενδοοικογενειακής βίας – δεν τη χτύπησα ποτέ. Με χτύπησε εκείνη, δυο μήνες πριν την κατάρρευσή μου, όταν μέθυσα με μπύρες και συνέχιζα με κρασί και άλλα ποτά.”

σε διαδήλωση κατά του Brexit

Το 1986 μετά από μια νύχτα κραιπάλης και χωρίς να έχει επιστρέψει σπίτι, ταξίδεψε αεροπορικώς στη Σκωτία για να καλύψει μια ομιλία του τότε ηγέτη των Εργατικών, Neil Kinnock. “Με μόνο μισή μπύρα το μυαλό μου έτρεχε τόσο γρήγορα, που νόμιζα ότι θα σπάσει το κεφάλι μου. Προσπάθησα να μιλήσω με τη Φιόνα στο τηλέφωνο, μετά με την οικογένειά μου και κάποιους φίλους. Όταν δε βρήκα κανέναν, πανικοβλήθηκα. Νόμιζα ότι τα γράμματα στις πινακίδες των διερχόμενων αυτοκινήτων μου έστελναν μηνύματα. Ήταν ένα τεστ στο οποίο αν αποτύγχανα, θα πέθαινα. Είχα αδειάσει τις τσέπες μου στο πάτωμα, όταν δύο ένστολοι αστυνομικοί με πλησίασαν και ρώτησαν αν είμαι καλά. Δεν το νομίζω, απάντησα και με συνέλαβαν για την ασφάλεια μου. Στο κελί ζήτησα σαμπάνια, ζωγράφιζα στους τοίχους και έβγαλα όλα τα ρούχα μου. Όταν ήρθε ένας γιατρός, ρώτησε αν νιώθω εντάξει, νόμιζα όμως ότι εννοούσε αν είμαι δεξιός και απάντησα: όχι. Με μετέφεραν σε ιδιωτικό νοσοκομείο, στο πλευρό του κρεβατιού, ένα μπλε και ένα κόκκινο κουμπί, μου φάνηκαν ξανά σαν δοκιμή πολιτικών φρονημάτων και τεστ για τη ζωή μου. Είχα χάσει την ισορροπία μου και έπαιρνα βαριά αγωγή για μερικές μέρες.

με τη σύντροφό του στην καμπάνια ‘Heads Together’ > #oktosay σχετικά με την καταπολέμηση του στίγματος γύρω από την ψυχική υγεία

Ο γιατρός διέγνωσε ψυχωσικό επεισόδιο, που προκλήθηκε από το στρες και το αλκοόλ. Καθώς μιλούσε, κατάλαβα ότι είχα πρόβλημα. Κάθε λογικός άνθρωπος μπορεί να στο πει, αλλά μέχρι να το παραδεχτείς ο ίδιος δεν κάνει διαφορά. Η Φιόνα ήρθε στη Σκωτία την επόμενη μέρα και ξέσπασε σε κλάματα, νομίζω εν μέρει από ανακούφιση, που κάτι πια γινόταν γι’ αυτό. Αποφάσισα να σταματήσω να πίνω, χωρίς βοήθεια. Δεν πήγα στους Ανώνυμους Αλκοολικούς αλλά ήμουν τόσο καταθλιπτικός, που δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Θεωρούσα ότι είχα τελειώσει ως δημοσιογράφος – ευτυχώς ο Richard Stott, τότε αρχισυντάκτης της Mirror μου επέτρεψε να γυρίσω όταν θα αισθανόμουν καλά. Γνωστοποίησα σε όλους στη δουλειά ότι πέρασα ένα ψυχωσικό επεισόδιο και ότι σταμάτησα να πίνω. Μετρούσα μία – μία τις μέρες σα να σκόραρα σε αγώνα κρίκετ. Σταμάτησα στις μερικές χιλιάδες.”

σε ανοιχτή επιστολή, μεταξύ άλλων, με την κωμικό Ruby Wax, τον υπουργό Υγείας με τους Φιλεύθερους-Δημοκράτες Norman Lamb (2012-2015) και τον βουλευτή Andrew Mitchell με τους Τόρηδες ζήτησαν από την κυβέρνηση ισότητα σε ζητήματα ψυχικής υγείας  (11/2015) / Lauren Hurley, PA

Επισκέφτηκε ξανά το Hamilton, όπου ‘έπεσε’ για χάρη ενός ντοκυμαντέρ του BBC Two και παίρνοντας μέρος σε καμπάνιες ευαισθητοποίσης για θέματα ψυχικής υγείας. “Το αλκοόλ σκέπαζε την κατάθλιψη, που ήρθε στην επιφάνεια. Ήταν φριχτό και δύσκολο για την οικογένεια. Συνομιλώ με ένα ψυχίατρο όποτε χρειάζεται, που διαφωνεί με το ένα ποτήρι κρασί.” Έμεινε καθαρός για 13 χρόνια αλλά ξεκίνησε να πίνει ξανά, περιστασιακά, το 1999 ένα-δύο ποτήρια κρασί. “Δεν έχω ξαναμεθύσει.”

– Γιατί, όμως, κάνεις κάτι πιθανά αυτοκαταστροφικό;, τον ρώτησε δημοσιογράφος της telegraph.co.uk. “Μ’ αρέσει να τεστάρω τον εαυτό μου, ωστόσο αντιλαμβάνομαι ότι στέλνω ένα μπερδεμένο μήνυμα.” Υποστήριζε, ανάμεσα σε άλλες, μια πρωτοβουλία ενάντια στον αλκοολισμό την περίοδο που η φιλανθρωπική οργάνωση Alcohol Concern παρουσίασε έρευνα, σύμφωνα με την οποία, 10 εκατομμύρια Βρετανοί πίνουν πάνω από τα συνιστώμενα όρια (telegraph.co.uk, 10/11/2012). “Η συγκεκριμένη μου αρέσει γιατί δεν κάνει κήρυγμα. Ίσως αγοράζω περισσότερα αντίτυπα του Big Issue, του περιοδικού δρόμου (αντίστοιχου με τη Σχεδία) από οποιονδήποτε άλλο – μια περίοδο της ζωής μου αυτός ο άνθρωπος στον δρόμο θα μπορούσα να είμαι εγώ.”

σε ομιλία στο UCL το 2012 για τον εθισμό του στο αλκοόλ

Tα δύο πρώτα χρόνια μετά την παραίτησή του από σύμβουλος του Τ. Blair ήταν ακάνθινα με συχνές περιόδους κατάθλιψης, για την οποία εξακολουθούσε να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Ξυπνά συνήθως πριν τις εφτά, μια ώρα αργότερα από τότε που δούλευε στο Νούμερο 10 της Downing Street, όταν τελείωνε μεταξύ οχτώ και δύο τα ξημερώματα. “Φεύγοντας, έπαθα αποσυμπίεση. Ένιωθα τόσο έντονα, που κατέρρευσα. Μου έλειπε η ενέργεια και το κίνητρο. Ήξερα ότι έπρεπε να σταματήσω, αλλά είχα χάσει τον σκοπό μου. Αντιμετώπιζα με έκπληξη τις ιδέες των γύρω μου για το με τι να συνεχίσω, ωστόσο ήθελα να το αποφασίσω μόνος μου. Καταφέρνω να παντρεύω μεταξύ τους όλα τα διαφορετικά πράγματα, με τα οποία ασχολούμαι. Μερικές φορές αισθάνομαι τέλεια και σκέφτομαι ότι ταιριάζουν, άλλες αναρωτιέμαι: ‘Τι στα κομμάτια κάνεις με τη ζωή σου;’ – Είμαι ικανοποιημένος, που αφιερώθηκα στον Tony Blair και το κόμμα των Εργατικών; Ναι. Ήμουν, όμως, χαρούμενος κατά τη διάρκεια; Διαβάστε τα ημερολόγιά μου εκείνης της εποχής. Τα κρατούσα αργά τη νύχτα, όταν οι υπόλοιποι ήταν στο κρεβάτι. Θα φαντάζεστε ότι οι καλύτερες μνήμες συνοδεύουν τις τρεις εκλογικές νίκες, όμως ήμουν πολύ στρεσαρισμένος τότε και ανησυχούσα για το επόμενο βήμα. Αν διάλεγα δύο αξέχαστες στιγμές, η μια θα ήταν η υπογραφή της Good Friday Agreement (10 Απριλίου 1998), που έφερε την ειρήνευση στη Βόρεια Ιρλανδία. Η δεύτερη αφορά την πτώση του Μιλόσεβιτς. Όσα κάναμε στο Κόσοβο είναι από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Τόνυ. Αν μετανιώνω για κάτι είναι το ότι, παρόλο που ήμουν επικεφαλής του γραφείου Τύπου, οι δικές μου σχέσεις με τα μέσα ενημέρωσης κατέληξαν τόσο κακές. Το όλο καθεστώς του συμβούλου ήταν πομπώδες και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να είχα κάνει περισσότερα για να το αποφύγω.

από την καμπάνια ‘Ρώτα τώρα, Σώσε ζωές’ για την πρόληψη των αυτοκτονιών – ο ίδιος υπέφερε από αυτοκτονικό ιδεασμό και έχει χάσει τον ξάδερφό του έτσι 

Η δημόσια εικόνα μου ως του ανθρώπου με αυτοπεποίθηση είναι μόνο εν μέρει ακριβής. Είμαι δυναμικός, σιχαίνομαι να χάνω, ευέξαπτος, μπορώ να γίνω αμείλικτος και φοβερά ανταγωνιστικός. Αλλά έχω υποστεί και ένα νευρικό κλονισμό. Απ’ όλα όσα καταπιάνομαι, η νίκη που θέλω να δω όσο ζω είναι αυτή για τα θέματα ψυχικής υγείας και τη νοοτροπία γύρω από αυτά.”

Πηγές: telegraph.co.uk / κεντρική φωτογραφία: Απρίλιος 2017 / gq-magazine.co.uk, Charlie Gray