Alain Badiou: εποχή απόλυτου αποπροσανατολισμού;

Σε διάλεξή του τον Οκτώβριο του 2021, ο Alain Badiou με θέμα: ‘Πώς να ζούμε και να σκεφτόμαστε σε μια εποχή απόλυτου αποπροσανατολισμού;’ υποστήριξε ότι στο πεδίο της πολιτικής, αυτός σχετίζεται με τον πραγματικό μηχανισμό που αναπαράγει σε μια κοινωνία, ένα ιδιαίτερο καθεστώς ανισοτήτων, τη δύναμη του κράτους στην υπηρεσία της διαιώνισής του και μια επικρατούσα ιδεολογία που υποστηρίζει την αναγκαιότητά τους. Ο Α. Badiou αντιπροτείνει μια μαρξιστική κριτική του καπιταλισμού, που συνοδεύεται από μια κομμουνιστική πρόταση ολικής αναδιοργάνωσης των κοινωνικών δεσμών και συγκροτεί το χαρακτηριστικό της αλήθειας προς ένα καινούριο προσανατολισμό. Θεωρεί ότι στις μέρες μας είναι η φαινομενική ιστορική αποτυχία αυτού του νοήματος αλήθειας – ή πιο συνετά – η παραλίγο απουσία του, που σε μεγάλο βαθμό αποπροσανατολίζει πολιτικά τις σύγχρονες κοινωνίες. Λέγοντάς το και με διαφορετικό τρόπο: ο ιστορικός χρόνος, σε τελική ανάλυση, η ιστορία, η ιστορία μας, εάν συνοψιστεί στην αιωνιότητα του κεφαλαίου και του καπιταλισμού, θα μπορεί μόνο να είναι και να μετατραπεί σε μια στασιμότητα, σε ένα αποπροσανατολιστικό βασανιστήριο, του οποίου τα συμπτώματα αρρώστιας είναι όσα συναντάμε πολύ συχνά σήμερα. Στη λίστα του o A. Badiou συμπεριλαμβάνει κάπως επιθετικά: τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, τον χωρίς έλεγχο και περιορισμούς οικονομικό φιλελευθερισμό, την ανεκτικότητα απέναντι στην παρουσία ενός εξτρεμιστικού, ρατσιστικού και φασιστικού κυνισμού, την αποτυχία και τον διασκορπισμό, σχεδόν μέχρι την εξαφάνιση του κομμουνιστικού οράματος, απ’ όπου η αντίθεση στο σημερινό παγκόσμιο καπιταλισμό μοιάζει αφιερωμένη σε μια διαρκή και μάταιη άρνηση. Αυτή η κατάσταση συχνά αποκαλείται στα μέσα από τη δημοσιογραφία ‘αυταρχικός φιλελευθερισμός’. Αυτό το επίθετο αποδίδεται συγκεκριμένα στον Ε. Μacron.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον A. Badiou, αυτός ο χαρακτηρισμός δεν είναι κατάλληλος – αντίθετα, συμβάλλει στον σύγχρονο πολιτικό αποπροσανατολισμό που διαπιστώνει. Από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν πρωτοεμφανίστηκε, ο καπιταλισμός παρουσίαζε τον εαυτό του ως φιλελεύθερο. Το χαρακτηριστικό του σύνθημα ‘laissez-faire, laisser passer’ αφορούσε την αποφυγή των κυβερνήσεων να αναμειγνύονται στη λειτουργία της θεωρούμενης ελεύθερης αγοράς. Σχετικά με το στοιχείο του αυταρχισμού, υπογραμμίζει ότι ο αστικός κοινοβουλευτισμός, το πολιτικό καθεστώς στο οποίο ζούμε, ιδρύθηκε το 1871 με την καταστολή της Παρισινής Κομμούνας και τη μεγαλύτερη σφαγή εργαζομένων που έχει γίνει ποτέ, με επικεφαλής γνήσιους αστούς δημοκράτες, που ακόμη δίνουν το όνομά τους σε δρόμους ή σε αίθουσες διαλέξεων στα πανεπιστήμια.

Vaulx en Velin, Λυόν, ανατολική Γαλλία / lemonde.fr

“Όταν ήμουν νέος, επαναστάτησα εναντίον του βασανισμού, των θανατώσεων και των απελάσεων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων κατά τη διάρκεια του αποικιοκρατικού πολέμου στην Αλγερία. Η κυβέρνηση εκείνης της εποχής ήταν σοσιαλιστική, κάτι που σημαίνει ότι ακόμη και ο σοσιαλιστικός φιλελευθερισμός ήταν ικανός, όταν διακυβεύονταν μεγάλα συμφέροντα του αποικιοκρατικού καπιταλισμού, να καταφεύγει σε έναν αυταρχισμό ακραίας βίας, του οποίου – ευτυχώς – δεν έχουμε ακόμη ένα ακριβές αντίγραφο. Δίπλα σε όλα αυτά, θα ήθελα να πω ότι ο αυταρχισμός του ‘μικρού Macron’ είναι τουλάχιστον δεύτερης κατηγορίας. Είναι αλήθεια ότι έχει καταστείλει πολλές διαδηλώσεις, αλλά ποιος δεν έχει κάνει το ίδιο από το 1871 μέχρι σήμερα; Μιλώντας πάλι για τον εαυτό μου, σε μια εντελώς διαφορετική εποχή είχα συλληφθεί τις πρώτες πρωινές ώρες στο σπίτι μου και τεθεί υπό προσωρινή κράτηση όχι λιγότερες από εννιά φορές, ενώ καταδικάστηκα το 1970 σε ένα χρόνο φυλάκιση με αναστολή επειδή είχα καταλάβει ειρηνικά το γραφείο ενός δικαστικού τμήματος – και ήμουν μόνο ένας από τους πολλούς. Θα έπρεπε να πούμε εκείνη την εποχή ότι πρόκειται για ‘αυταρχικό φιλελευθερισμό’; (…)

Θα απέδιδα την προέλευση των πολιτικών δεινών, που είναι ακόμη μαζί μας στην αντεπανάσταση της δεκαετίας του 1980, τον προηγούμενο αιώνα. Αντεπανάσταση στην πραγματικότητα φιλελεύθερη, αν το θέλετε, και αυταρχική ασφαλώς αφού ήταν μια εκδίκηση με τη σειρά της για το πλήγμα που είχε δεχθεί η μπουρζουαζία το 1960 και το 1970 από στιγμές αναλαμπής της πολιτικής αλήθειας, όταν στο όνομα του μαρξισμού νεαροί αστοί ενεργά συνδέθηκαν με εργαζόμενους σε μεγάλα εργοστάσια ώστε να συγκροτήσουν ή να ανασυγκροτήσουν μια αποτελεσματική πολιτική κατεύθυνση. Η επικρατούσα έκφραση του ‘αυταρχικού φιλελευθερισμού’, που χρησιμοποιείται στις μέρες μας για να περιγράψει όσα μας συμβαίνουν στην πολιτική, το μόνο που κάνει είναι να δίνει όνομα στον αποπροσανατολισμό, όχι στην αιτία του και να προετοιμάζει την εκλογή στην προεδρία, εάν αποφύγουμε μια αλληλουχία της ακροδεξιάς, μιας κάποιας εναλλακτικής κοινοβουλευτικής πορείας, με μια φθαρμένη δεξιόστροφη αριστερά, μετά από την αριστερόστροφη δεξιά, που ενσαρκώνει ο E. Macron.

‘Ούτε Le Pen, ούτε Macron’, AFP, Thomas Coex

O αποπροσανατολισμός σήμερα έχει ακόμη να κάνει με την υπαινικτική παρουσία κοντινών ή λανθασμένων ονομάτων όταν θέλουμε να ορίσουμε μια κατάσταση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί καταλήγει να είναι μέρος της ερώτησης του εάν μας προσανατολίζει ή μας αποπροσανατολίζει. Ας μιλήσουμε σωστά για το οικονομικό καθεστώς που επικρατεί – και όχι για τον φιλελευθερισμό, που είναι ιδιοκτησία ή ένα επίθετο του καπιταλισμού. Σε ό,τι αφορά το πολιτικό μας καθεστώς, το οποίο υπερηφανεύεται ότι είναι δημοκρατικό – ας συζητήσουμε για τον κοινοβουλευτισμό: πρόκειται για τη συγκεκριμένη πολιτική μορφή του Κράτους, που ανταποκρίνεται σε αυτή τη δημοκρατία. Κάτι τέτοιο θα ήταν ένα μικρό βήμα προς ένα απαραίτητο αναπροσανατολισμό. (…)

Συμμετρικοί με τον φιλελεύθερο αποπροσανατολισμό είναι οι ρεβανσιστές της ακροδεξιάς και του πεταινισμού. Ο Ε. Zemmour πιστεύει ότι η Γαλλία θα κατακτήσει την υπεροχή της, απλά και μόνο με την εξαφάνιση δύο εκατομμυρίων από τους κατοίκους της. Αυτός ο ισχυρισμός, ανοιχτά φασιστικός, ήταν στην καρδιά της εκλογικής καμπάνιας. Ο παλιός κοινοβουλευτικός κρετινισμός βρίσκει ένα τρόπο να αφήσει τον εαυτό του να διαφθαρεί από τα αποτελέσματα του αποπροσανατολισμού προωθώντας αυτού του είδους την απαίτηση, ή προϋπόθεση, να αφεθούν εκτός δύο εκατομμύρια άνθρωποι, σαν αστέρι στην προεκλογική διαδικασία. (…)

Fort de France, Μαρτινίκη, Γαλλικές Αντίλλες / Δυτικές Ινδίες, Καραϊβική (18.06), Stephane de Sakutin, AFP, lemonde.fr

Υπό μία έννοια, όλα τα παραπάνω αφορούν παλιές συζητήσεις γύρω από την ιδεολογία. Ο αποπροσανατολισμός, βλέπετε, είναι επίσης το αποκλίνον (perverse) αποτέλεσμα της επικρατούσας ιδεολογίας. (…) Θα ήθελα να πάω συνοπτικά στην καρδιά του προβλήματος. Η έννοια της ιδεολογίας, και ακόμη περισσότερο εκείνη της κυρίαρχης ιδεολογίας, που ήταν παρούσα στη Γαλλία περίπου πενήντα χρόνια πριν, την εποχή του Louis Althusser και των μαθητών του έχει περιέλθει, όπως όλο το ενεργό μαρξιστικό οικοδόμημα, σε προσωρινή λήθη παρά την εντυπωσιακή του επικαιρότητα. O αποπροσανατολισμός στο κοινωνικο-πολιτικό πεδίο οφείλεται στη σαρωτική επιστροφή της αστικής ιδεολογίας με όλες της τις δυνάμεις, της οποίας ο πυρήνας αποτελείται από τον ατομικισμό: ‘εγώ, εγώ, εγώ’. (…)

Νομίζω ότι ο αποπροσανατολισμός προέρχεται από το γεγονός ότι το κομμουνιστικό έπος έχει πρακτικά εξαφανιστεί από το προσκήνιο σήμερα (…). Ένας από τους λόγους είναι ότι συγκροτήθηκαν μεγάλοι σοσιαλδημοκρατικοί οργανισμοί – ειδικά στη Γερμανία, αλλά και στη Γαλλία και τη Ρωσία, που έδειξαν όλη τους την αποτυχία με την εθνικιστική συμμετοχή τους στον πόλεμο του 1914-18 και κατά κάποιο τρόπο φάνηκε ότι δεν ενσάρκωναν τα κομμουνιστικά ιδεώδη, όπως τα περιέγραψε ο Μarx και όσοι τον ακολούθησαν, αντίθετα μετατράπηκαν απλά σε μια ασαφή κοινοβουλευτική αριστερά, που βασικά συμφωνούσε στα περισσότερα πολιτικά σημεία. (…) Η δεύτερη αποτυχία αφορούσε το ότι το κόμμα θα έπρεπε να είναι ό,τι εξυπηρετεί την πολιτική διαδικασία για τις πλατιές μάζες, ενώ στη Σοβιετική Ένωση είχε φτάσει να θεωρείται σχηματισμός εντός του κράτους. Είναι απολύτως απαραίτητο να γίνει μια προσεκτική εκτίμηση όλων αυτών. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για κάτι που συνέβη στο πέρασμα από το πρώτο στάδιο στο δεύτερο, όταν ο Λένιν συνειδητοποίησε τον αποπροσανατολισμό του σοσιαλδημοκρατικού κοινοβουλευτισμού, περιγράφοντας τους αστέρες της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας σαν ανθρώπους που άλλαξαν ουσιαστικά τον προσανατολισμό της κομμουνιστικής υπόθεσης, τον αποστάτη Κάουτσκυ και μέσα από όλες τις απαραίτητες κριτικές του εργασίες. (…) Εννοείται πως πρέπει να πετύχουμε τον αναπροσανατολισμό του κομμουνισμού, όμως για την ώρα το κύριο πρόβλημα είναι ότι χρειάζεται να βασιστεί σε ό,τι – κρίνοντας από την προηγούμενη εμπειρία – θα μπορούσε να εξηγήσει τη φθορά του. (…) Είναι μια εργασία σε εξέλιξη, κάτι που είναι ανάγκη να το ξαναδούμε και να το αναδιατάξουμε.

AFP, Stephane de Sakutin, lemonde.fr

Το μόνο που θα ήθελα να πω είναι ότι – εάν αυτό δε συμβεί – νομίζω, κάνοντας μια υπόθεση, ο κυρίαρχος αποπροσανατολισμός θα συνεχιστεί και θα επεκταθεί και – όπως οι συγκεχυμένες αντιπαραθέσεις, οι αποικιοκρατικοί ανταγωνισμοί και ο σοβαρός αποπροσανατολισμός του καπιταλισμού στα τέλη του 19ου αιώνα οδήγησαν στον πόλεμο του 1914 – σε περίπτωση που η παραπάνω υπόθεση δεν ανασυσταθεί, εάν αυτή η δουλειά δε γίνει, λέω: πηγαίνουμε σε πόλεμο. Ο καπιταλισμός δεν μπορεί να τιθασεύσει τον αποπροσανατολισμό, παρά μόνο εάν ο τελευταίος είναι ανεπαρκής. Πρόκειται για ένα αρνητικό, γκρίζο σχήμα. Η αντιμετώπισή του σε παγκόσμιο επίπεδο θα γίνει με μια ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση, που θα μοιάζει με πόλεμο. Μέχρι στιγμής, αυτό φαίνεται να σχηματοποιείται ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα. Είναι μια κατάσταση λίγο-πολύ ανάλογη με εκείνη ανάμεσα στο αγγλο-γαλλικό μπλοκ και τη Γερμανία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. (…) Η πηγή μιας πιθανής αναγέννησης, σε τρίτο επίπεδο, της κομμουνιστικής υπόθεσης χρειάζεται να είναι μια κριτική σχετικά με τις αποτυχίες της τον 20ο αιώνα, που θα προέρχεται από την ίδια – και όχι από μια φιλελεύθερη (που ισχυρίζεται ότι αποτελεί ένα θηριώδη αυταρχισμό), όπως και η επανενεργοποίηση κάποιων από τις αρχικές της παραδοχές. (…) Είμαι έτοιμος να πω, ωμά, ότι η πρόβλεψή μου είναι: κομμουνισμός ή πόλεμος. (…)

Υπάρχει ένα πολύ ωραίο κείμενο του Λένιν, το οποίο σας συνιστώ ανεπιφύλακτα και αφορά ένα περίπατο στα βουνά. Είναι αφιερωμένο στην ανάληψη της εξουσίας και στο τι είναι αυτή. Τη συγκρίνει με την προσέγγιση ενός οριοθετημένου μονοπατιού, που είναι ανοδική – αλλά όχι πολύ – δεν είσαι εξαντλημένος και φτάνεις στην αρχή της πραγματικής δυσκολίας: είναι βραχώδες και απόκρημνο. Αισθανόμαστε την εικόνα της κατάστασης στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1920. Βγάζει νόημα: ‘όσα έχουμε καταφέρει δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα πρέπει ακόμη να παλέψουμε’. Είπε τα παραπάνω μερικά χρόνια μετά την Επανάσταση του 1917 – και ξέρουμε ότι ήταν πολύ ανήσυχος – είχε ήδη αντιληφθεί ότι οι μηχανισμοί ταυτότητας (identity mechanisms) επανεμφανίζονταν στην κρατική εξουσία. Αυτό είναι πολύ σημαντικό: το γεγονός ότι είχε εγκαθιδρυθεί σύγχυση μεταξύ της κρατικής εξουσίας και της κομμουνιστικής νίκης. Ο ίδιος ο Λένιν θεωρούσε ότι η ανάληψή της ήταν μόνο ένα βήμα της πορείας και ότι οι δυσκολίες ξεκινούσαν εκεί. Έφτασε μέχρι να πει ότι έως ότου γίνει πραγματικότητα, το (καινούριο) κράτος έμοιαζε με το παλιό. Το έγραψε αυτό. Ανέκυψε το ερώτημα εάν το κράτος στα χέρια των μπολσεβίκων ήταν πραγματικά διαφορετικό από εκείνο στα χέρια του τσάρου. Αυτό το ζήτημα απασχόλησε και τον Μάο Τσετούνγκ. Επέμεινε στο συγκεκριμένο σημείο: ο κομμουνισμός δεν είναι μια κατάσταση των πραγμάτων, αλλά πάντα μια διαδικασία. Πρόκειται για την ίδια ιδέα σε διαφορετική μορφή. Και το γεγονός της κατοχής της εξουσίας με κανένα τρόπο δεν προσδιορίζει τη χώρα ως σοσιαλιστική, κομμουνιστική κτλ – είναι μόνο μια αλλαγή της δυνατότητας ύπαρξης, που έρχεται πιο κοντά, καθίσταται περισσότερο εμφανής, όμως μιλάμε μόνο για μια δυνατότητα. Και στην πραγματικότητα, θα είναι μια δυνατότητα μέχρι το τέλος. Ο κομμουνισμός ποτέ δεν θα αποτελέσει μια κατάσταση, όσο μια διαδικασία που θα χρειαζόταν να αυτο-συντηρείται σα μια διαρκής δημιουργία – η συγκεκριμένη αντίληψη της διαρκούς δημιουργίας είναι που βρίσκεται πίσω του. Δεν υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία θα μπορούσαμε να πούμε ότι το πρόβλημα επιλύθηκε, φτάσαμε εκεί που θέλαμε, κτλ. Δεν είναι αυτός ο τρόπος που λειτουργεί η κομμουνιστική πολιτική.

δημαρχείο του Saint Brieuc, Βρετάνη, βορειοδυτική Γαλλία (19/06) / Louise Quignon, Hans Lucas, lemonde.fr

Βρισκόμαστε στον ορίζοντα μιας οικουμενικής ύπαρξης της πολιτικής, σε επίπεδο παγκόσμιο για να ξεκινήσουμε από εκεί και με καθήκοντα, που έχουν τελικά να κάνουν με την εξαφάνισή της – γιατί η κομμουνιστική πολιτική σηματοδοτεί την έκλειψη της πολιτικής, εάν εξαντλείται στη συγκεκριμένη διαχείριση της εξουσίας. Όλοι χρειάζεται να ασχολούνται και να συμμετέχουν στην άσκησή της και όχι να υπάρχει ένα ξεχωριστό κράτος με την αστυνομία του κτλ. Επιστρέφοντας στην αρχική μου θέση: για να αποφευχθεί ο αποπροσανατολισμός, πρέπει να επιμείνουμε στην αλήθεια από την οποία εξαρτάται, αυτό είναι που λείπει απολύτως σήμερα, ακόμη και από πολιτικούς καλής θέλησης. Η συγκεκριμένη απουσία για την ώρα προκαλεί έναν αισθητό αποπροσανατολισμό, από τον οποίο θεωρώ ότι θα συνέλθουμε. Ο αποπροσανατολισμός, τελικά, θα φέρει στην ατζέντα έναν ουσιαστικό αναπροσανατολισμό, διαφορετικά θα επικρατήσει ο αρνητισμός (negativity). Όσο για τον πόλεμο, κάποια στιγμή ο καπιταλισμός θα χρειαστεί μέσα στις αντιπαλότητές του μια μαζική καταστροφή πρώτων υλών για να ανασυγκροτηθεί, μια καταστροφή των δεδομένων του κεφαλαίου. Και ο πόλεμος θα του προσφέρει το κίνητρο για αυτή την αναγκαία κάθαρση από τη δική του διαφθορά.”

Nord Pas de Calais (12/06), lemonde.fr

Σε ό,τι αφορά το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των βουλευτικών εκλογών (12/06) στη Γαλλία, η libération.fr μετέφερε ότι από τη στιγμή που αποφασίστηκε η συμφωνία των Nupes (Νέα Λαϊκή, Οικολογική και Κοινωνική Ένωση), η ‘μακρονία’, που δεν είχε διστάσει να προσεγγίσει τους ψηφοφόρους της αριστεράς μεταξύ των δύο γύρων της προεδρικής καμπάνιας, άλλαξε τελείως ταχύτητα και ‘έβγαλε νύχια’ απέναντι στον συνασπισμό υπό τον J. L. Mélenchon, μη διστάζοντας κάποιες φορές να καταφύγει σε fake news προκειμένου να δαιμονοποιήσει τους αντιπάλους της. Ο πρόεδρος της Εθνικής Αντιπροσωπείας και πολιτικός του υποστηρικτής Richard Ferrand είπε ότι μοιράζεται κοινές αξίες με τον J. L. Mélenchon, παρά την ‘αφύσικη συμμαχία’ (στην οποία συμμετέχει), την οποία χαρακτήρισε ‘ιδεολογικό συνονθύλευμα’. Καθώς ο Ε. Macron έμενε στην άκρη, οι υπουργοί του πολλαπλασίαζαν τις παρεμβάσεις στα μέσα για να δαιμονοποιήσουν τον αρχηγό της ‘Ανυπότακτης Γαλλίας’ και να προειδοποιήσουν για το ρίσκο που θα μπορούσε να συνεπάγεται η ‘ακροαριστερά’ στην εξουσία. Ο υπουργός Οικονομίας, Οικονομικών και Ανάκαμψης Bruno Le Maire τον αποκάλεσε μιλώντας στη Le Figaro ‘Γαλάτη Chavez’, ενώ ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος και υπουργός Δημόσιων Λογαριασμών Gabriel Attal ανέφερε στη Le Monde ότι ο J. L. Mélenchon θα εφάρμοζε ‘δημοσιονομική γκιλοτίνα’.

Στο κύριο άρθρο της La Croix (13/06), η Isabelle de Gaulmyn παρατήρησε ότι το αποτέλεσμα σηματοδοτεί μια ήττα για το στρατόπεδο του προέδρου της Γαλλίας. “Ακόμη κι εάν ο Ε. Macron κατόρθωσε με την επανεκλογή του αυτό που δεν είχαν καταφέρει οι προκάτοχοί του, ακόμη κι εάν με το παιχνίδι της μεταφοράς ψήφων στο δεύτερο γύρο είναι πιθανό ότι ο συνασπισμός ‘Μαζί’ (Ensemble!), στον οποίο συμμετέχει, θα διατηρήσει τουλάχιστον τη σχετική πλειοψηφία στην Εθνική Αντιπροσωπεία, η ορμή του δεν είναι πλέον εκεί. Ο μηχανισμός της πέμπτης Δημοκρατίας, που προβλέπει ότι με ημιαυτόματο τρόπο οι ψηφοφόροι θα έδιναν στον εκλεγμένο πρόεδρο μια άνετη πλειοψηφία, εμποδίστηκε. Ο J. L. Mélenchon πέτυχε να ενώσει την αριστερά σε ένα ‘μπαρόκ’ σχήμα, αποτελούμενο από εταίρους πολύ διαφορετικούς. Το αποτέλεσμα: μερικές εβδομάδες αφότου είχε επανεκλέξει τον E. Macron, μια σημαντική μερίδα των Γάλλων δίνει τις ψήφους της σε ένα πρόγραμμα, οικονομικό, ευρωπαϊκό και κοινωνικό, σχεδόν αντίστροφο από εκείνο που φέρνει ο πρόεδρος… Αυτό που ο ένοικος του Élysée στοιχημάτιζε ότι θα ήταν μια υποτονική καμπάνια, πεπεισμένος ότι η αποχή θα λειτουργούσε υπέρ του, αποδείχτηκε λάθος διάγνωση. Οι Γάλλοι δεν απείχαν λόγω αδιαφορίας για την πολιτική. Το αντίθετο. Οι λόγοι της μη συμμετοχής πρέπει χωρίς αμφιβολία να αναζητηθούν στην απογοήτευση μπροστά στο ότι δε λαμβάνονται υπόψη άδικες καταστάσεις, όπως και στο συναίσθημα ότι οι έγνοιες τους δεν αντιμετωπίζονται. Η κρίση στο εκπαιδευτικό σύστημα, η κακή κατάσταση στα νοσοκομεία, το οικολογικό πρόβλημα: δε λείπουν τα ζητήματα για τα οποία οι πολίτες περιμένουν ουσιαστικά μέτρα. Οι Nupes έκαναν τις προτάσεις τους, έστω κι αν μπορούμε να τις κρίνουμε μη ρεαλιστικές ή επικίνδυνες. Η ρεβάνς του E. Macron με τη στρατηγική να αναισθητοποιήσει την εκστρατεία, υπολογίζοντας στις αδυναμίες του αντιπάλου του, προφανώς δεν ξεγέλασε κανέναν. Οι Γάλλοι θέλουν την πολιτική. Ξαναγύρισε από το εξωτερικό του μακρονικού κόμματος.”

Πρωτοσέλιδο της Le Figaro στις 13/06: ‘O E. Macron προς μια σφιχτή πλειοψηφία – με ένα σκορ χειρότερο από εκείνο στον πρώτο γύρο των προεδρικών, ο αρχηγός του κράτους δεν είναι σίγουρος ότι θα αποκτήσει μια απόλυτη πλειοψηφία βουλευτών (σε σύνολο 577) / Η ριζοσπαστική αριστερά ετοιμάζεται να εισέλθει δυναμικά στη Συνέλευση’ / η αποχή στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών ήταν 52.5% > ο προεδρικός συνασπισμός ‘Μαζί’ (Ensemble) συγκέντρωσε 25.75%, εκείνος των Nupes 25.66%, το κόμμα της Μarine Le Pen (RN – Rassemblement National, Εθνικός Συναγερμός) 18.68%, των δεξιών Ρεπουμπλικάνων 11.29% και του ακροδεξιού Éric Zemmour (Reconquête, Ανακατάληψη) 4.24%

Η Libération στις 14/06 > ‘Φράγμα ενάντια στον Εθνικό Συναγερμό (RN) της Marine Le Pen – o E. Macron αλλάζει μέτωπο / Επιστρέφοντας τον Απρίλιο στο Élysée χάρη στους ψηφοφόρους της αριστεράς, που ψήφισαν ενάντια στη Le Pen, ο πρόεδρος δυσκολεύεται σήμερα να πάρει ξεκάθαρη θέση για τις περιφέρειες, όπου η συμμαχία των Nupes αντιμετωπίζει την ακροδεξιά στο δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών’ Οι τίτλοι της Le Parisien για τις εκλογές στις 15/06: ‘Κοντινή Μονομαχία > Ε. Μacron: Να μην προσθέσουμε μια γαλλική αναταραχή σε μια παγκόσμια αναταραχή / J. L. Mélenchon: Το χάος είναι αυτός’

H L’ Opinion (14/06) θυμίζει ότι ο Jacques Chirac (πρόεδρος της Γαλλίας το διάστημα 1995 – 2007 και πρωθυπουργός από το 1974 μέχρι το 1976 και από το 1986 έως το 1988) είχε χαρακτηρίσει μια παρόμοια κατάσταση ‘άμπρα κατάμπρα’.

ψηφοδέλτια για τη Marine Le Pen (RN) και τη Marine Tondelier (Nupes) σε εκλογικό τμήμα στην περιοχή Noyelles Godault του Pas de Calais, όπου είχε γεννηθεί ο γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας Maurice Thorez (1930-1964), είχε διατελέσει αναπληρωτής πρωθυπουργός προσωρινών κυβερνήσεων το 1946 και το 1947

Το εβδομαδιαίο περιοδικό της L’ Humanité (16-22/06) με κεντρικό θέμα: ‘Αριστερά – Εθνοσυνέλευση: η νίκη φτάνεται με την ψήφο’Σε πρωτοσέλιδο η Libération πριν τις βουλευτικές εκλογές στις 10/06 σημείωνε: ‘Τα fake news της μακρονίας, Αυτός ο άνθρωπος τρώει παιδιά; Η δυναμική της ενωμένης αριστεράς τρομάζει την προεδρική πλειοψηφία, που προσπαθεί να δαιμονοποιήσει τον J. L. Mélenchon την παραμονή των βουλευτικών εκλογών, έστω κι αν λέει ότι δεν την ενδιαφέρει.’Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Libération στις 26/04 μετά τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών (24/04): ‘Ο Macron υπό πίεση – Λοιπόν, αλλάζουμε; Ο πρόεδρος διαβεβαίωσε ότι είχε καταλάβει πως η νίκη του στις προεδρικές δε σήμαινε αποδοχή των ψηφοφόρων και ότι θα έπρεπε να ενώσει μια Γαλλία διαιρεμένη.’

Πηγές: François Duvert, entretemps.asso.fr / trouverlapresse.com / κεντρική φωτογραφία: Λυόν, Palais de la Bourse – έδρα Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου

Βιβλία του Alain Badiou στα ελληνικά εδώ