Technocracy

Για δεκαεφτά μήνες ο Μ. Draghi, ήταν επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνεργασίας με βάση ευρύχωρες συμφωνίες, χωρίς πολιτικό περίγραμμα, παρατηρεί αρθρογράφος της ilmanifesto.it. Οι Financial Times μεταφέρουν ότι σε δείπνο της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, στην οποία παρευρέθηκε ο μεταβατικός πρωθυπουργός της Ιταλίας, η Esma Çakır, πρόεδρός της, με καταγωγή από την Τουρκία συνέκρινε τα κόμματα που τη συναπαρτίζουν με εκείνα της Ένωσης: “Μιλούν όλα διαφορετικές γλώσσες.” Ο Tony Barber (23/07) σχολίασε στους ft.com ότι αναφορικά με τη διάρκεια, ήταν λίγο μεγαλύτερη από το μέσο όρο των 69 κυβερνήσεων, που είχε συνολικά η Ιταλία στη μεταπολεμική ιστορία της.

Οι γερουσιαστές του Κινήματος Πέντε Αστέρων, του κόμματος με τη δεύτερη μεγαλύτερη εκπροσώπηση στη Βουλή, αρνήθηκαν να παράσχουν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να μεταβεί στον πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Sergio Mattarella για να υποβάλει την παραίτησή του στις 14 Ιουλίου. Η νομοθετική πρόταση, όπως μετέδωσε το economist.com (14-15/07), περιλάμβανε ένα πακέτο μέτρων για να περιοριστούν οι επιπτώσεις της ενεργειακής κρίσης και του πληθωρισμού, όμως, τα Πέντε Αστέρια τη βρήκαν ανεπαρκή. Παράλληλα, εναντιώθηκαν στη χρηματοδότηση ενός εργοστασίου μετατροπής απορριμμάτων σε ενέργεια στη Ρώμη, το οποίο έκριναν λιγότερο ‘πράσινο’ απ’ ό,τι θα έπρεπε. Ένας καινούριος κύκλος πολιτικής αβεβαιότητας άνοιξε όταν ο πρόεδρος S. Mattarella δεν έκανε δεκτή την παραίτηση, ζητώντας του να ξαναγυρίσει στο Κοινοβούλιο για να δοκιμάσει την υποστήριξή του και να συνεχίσει ή να σχηματίσει ένα νέο συνασπισμό δυνάμεων.

Ιταλική Προεδρία / dpa

Μετά τη δεύτερη οριστική παραίτηση του πρωθυπουργού και πρώην διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που χαίρει σεβασμού για το ρόλο του στη διάσωση του κοινού νομίσματος κατά τη διάρκεια της κρίσης της ευρωζώνης το 2012, “κανείς στην πραγματικότητα δεν ήθελε να αναλάβει την ευθύνη”, είπε στην Amy Kazmin και τους ft.com (22/07), ο Lorenzo Pregliasco, ιδρυτής του γραφείου δημοσκοπήσεων και παρακολούθησης τάσεων YouTrend, με έδρα το Τορίνο. “Η ιδέα της κατάρρευσης της κυβέρνησης ήταν στον αέρα, ωστόσο ο τρόπος που έγινε είναι κάπως σουρρεαλιστικός – ακόμη και για τα δεδομένα της Ιταλίας.”

Με τις εκλογές να έχουν προκηρυχθεί για τις 25 Σεπτεμβρίου, πολιτικοί αναλυτές που επικαλούνται οι ft.com, εκτιμούν ότι ένας συνδυασμός λανθασμένων υπολογισμών από το θεωρούμενο ενάντια στο κατεστημένο Κίνημα των Πέντε Αστέρων, που δε συμμετείχε στην ψηφοφορία του πακέτου βοήθειας προς τους πολίτες ύψους 26 δις ευρώ, τη realpolitik της ακροδεξιάς Λέγκας του M. Salvini, που έβλεπε την υποστήριξη του κόμματός του να μειώνεται λόγω της συμμετοχής στην κυβέρνηση, η οποία σχηματίστηκε τον Φεβρουάριο του 2021 μέχρι τo χαρακτήρα του M. Draghi, που δεν ευνοεί τους συμβιβασμούς, έχοντας ισχυρή πίστη στην ορθότητα των απόψεών του (rectitude) αποδείχθηκαν μοιραία για την κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Η σκληρή του στάση απέναντι στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, επίσης, αναστάτωσε κόμματα, όπως τα Πέντε Αστέρια και η Λέγκα, που θεωρείται ότι έχουν ιστορικούς δεσμούς με τη Μόσχα και τον πρόεδρο της Ρωσίας Vl. Putin.

Η παραίτησή του στις 21/07 και η διάλυση της Βουλής ήταν συνέχεια της απόφασης του MoVimento Cinque Stelle, της Lega και του Forza Italia να μποϋκοτάρουν τη διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, που ζήτησε ο πρωθυπουργός της Ιταλίας την προηγούμενη μέρα (20/07). Τους κατηγόρησε ότι προσπαθούν να υπονομεύσουν την ατζέντα με τις κυβερνητικές πολιτικές, ζητώντας τους ακόμη να δεσμευθούν εκ νέου στα σχέδια για μεταρρυθμίσεις, που αφορούσαν βελτίωση της είσπραξης φόρων, δημοπρασία παραχωρήσεων προσοδοφόρων παραλιών και ένα νέο νόμο για τον ανταγωνισμό, συνδεδεμένων με τη χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης, που θα ανέρχεται σε διακόσια δις ευρώ. 

G. Conte, B. Grillo, L. Di Maio / Σεπτέμβριος 2020, ansa.it

Στο ρεπορτάζ της Amy Kazmin σημειώνεται, ακόμη, ότι ο αρχηγός των Πέντε Αστέρων και πρώην πρωθυπουργός, G. Conte (2018 – 2021) έχει θυμώσει με τη διάσπαση του κόμματός του τον Ιούνιο και την αποχώρηση, μεταξύ άλλων, του υπουργού Εξωτερικών Luigi Di Maio, γι’ αυτό το λόγο εμφανιζόταν διατεθειμένος να υψώσει το ανάστημά του, προκειμένου να ενισχύσει τη βάση του, που υποχωρούσε. “To κόμμα ήταν διασπασμένο, διχασμένο και δεν ήξερε πού να πάει με έναν αδύναμο αρχηγό.”, εξήγησε στους ft.com ο Lorenzo Pregliasco του YouTrend. Αυτό που φαίνεται, όμως, να μην περίμενε ήταν ότι ο πρωθυπουργός θα αισθανόταν υποχρεωμένος να υποβάλει αμέσως την παραίτησή του, παρ’ όλο που το νομοσχέδιο πέρασε με άνετη πλειοψηφία. Οι υποστηρικτές του M. Draghi θεωρούν ότι είχε λίγες επιλογές, μετά από τη συγκεκριμένη κίνηση ενός τόσο σημαντικού κυβερνητικού εταίρου, ενώ και εκείνος από την πλευρά του φέρεται να εκνευρίστηκε διότι η Λέγκα υποστήριξε την απεργία οδηγών ταξί.

Ο Μ. Draghi “έπεσε στην παγίδα”, επεσήμανε στους ft.com ο καθηγητής Πολιτικής στο πανεπιστήμιο Surrey, Daniele Albertazzi. H Λέγκα “δεν το προκάλεσε αυτό – όλα τους προσφέρθηκαν σε ασημένιο πιάτο. Ο πρωθυπουργός επέστρεψε στο Κοινοβούλιο, χωρίς διαπραγμάτευση με τους βασικούς παίκτες. Αυτό που έκανε, ήταν να πει σε όλους: ‘Δε θα συμβιβαστώ, δε θα σας πετάξω μερικά κόκκαλα – εάν δε σας αρέσει, να κυβερνήσετε εσείς.’” Ο Roberto D’ Alimonte, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο πανεπιστήμιο Luiss, της Ρώμης μεταφέρει ότι το δεξιό μπλοκ της χώρας πιστεύει ότι “θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές… τους προσφέρθηκε μια χρυσή ευκαιρία.” Για τα δεξιά κόμματα της Ιταλίας, το δέλεαρ της πρόωρης κάλπης και η απόδραση από τον κυβερνητικό συνασπισμό, βρίσκοντας ένα εύλογο αποδιοπομπαίο τράγο στα Πέντε Αστέρια, φάνηκε πολύ ελκυστικό. “Εκμεταλλεύτηκαν μια κρίση που προκάλεσε το Κ5Α για να τραβήξουν την πρίζα. O M. Salvini έπεισε το S. Berlusconi ότι οι εκλογές θα αναδείξουν κεντροδεξιά κυβέρνηση.”

Δημοσίευμα του politico.eu (22/07) περιγράφει ένα γεύμα και μια μαραθώνια συνάντηση στη Villa Grande του S. Berlusconi, που συνέβαλε στο να απομακρύνει η δεξιά της Ιταλίας το M. Draghi. Στον ιστορικό δρόμο Appian, με μνημεία και κατακόμβες, που οδηγεί εκτός της πρωτεύουσας, εκεί που εκτεινόταν η αρχαία αυτοκρατορία συναντήθηκαν μια μέρα πριν την ψηφοφορία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, στις 19/07 για συνομιλίες, οι οποίες συνεχίστηκαν και την επομένη, με το M. Salvini, εκπροσώπους άλλων ομάδων και τους βοηθούς τους, ενώ η G. Meloni συμμετείχε τηλεφωνικά.

ansa.it

Με ξιφία, σαλάτα και παγωμένο γιαούρτι στο μενού, αλόη βέρα και πεύκα της Μεσογείου στον κήπο, η έπαυλη του 85χρονου ευρωβουλευτή, την οποία αγόρασε πριν είκοσι χρόνια και είχε νοικιάσει στο Franco Zeffirelli, φιλοξένησε τις διεργασίες μέχρι την απόφαση για άρση της υποστήριξης προς την κυβέρνηση του M. Draghi. Η Hannah Roberts μετέδωσε πως, σύμφωνα με το S. Berlusconi, ήθελαν να μιλήσουν για “την πολύ ανησυχητική και ανεξήγητη συμπεριφορά του Κινήματος Πέντε Αστέρων”, ωστόσο, η ατζέντα που κέρδισε έδαφος ήταν ο τερματισμός του κυβερνητικού συνασπισμού και η προκήρυξη εκλογών. Πηγή που συμμετείχε στη συνάντηση μετέφερε ότι ο M. Salvini ήταν εκείνος, ο οποίος επέμενε ανοιχτά περισσότερο να βαδίσει η δεξιά προς την κάλπη, αλλά και ο S. Berlusconi είχε την ίδια άποψη. Σε σημειώσεις μερικών σελίδων, ο τελευταίος περιέγραψε ένα εκλογικό πρόγραμμα είκοσι σημείων, που περιλάμβανε “σχέδια για φορολογική μεταρρύθμιση, τη δικαιοσύνη και τις συντάξεις. Η συνάντηση ήταν το πρώτο βήμα της καμπάνιας.” Συζήτησαν για την ανάγκη αλλαγών στα προνοιακά επιδόματα, την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, φορολογική αμνήστευση και επενδύσεις στην πυρηνική ενέργεια.

Διαρρέεται ότι οι εκπρόσωποι της δεξιάς ενοχλήθηκαν που ο M. Draghi επέλεξε να συναντήσει πριν την ψηφοφορία τον E. Letta του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος – εκείνους, όμως, όχι. “Μετά από έξι ώρες, ο S. Berlusconi αποφάσισε ότι έπρεπε να καλέσουν τον πρωθυπουργό. Ήταν σαφείς ως προς αυτό που επιθυμούσαν: μια ριζική αλλαγή στην κατεύθυνση της διακυβέρνησης M. Draghi, χωρίς το Κίνημα Πέντε Αστέρων.” Ο S. Berlusconi έμεινε σπίτι, ενώ ο συνεργάτης του στο Forza Italia, Antonio Tajani με το M. Salvini πήγαν σε εκείνο που διαμένει ο πρωθυπουργός για να ζητήσουν ανασχηματισμό και διαμόρφωση από την αρχή της ημερήσιας διάταξης. Η συνάντηση δεν πήγε καλά, επέστρεψαν στη Villa Grande για να συνεχιστούν οι διαβουλεύσεις.

“Ως μη εκλεγμένος πρωθυπουργός, που επελέγη από τον πρόεδρο για να οδηγήσει τη χώρα εκτός πανδημίας, ο Μ. Draghi θεώρησε ότι δεν είχε εξουσιοδότηση για να ενδώσει σε πολιτικές συμφωνίες. Εάν ικανοποιούσε μια σειρά απαιτήσεων της δεξιάς για παραχωρήσεις, θα ξεκινούσε ένα παζάρι χωρίς τέλος.” Οι σύμμαχοι του S. Berlusconi μετέβησαν ξανά στη Villa Grande, μετά την ομιλία του πρωθυπουργού. Η επικεφαλής των ‘Αδερφών της Ιταλίας’, G. Meloni επικοινωνούσε συνέχεια με το M. Salvini, προκειμένου να τους πείσει να αποσύρουν την υποστήριξή τους από τον κυβερνητικό συνασπισμό και να προκαλέσουν εκλογές. Στην ψηφοφορία ο M. Draghi κέρδισε, του έλειπε παρ’ όλα αυτά η υποστήριξη της δεξιάς και του Κ5Α. Ο M. Salvini μετέβη στην οικία του S. Berlusconi για ένα εορταστικό γεύμα.

Εκπρόσωποι τόσο της Forza Italia όσο και της Lega αρνήθηκαν ότι συνωμότησαν για να επιφέρουν αυτό το αποτέλεσμα, επιμένοντας ότι αιτούνταν μόνο να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση. Μέλος της Lega υποστήριξε μιλώντας στο politico.eu ότι πήραν την απόφαση να άρουν την υποστήριξή τους μετά την πολύ αυστηρή ομιλία του Μ. Draghi, στην οποία δεν έκανε καμία παραχώρηση. “Σίγουρα επηρέασε την απόφαση. Θέλαμε να μείνουμε στην κυβέρνηση – αλλά όχι με οποιοδήποτε κόστος.”

O Roberto Ciccarelli σε άρθρο στην ilmanifesto.it σχολιάζει ότι περνάει κρίση το εγχείρημα μιας δημοκρατίας, που υπόκειται στην αγορά και συνδέει κοινωνικά δικαιώματα με τη λογική του ανταγωνισμού, ενώ η μεταρρύθμιση φτάνει να σημαίνει μια διαδικασία μετασχηματισμού της αγοράς, χωρίς δημοκρατία ή ισότητα. Όπως εκτιμά ο ίδιος, η έξοδος του M. Draghi θα επιβραδύνει την πορεία της εταιρειοκρατίας και της επισφάλειας. Για τον φιλόσοφο Lorenzo Marsili, ιδρυτή του κινήματος Ευρωπαϊκές Εναλλακτικές (European Alternatives) το ενδεχόμενο η ακροδεξιά να πάρει την εξουσία μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, υπογραμμίζει την αποτυχία της τεχνοκρατικής κυβέρνησης, που ακολουθεί μια προσέγγιση από πάνω προς τα κάτω και την ανάγκη για πραγματικά διαφορετικές προτάσεις από πλευράς των προοδευτικών δυνάμεων.

Σε άρθρο του στον theguardian.com (24/07) σημείωσε, ακόμη, ότι “αν και είναι κατανοητή η στάση του Μ. Draghi, τελικά λειτούργησε αυτο-υπονομευτικά, η άρνησή του να υποκύψει στην πίεση και να δώσει συμβολικές νίκες στα μέλη του συνασπισμού του – ένας τέτοιος συμβιβασμός έχει να κάνει με την ουσία της πολιτικής. Το να μη λαμβάνονται υπόψη οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων, δεν εξασφαλίζει σταθερότητα σε ένα σύστημα, απλά τοποθετεί ένα καπάκι στο νερό που σιγοβράζει, μέχρι η κατσαρόλα αναπόφευκτα να ξεχειλίσει. Τέτοιες εκρήξεις, στις δημοκρατίες ονομάζονται εκλογές. (…) Η αδυναμία των προοδευτικών της Ιταλίας είναι ένα χρόνιο πρόβλημα (…). Σε αυτούς περιλαμβάνονται τουλάχιστον τρία φιλελεύθερα κόμματα, το αριστερόστροφο Δημοκρατικό Κόμμα, το εναντίον του κατεστημένου Κ5Α και τρία-τέσσερα αριστερά και πράσινα κόμματα. Οι σχέσεις μεταξύ τους κάθε άλλο παρά σταθερές είναι: πολλοί από τους κεντρώους σχηματισμούς βάζουν όρο να μη συμμετέχουν σε οποιοδήποτε συνασπισμό τα Πέντε Αστέρια, τα οποία έχουν απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, ενώ κάποια από τα αριστερά κόμματα δε θα συνεργάζονταν με τους φιλελεύθερους και ορισμένα ακόμα και με το Δημοκρατικό Κόμμα. Αυτή η παιδιάστικη στρατηγική των αμοιβαίων βέτο τους κρατά εκτός διακυβέρνησης.”

S. Berlusconi, M. Salvini, G. Meloni / EPA, Ettore Ferrari

Ο David Broder, που γράφει ένα βιβλίο για το φασισμό στη σύγχρονη Ιταλία, σε άρθρο στους nytimes.com με τίτλο: ‘Το μέλλον είναι η Ιταλία και μοιάζει ζοφερό’ (22/07) αναφέρεται στο μεταφασιστικό κόμμα ‘Αδερφοί της Ιταλίας’, του οποίου ηγείται η G. Meloni, με έμβλημα που είχαν υιοθετήσει οι ηττημένοι αντισυνταγματάρχες του καθεστώτος B. Mussolini. Δε συμμετείχε στην κυβέρνηση M. Draghi και στις δημοσκοπήσεις εμφανίζεται στην πρώτη θέση, αν και στις εκλογές του 2018 συγκέντρωσε ποσοστό 4%. Ο David Broder θεωρεί ότι η επιτυχία του δε σχετίζεται μόνο με το ότι μετρίασε τους τόνους, αλλά και με το ότι επωφελείται από μια ευρύτερη υποχώρηση των διαχωρισμών ανάμεσα στην παραδοσιακή κεντροδεξιά και την ανερχόμενη ακροδεξιά, που βλέπουμε στη Δυτική Ευρώπη και την Αμερική.

“Έχοντας μεγάλο χρέος και γνωρίζοντας κοινωνική πόλωση και πολιτική αστάθεια, η Ιταλία είναι απλώς η χώρα, στην οποία η παραπάνω διαδικασία είναι περισσότερο εξελιγμένη. (…) Η οικονομική ανάπτυξη είναι στάσιμη τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Η ανεργία των νέων είναι συνεχώς σε υψηλά επίπεδα και η περιφερειακή ανισότητα βαθιά ριζωμένη. Εάν θέλει κανείς να καταλάβει τι μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον, αποτελεί ένα καλό μέρος να κοιτάξει. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ιταλία, της οποίας οι ελίτ αναζητούν στο εξωτερικό πρότυπα μοντέλα για να εφαρμόσουν σε εθνικό επίπεδο, προπορεύεται. Ήταν το πρώτο κράτος, όπου πήραν την εξουσία οι φασίστες του Β. Mussolini πριν εκατό χρόνια.

Εάν η συγκεκριμένη εμπειρία έδειξε πώς οι άμυνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας ήταν δυνατό να αποσυντεθούν, η χώρα θα συνέχιζε να καθιστά φανερό πόσες αλλαγές θα συμπεριλάμβανε αυτή η κατηγορία. Στη μεταπολεμική περίοδο έδωσε δίοδο στη χριστιανοδημοκρατία, σε ένα συμπεριληπτικό κέντρο τόσο συντηρητικών όσο και πιο κοινωνικά προσανατολισμένων δυνάμεων, όπως και σε αμέτρητες καινοτομίες στα αριστερά. Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έφερε ίσως την πιο oυσιαστική προσδοκία για το μέλλον: μετά την πλήρη κατάρρευση των προηγουμένως κυρίαρχων μαζικών κομμάτων, το πολιτικό τοπίο σύντομα κατακτήθηκε από το Forza Italia και το S. Berlusconi, που παρουσιάστηκε ως ένα αντικαθεστωτικό outsider και χρησιμοποίησε τη δική του πλατφόρμα μέσων ενημέρωσης (Mediaset) για να δημιουργήσει μια πιστή βάση υποστηρικτών, καθιστώντας τοξικό το δημόσιο διάλογο. (…) To 1990 επί πρωθυπουργίας του (1994 – 1995 και 2001 – 2006, 2008 – 2011) δόθηκαν σε μετα-φασίστες μικρές θέσεις στην κυβέρνηση. (…)

Το προηγούμενο φθινόπωρο ένα ντοκιμαντέρ (Piazzapulita) αναφερόταν σε ισχυρισμούς για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, παράνομη χρηματοδότηση καμπάνιας και σχέσεις με τους νεοναζί στην οργάνωση του κόμματος ‘Αδερφοί Ιταλίας’ στο Μιλάνο. Παρουσίαζε, ακόμη, τη στενή συνεργασία του επικεφαλής τους στο Ευρωκοινοβούλιο, Raffaele Fitto με τον Roberto Jonghi Lavarini, ένα νεοφασίστα με το προσωνύμιο ‘μαύρος βαρώνος’. (…) Η νεοφασιστική βία στους δρόμους μπορεί να είναι σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα απ’ ό,τι το 1970, πόσο μάλλον το 1920. (…) Όταν οι νεοφασίστες της ‘Forza Nuova’ επιτέθηκαν βίαια σε γραφεία συνδικάτων τον περασμένο Οκτώβριο, οι ‘Αδερφοί της Ιταλίας’ αποστασιοποιήθηκαν, ενώ απείχαν από κοινοβευτικό ψήφισμα προκειμένου να τεθεί εκτός νόμου, καταδικάζοντας όλους τους απολυταρχισμούς.”

Γερουσία της Δημοκρατίας / άνω Βουλή

Ο P. Cockburn στο inews.co.uk ανατρέχει σε άρθρο του Tobias Jones (08/2019) στο foreignpolicy.com με τίτλο: ‘Τώρα ζούμε όλοι στον κόσμο του Berlusconi’, όπου εξηγεί μια διαδικασία που ξεκίνησε πριν τριάντα χρόνια. “Η Ιταλία πάντα ήταν στην αιχμή της πολιτικής καινοτομίας. Τα Παπικά Κράτη (500 – 1870) δοκίμαζαν τη χριστιανική θεοκρατία για αιώνες, προτού ακολουθήσουν και άλλα. Ο φασισμός ενέπνευσε το ναζισμό. (…) Οι Ιταλοί σταθερά θεωρούν ότι υποφέρουν, πολύ περισσότερο συγκριτικά με άλλες εθνικότητες, από εξοντωτική φορολόγηση, ανυπέρβλητη γραφειοκρατία, δικαστική ανικανότητα, οργανωμένο έγκλημα, αιώνες αποικιοκρατίας (…) και κούνημα του δάχτυλου από ξένους παράγοντες. (…) H στρατηγική του S. Berlusconi ανέστρεψε τα πάντα: οι καλοί (buonisti) έγιναν ξαφνικά κακοί και οι αδίστακτοι (spregiudicati) θεωρούνταν τώρα θαρραλέοι. (…) Ο δισεκατομμυριούχος, πρώην πρωθυπουργός κατάφερε το απίστευτο τέχνασμα να παρουσιαστεί σαν άνθρωπος του λαού. Τέτοιες ταχυδακτυλουργίες ήταν εφικτές επειδή ανήλθε στην εξουσία στην αυγή του αποκαλούμενου κόσμου της μετα-αλήθειας. (…) Για λόγους τόσο γεωπολιτικούς (εγγύτητα με το Μαγκρέμπ, την περιοχή της Βορειοδυτικής – Βόρειας Αφρικής, που περιλαμβάνει το Μαρόκο, την Αλγερία και την Τυνησία και ένα μεταπολεμικό Κομμουνιστικό Κόμμα τόσο μεγάλο, που το Σιδηρούν Παραπέτασμα περνούσε από τη Ρώμη), όσο και ανθρωπολογικούς (οι Ιταλοί μερικές φορές τάσσονται παθολογικά κατά της δέσμευσης), η χώρα συχνά ακολουθούσε εξωτερική πολιτική με δύο πρόσωπα (…)”.

Προσθέτοντας μια ακόμη ψηφίδα, o Giulio Cavalli στo περιοδικό left.it (29/07) μεταφέρει ότι η ιταλική κυβέρνηση αύξησε τα κονδύλια για στρατιωτικές επιχειρήσεις που σχετίζονται με την προστασία ορυκτών καυσίμων. Ο υπουργός Άμυνας Lorenzo Guerini υπέγραψε να διατεθούν επιπλέον 1.2 δις για το 2022, φτάνοντας τα 18 δις, από 16.8 δις πέρυσι. Το δημοσίευμα επικαλείται έκθεση της Greenpeace Ιταλίας, σύμφωνα με την οποία, οι δαπάνες για στρατιωτικοποίηση της ενεργειακής ασφάλειας είναι κατά 9% αυξημένες σε σχέση με το 2021 και 65% ψηλότερα απ’ ό,τι το 2019.

Πηγές: Amy Kazmin, Tony Barber, ft.com / Hannah Roberts, politico.eu / Lorenzo Marsili, theguardian.com / Tobias Jones, foreignpolicy.com / David Broder, nytimes.com / economist.com / Roberto Ciccarelli, ilmanifesto.it / Giulio Cavalli, left.it / κεντρική φωτογραφία: Απρίλιος 2015, ακτιβίστρια των Femen πετά κονφετί στο M. Draghi με σύνθημα: ‘Σταματήστε τη δικτατορία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας’