Abstention, majorité relative, gauche & RN en force

‘Διασπασμένη Γαλλία’ είναι ένας από τους τίτλους στον γαλλικό τύπο την επομένη του δεύτερου γύρου των βουλευτικών εκλογών (19/06), που χαρακτηρίστηκαν από την αποχή (με τη συμμετοχή στο 46.23%), τη μειωμένη πλειοψηφία του κυβερνώντος κόμματος και την ενισχυμένη παρουσία των δυνάμεων της ενωμένης αριστεράς (Nupes) και του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού (RN). 

Οι κυβερνήσεις μειοψηφίας είναι σπάνιο φαινόμενο στη Γαλλία. Το 1988 εκείνη υπό τον πρόεδρο François Mitterrand, υπολειπόταν έντεκα έδρες, θυμίζει το bbc.com. Ο συνασπισμός ‘Mαζί’ (Ensemble), στον οποίο συμμετείχε το κόμμα του προέδρου της Γαλλίας E. Macron (LREM) εξέλεξε 246 αντιπροσώπους στην Εθνοσυνέλευση από τους συνολικά 577 – χρειαζόταν 289 για την πλειοψηφία. Οι εκκλήσεις για παραίτηση της πρωθυπουργού Élisabeth Borne, κυρίως από την πλευρά της αριστεράς αυξήθηκαν, σχεδόν ένα μήνα αφότου της ανατέθηκαν πρωθυπουργικά καθήκοντα. Όταν την υπέβαλε (21/06), ο πρόεδρος της Γαλλίας δεν την έκανε δεκτή. Ο J. L. Mélenchon υποστήριξε ότι η ίδια θα πρέπει να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή και ότι “Δεν έχει καμία νομιμοποίηση, χάνουμε το χρόνο μας μέχρι να φύγει”. Ο συνεργάτης του Manuel Bompard δήλωσε ότι η κυβέρνηση “δε μπορεί απλά να συνεχίσει σα να μην έχει συμβεί τίποτα”. Η Élisabeth Borne προγραμματίζεται να παρουσιάσει το νομοθετικό της πρόγραμμα στην Εθνοσυνέλευση στις 5 Ιουλίου, ενώ διαρρέεται ότι η αξιωματική αντιπολίτευση σκέφτεται να καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον της. 

Aujourd’hui > ‘Ακυβέρνητη: Το προεδρικό κόμμα δεν κατακτά την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, όταν ο Εθνικός Συναγερμός της Μarine Le Pen (RN) καταγράφει μια ιστορική επιτυχία. Οχτώ εβδομάδες μετά την επανεκλογή του, ο E. Macron θα έχει ανάγκη εξεύρεσης συμμάχων για να κυβερνήσει τη Γαλλία.’

Libération > ‘Το χαστούκι: Σοκ με τον Εθνικό Συναγερμό, που περνά από τους οχτώ βουλευτές κοντά στους ενενήντα / Άνοιγμα των Nupes: η αριστερά κερδίζει το στοίχημα του συνασπισμού / Πτώση της Μακρονίας: πολύ κοντά στους στόχους της, η ένωση Μαζί (Ensemble) χάνει (συνολικά τρεις) υπουργούς, μεταξύ των οποίων η Amélie de Montchalin (αρμόδια για την οικολογική μετάβαση και τη συνοχή των εδαφών / χωροταξία) και στυλοβάτες σαν τον Richard Ferrand (πρόεδρο της Βουλής από το 2018) ή τον Christophe Castaner (πρώην υπουργό Εσωτερικών, 2018-2020 και πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος LREM) / ο Ε. Μacron πληρώνει τη στρατηγική του ‘ούτε ούτε’ (απέναντι στον J. L. Mélenchon και τη M. Le Pen) και τη μη-καμπάνια.’

La Croix > ‘H Γαλλία διασπασμένη > Σύμφωνα με την έκβαση των βουλευτικών, κανένα κόμμα δε συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση’ / Στο κύριο άρθρο με τίτλο: ‘Ομίχλη’, ο Jérôme Chapuis σημειώνει μεταξύ άλλων: “Συνήθως, σε αυτό το στάδιο, βλέπουμε καθαρά. Με τις κάλπες να έχουν μιλήσει, θα επιβεβαιωνόταν το αποτέλεσμα των προεδρικών. Την Κυριακή (19/06) ο μηχανισμός της πλειοψηφίας αναχαιτίστηκε. Εντυπωσιακή δυναμική της ακροδεξιάς, νίκη τακτικής της αριστεράς που επανενώθηκε, θέληση να μετριαστεί η παντοδυναμία του Élysée. Υπάρχει κάτι από τα παραπάνω στο αποτέλεσμα, που αντικατοπτρίζει καλά την εποχή. Γιατί πάνω απ’ όλα, αυτό που χαρακτηρίζει τη μακρά εκλογική περίοδο που ολοκληρώνεται, είναι η αναταραχή. Στο τέλος μιας καμπάνιας ‘μολυσμένης’ από λαϊκισμούς, το πολιτικό τοπίο έμοιαζε όχι μόνο διασπασμένο, αλλά επίσης με εμπόδια από την πυκνή ομίχλη μιας μαζικής αποχής, που αποκλείει οποιαδήποτε βέβαιη ερμηνεία. Οι τέσσερις γύροι της ψηφοφορίας προκάλεσαν απογοήτευση, πικρία, αδιαφορία. Αυτό δεν αφαιρεί τίποτα από τη νομιμοποίηση των 577 βουλευτών που εκλέχθηκαν, ενώ τονίζει την ευθύνη τους. Η Γαλλία δεν μπορεί να αρκεστεί στην πολυτέλεια της αστάθειας σε μια επικίνδυνη περίοδο που διανύουμε. Θα ήταν απερίσκεπτο αν φερόμασταν σα να επρόκειτο να ζήσουμε μια εκλογική χρονιά όπως οι υπόλοιπες, σα να μην είχε ενσκήψει ο πόλεμος στην καρδιά της Ευρώπης, ως εάν η υπεράσπιση του κλίματος να μην απαιτούσε την κινητοποίση όλων, σαν το ύψος των επιτοκίων να μην κόντευε να ξαναπάρει την ανιούσα και μαζί με αυτά η πίεση στο δημόσιο χρέος μας, ως εάν η αδιαφορία της νεολαίας – στο 75% στις ηλικίες 18-24 στον πρώτο γύρο – να ήταν ένα παροδικό πρόβλημα. Η δημοκρατία μας, που κατέστη αναιμική, θα έχει ανάγκη από ένα πιο μεγάλο αριθμό για να ανταποκριθεί σε αυτές τις τεράστιες προκλήσεις. Ξεκινώντας από ένα πρόεδρο που κρατά τον ρόλο του εγγυητή των θεσμών, χωρίς να μπορεί πλέον να υποκρίνεται ότι μόνος του φέρει όλο το βάρος του δημοκρατικού οικοδομήματος.”

Le Figaro > ‘Στη δοκιμασία μιας Γαλλίας ακυβέρνητης > Ηττημένος στις κάλπες, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας βρίσκεται χωρίς πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση. Η ριζοσπαστική αριστερά εισέρχεται δυναμικά στη Βουλή. Με κοντά στους εκατό αντιπροσώπους, ο Εθνικός Συναγερμός κάνει την έκπληξη. / Εκατόμβη στους υπουργούς και σε φιγούρες της πλειοψηφίας > Σεισμός για τους κοντινούς του επικεφαλής του κράτους. Αν και η Élisabeth Borne εξελέγη στην περιφέρεια της Vire (Κάτω Νορμανδία), δε συνέβη το ίδιο με τη Brigitte Bourguignon, απερχόμενη υπουργό Υγείας ούτε με Justine Benin, υφυπουργό με αρμοδιότητα τη Θάλασσα ούτε με την Amélie de Montchalin, υπουργό Οικολογικής Μετάβασης. / H συγκρατημένη νίκη του J. L. Mélenchon > Οι δυνάμεις της αριστεράς τριπλασιάζουν τον αριθμό των θέσεων στη Συνέλευση. Οι υπεύθυνοι της ‘Ανυπότακτης Γαλλίας’ (LFI) χαίρονταν την Κυριακή των εκλογών για την ‘απίστευτη τομή’, διαπιστώνοντας ‘αναγνώριση της στρατηγικής του J. L. Mélenchon’, που δεν ήταν υποψήφιος. Ωστόσο, ο ίδιος δεν κέρδισε το στοίχημά του να φτάσει στο Μatignon, την επίσημη πρωθυπουργική κατοικία. Το χειρότερο: οι τρεις μελλοντικές ομάδες της αριστεράς, που θα πρέπει να διατηρήσουν την ενότητά τους, βρίσκονται υπό την πίεση ενός ισχυρού γκρουπ του Εθνικού Συναγερμού (RN) / Μια ιστορική είσοδος για τον Εθνικό Συναγερμό, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ‘διασώζει τα έπιπλα’ > Πρόκειται για μια αξιοσημείωτη ώθηση: εξασφαλίζοντας 89 βουλευτές, το κόμμα της M. Le Pen επιβάλλεται ως μια από τις κύριες δυνάμεις της αντιπολίτευσης και καταφέρνει ένα ιστορικό αποτέλεσμα. Δεν ήταν ποτέ σε θέση να σχηματίσει ομάδα στη Συνέλευση, με εξαίρεση το 1986, όταν επωφελήθηκε από μια αναλογική αντιπροσώπευση. Από την πλευρά τους, οι συντηρητικοί Ρεπουμπλικάνοι (LR) με 64 βουλευτές μετριάζουν τη ζημιά και δύνανται ακόμη να ελπίζουν ότι θα παίξουν ένα κρίσιμο ρόλο ως μια βασική ομάδα.’

L’ Humanité > ‘Η αριστερά ενισχυμένη απέναντι στον Ε. Macron και τον Εθνικό Συναγερμό > Πολιτικός σεισμός στη Βουλή. Οι Nupes γίνονται αξιωματική αντιπολίτευση. Ο μακρονικός συνασπισμός δε διαθέτει παρά μια σχετική πλειοψηφία. Ο Εθνικός Συναγερμός καταφέρνει ένα ιστορικό πέρασμα.’

L’ Opinion > ‘Macron, το χαστούκι > Έχοντας δεχτεί πλήγμα από την απώλεια πλειοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, η μακρονία τείνει το χέρι στη δεξιά με την ελπίδα ότι έτσι θα μπορεί να κυβερνά. Έκπληξη της ψηφοφορίας: το αποτέλεσμα του Εθνικού Συναγερμού’ / Το κύριο άρθρο έχει τίτλο: ‘Η τιμωρία ενός επικίνδυνου παιχνιδιού με τα άκρα’: “Ο E. Macron είχε υποσχεθεί στους Γάλλους την παραμονή των βουλευτικών εκλογών αναδιαμόρφωση. Ήρθε, αλλά εις βάρος του. Ο πρόεδρος υπέστη μια ήττα χωρίς προηγούμενο στην Πέμπτη Δημοκρατία. Η πλειοψηφία του, θριαμβευτική πριν πέντε χρόνια, είναι σήμερα δυστυχώς ακρωτηριασμένη κοντά στο ένα τρίτο. Και εκείνος που είχε υποσχεθεί να κάνει τα πάντα για να εμποδίσει την άνοδο των άκρων αποτελεί μειοψηφία απέναντι σε περίπου τριακόσιους βουλευτές, που εξελέγησαν με ένα πρόγραμμα ολικής ρήξης. Είναι το κόμμα της M. Le Pen, που κατόρθωσε την πιο εντυπωσιακή είσοδο, ξεπερνώντας όλες τις αναγωγές των δημοσκόπων. Ο Εθνικός Συναγερμός έχει μετατραπεί – απίστευτη πραγματικότητα – στο μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, μαζί με την ‘Ανυπότακτη Γαλλία’. Τα ανοιχτά ερωτήματα από τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας της Κυριακής 19/06 είναι αμέτρητα. Και, από τις απαντήσεις που μπορούν να δοθούν, εξαρτάται η κατεύθυνση της πενταετίας, που μόλις γεννήθηκε. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι ήδη σίγουρο, η συγκεκριμένη εντολή δε θα έχει απολύτως τίποτα όμοιο με την προηγούμενη. Ο E. Macron θα πρέπει τώρα να επανεξετάσει το δείγμα γραφής του, να ανανεώσει ένα μέρος της κυβέρνησής του, πιθανόν να αλλάξει πρωθυπουργό, να αναδομήσει την ομάδα όσων του ήταν αφοσιωμένοι, οι οποίοι βρέθηκαν στο έδαφος (τι σύμβολο!), να διαπραγματευτεί με τους χθεσινούς του αντιπάλους, να ψάξει για συμβιβασμούς, συμμαχίες και να βρει μια γραμμή συμφωνίας ώστε να κυβερνήσει. Πώς να εξηγηθεί αυτή η υποχώρηση; Δεν έχει να κάνει μόνο με την έλλειψη ορμής, τόσο ορατή σε αυτή την ήπια εκστρατεία και τόσο διαφορετική από την ενέργεια στην αρχή της πρώτης πενταετίας. Δε σχετίζεται αποκλειστικά με ένδεια ιδεών τόσο φανερή στις συζητήσεις και τελείως αντίθετη με τη φρεσκάδα του E. Macron το 2017. (…)”

Les Echos > ‘O σεισμός’

Le Monde (21/06) > ‘O E. Μacron πληγωμένος από μια τιμωρητική ψήφο / Ο Εθνικός Συναγερμός ενισχυμένος, η Συνέλευση στο άγνωστο > Ίσα-ίσα επανεκλεγείς ο E. Macron βλέπει στην αδυναμία να εφαρμόσει το πρόγραμμά του μια κατάσταση χωρίς προηγούμενο στην Πέμπτη Δημοκρατία / Ο προεδρικός συνασπισμός δεν συγκέντρωσε παρά 246 έδρες, κοντά στην απόλυτη πλειοψηφία (289 έδρες) και θα χρειαστεί να έρχεται σε συμβιβασμό για την ψήφιση των νομοθετημάτων / Η εξουσία, που συνήθως είναι συγκεντρωμένη στο Élysé, μετατοπίζεται προς τη Βουλή, όπου θα απαιτούνται στο εξής διαπραγματεύσεις για τις σημαντικές πολιτικές αποφάσεις / Η ακροδεξιά εμφανίζεται ως η νικήτρια της βραδιάς, με 89 βουλευτές για τον Εθνικό Συναγερμό, που μπορεί να προσποιείται ότι είναι η πρώτη αντιπολιτευτική δύναμη / Η στρατηγική της ένωσης της αριστεράς έδωσε χλιαρά αποτελέσματα, με 142 έδρες για τους Nupes, εκ των οποίων οι 75 για τους ‘Ανυπότακτους’ / Λιγότεροι από τους μισούς πολίτες πήγαν να ψηφίσουν / Το κύριο άρθρο έχει τίτλο: “Το προεδρικό κόμμα παγιδευμένο από το ‘να τους ξεφορτωθούμε’ (dégagisme)”

κεντρική φωτογραφία: Pirae, Ταϊτή, Γαλλική Πολυνησία (18.06) / Mike Leyral, lemonde.fr