Μήδειες στην Επίδαυρο

Με την παρουσίαση περιοδικής έκθεσης για τις περισσότερες από είκοσι φορές, που έχει παρασταθεί στο αργολικό θέατρο η Μήδεια (1956-2023), επαναλειτουργεί φέτος το Θεατρικό Μουσείο Επιδαύρου σε κτίριο του Άρη Κωνσταντινίδη. Mέσα από φωτογραφίες, αποσπάσματα από τις μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις, κοστούμια, σκηνογραφικές μακέτες, ενδυματολογικά σχέδια, οδηγούς σκηνής, προγράμματα, σκηνοθετικά τετράδια, παρτιτούρες και σπάνια ηχητικά τεκμήρια, φωτίζεται “η βάρβαρη, μάγισσα και θεά, γυναίκα – ερωτευμένη και προδομένη – μητέρα και παιδοκτόνος”, όπως την περιγράφει ο Παναγιώτης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Η έκθεση σε επιμέλεια της Ερατώς Κουτσουδάκη θα λειτουργεί όλο το καλοκαίρι (07/07-26/08), πριν και μετά τις παραστάσεις (Παρασκευή και Σάββατο, 18:00-01:00 πμ) με ελεύθερη είσοδο.

Έναυσμα για τη δημιουργία της αποτέλεσαν η επέτειος των εκατό χρόνων από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας, όσο και η πρεμιέρα στις 21/07 της παράστασης του Frank Castorf. O Γερμανός σκηνοθέτης διαβάζει τη Μήδεια του Ευρυπίδη από κοινού με τρία κείμενα του Heiner Müller, αναθέτοντας τον ομώνυμο ρόλο στις Στεφανία Γουλιώτη, Σοφία Κόκκαλη, Μαρία Ναυπλιώτου, Αγγελική Παπούλια, Ευδοκία Ρουμελιώτη.

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του θεσμού Κατερίνα Ευαγγελάτου ανέφερε σε δήλωσή της: “Tο Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, που σε λίγο καιρό θα εορτάσει τα 70 χρόνια λειτουργίας του, παρουσιάζει φέτος, με ιδιαίτερη συγκίνηση, μια έκθεση με πολλαπλές πτυχές. Με αφορμή το πρόσωπο της Μήδειας, σας προσκαλούμε να κάνετε ένα ταξίδι στον χρόνο. Η διαδρομή, που σας παρουσιάζουμε αποτελεί ένα φόρο τιμής σε όλους τους ανθρώπους του θεάτρου, που άφησαν το ίχνος τους στην ορχήστρα της Επιδαύρου. Ταυτόχρονα, οι είκοσι σταθμοί, με τα στοιχεία τους, συνθέτουν ένα ψηφιδωτό της σύγχρονης ιστορίας του θεάτρου μας, καθώς με ευγλωττία αποκαλύπτουν αισθητικές τάσεις και ρεύματα, ολόκληρες ‘σχολές’. Mε την έκθεση αυτή, αποδίδουμε στο κοινό ένα χώρο, που παρέμεινε κλειστός επί πολλά έτη και ευχόμαστε, από εδώ και στο εξής, να αποτελέσει ένα ζωντανό φεστιβαλικό κύτταρο, που θα συνομιλεί δημιουργικά με τις παραστάσεις εντός του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, φιλοξενώντας ποικίλες δράσεις.”

1961

σχέδια και δείγματα χρωμάτων από τον Γιάννη Τσαρούχη για τα υφάσματα, τη βαφή και το ράψιμο του κοστουμιού της Μαρίας Κάλλας – το άσπρο ρέλι είναι στις πραγματικές διαστάσεις της μέσης της / χειρόγραφες σημειώσεις της Ασπασίας Παπαδοπεράκη

οδηγός σκηνής για επανάληψη της παράστασης, 1973 – Μήδεια η Αλέκα Κατσέλη

τμήμα του κοστουμιού του Ιάσονα από τον Γιώργο Ζιάκα

τρισδιάστατη μακέτα του Απόστολου Βέττα για το σκηνικό της παράστασης

κοστούμι του Ιάσονα (αριστερά) και της Μήδειας (δεξιά), που σχεδιάστηκαν από τον Απόστολο Βέττα – σύμφωνα με τον δημιουργό, εξυπηρετούν το συμβολικό δίπολο μιας εύθραυστης Μήδειας-παιδιού και του άτεγκτου Ιάσονα

σχέδια του Γιώργου Πάτσα για τα κοστούμια του Ιάσονα, του Κρέοντα, του Χορού

τρισδιάστατη μακέτα του Γιώργου Πάτσα για το σκηνικό της παράστασης > σύμφωνα με τον ίδιο, “Πρόκειται για ελαστικό ‘τοίχο’, που επιτρέπει τις στιγμιαίες εμφανίσεις των ηθοποιών. Η Μήδεια υπερυψώνεται και το μακρύ της κόκκινο φόρεμα χαράζει καθέτως τον θεατρικό χώρο.”

τμήμα του κοστουμιού του Κρέοντα, που σχεδιάστηκε από τον Γιώργο Πάτσα – σκηνικά αντικείμενα της παράστασης: τα ‘δώρα’ της Μήδειας προς τη Γλαύκη, πέπλο και στεφάνι

τμήμα του κοστουμιού της Γλαύκης, που σχεδιάστηκε από τον Κωνσταντίνο Ζαμάνη / Μήδεια, η Μαρία Ναυπλιώτου – σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη