Μετατραυματικό στρες και άλλες πληγές της πανδημίας

Μετά από δύο χρόνια φροντίδας ασθενών με Covid, οι εργαζόμενοι στο σύστημα υγείας εμφανίζουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες, σύμφωνα με ρεπορτάζ του guardian.com από την Αμερική.

Η Kim Bishop νοσοκόμα, που έχει δουλέψει σχεδόν δύο χρόνια σε μια προσωρινή μονάδα εντατικής θεραπείας Covid στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Pennsylvania θυμάται: “Όταν περπατάς πίσω σε αυτές τις μονάδες, ξέρεις ποιοι επιβίωσαν σε ποιο δωμάτιο και ποιοι όχι. (…) Είναι σαν χαστούκι στο πρόσωπο.” Τα συναισθήματα της K. Bishop, που μετακινείται σε διαφορετικές μονάδες του νοσοκομείου της δυτικής Φιλαδέλφεια, δεν είναι σπάνια ανάμεσα σε όσους παρέχουν φροντίδα σε ασθενείς Covid, πολλοί εγκαταλείπουν τον κλάδο.

Πρόσφατες έρευνες, που επικαλείται ο guardian.com, καταδεικνύουν ότι οι εργαζόμενοι στην υγειονομική περίθαλψη και όσοι προσφέρουν πρώτες βοήθειες εμφανίζουν συμπτώματα μετατραυματικού στρες, παρόμοια με αυτά στρατιωτών που γυρνούν από το πεδίο της μάχης.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις που παρατίθενται, εάν τα νοσοκομεία συνεχίσουν να κατακλύζονται από ασθενείς που νοσούν βαριά επειδή δεν έχουν εμβολιαστεί και παράλληλα δεν βρεθεί ένας τρόπος αρωγής και ανακούφισης του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, πολλοί ίσως να εγκαταλείψουν πόστα από τα οποία φροντίζουν τους ασθενείς Covid ή να αφήσουν το επάγγελμα συνολικά. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα χειροτέρευαν οι ελλείψεις προσωπικού, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ικανότητα παροχής της απαιτούμενης φροντίδας.

“Είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε και να δίνουμε όσα χρειάζονται στους εργαζόμενους και γιατί μετρούν ως άνθρωποι και επειδή έχει σοβαρό αντίκτυπο στο σύστημα υγείας. Δεν μπορείς να θωρακίσεις το τελευταίο, χωρίς να προστατεύσεις όσους δουλεύουν σε αυτό”, είπε στον guardian.com η Rebecca Hendrickson, κλινική ψυχίατρος και επικεφαλής μιας καινούριας έρευνας για τους υγειονομικούς στην Αμερική, που δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο στο περιοδικό Γενικής Εσωτερικής Ιατρικής (Journal of General Internal Medicine). Σε δείγμα 500 γιατρών, νοσηλευτών και παρόχων άμεσων βοηθειών, ποσοστό 15% απάντησε ότι δεν ήταν καθόλου πιθανό ότι θα παραμείνουν στον κλάδο τα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια. Ανάμεσα στο νοσηλευτικό προσωπικό, το ποσοστό ανήλθε στο 20%.

Αυτό κυρίως φαίνεται να οφείλεται στην επιδείνωση της ψυχικής τους υγείας, αφού το 74% των ερωτώμενων ανέφεραν συμπτώματα κατάθλιψης, το 37% εμφάνιζε σημάδια μετατραυματικού στρες και 15% ανέφεραν ότι βασανίζονται από σκέψεις αυτοκτονικές ή αυτοτραυματισμού.

Ένας βασικός παράγοντας για την ψυχική τους δυσφορία, θεωρείται κατά την Hendrickson η διάρκεια της πανδημίας. Στην αρχή της, οι εργαζόμενοι ήξεραν ότι αντιμετώπιζαν πραγματικό κίνδυνο να κολλήσουν, τα εμβόλια δεν ήταν ακόμη διαθέσιμα και υπήρχε μικρή διαθεσιμότητα προστατευτικού εξοπλισμού. Αρκετούς μήνες μετά, περισσότερο από τα δύο τρίτα των εργαζομένων στα νοσοκομεία έχουν ανοσία λόγω του εμβολιασμού, σύμφωνα με αναφορά στο Αμερικανικό Περιοδικό Ελέγχου Μολύνσεων (American Journal of Infection Control) τον Σεπτέμβριο, ωστόσο εξακολουθούν να περιποιούνται ασθενείς, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι πολύ άρρωστοι επειδή δεν έχουν εμβολιαστεί.

H Kadee Klafka, που μίλησε στον δημοσιογράφο του guardian.com Eric Berger, δουλεύοντας ως νοσοκόμα στην πόλη Muncie της Indiana, έχει χρειαστεί να ενημερώνει τις οικογένειες ασθενών Covid, που έχουν μπει σε μηχανική υποστήριξη και συχνά να τους μεταφέρει ότι οι πνεύμονες των δικών τους ανθρώπων δεν θα επανέλθουν. “Έχουμε κάνει ό,τι ήταν εφικτό. Τώρα υποφέρουν και το καλύτερο πράγμα που έχουμε τη δυνατότητα να τους προσφέρουμε, είναι να τους κάνουμε να αισθανθούν άνετα.” Η ίδια εύχεται να μπορούσε να φορέσει μια κάμερα GoPro ώστε να αναδείξει τι περνούν οι ασθενείς και οι νοσηλευτές. Όπως διηγείται η ίδια, “Χρειάστηκε να μάθω να διαχειρίζομαι το άγχος που συνεχίζει να αυξομειώνεται εξαιτίας της σοβαρότητας της κατάστασης όσων δεν εμβολιάζονται.”

Και οι νοσηλευόμενοι είναι πολλές φορές θυμωμένοι εξαιτίας του πόσο πολύ περιμένουν στα επείγοντα πριν βρουν κρεβάτι, συμπλήρωσε η Kim Bishop, νοσοκόμα στη Φιλαδέλφεια. Η ίδια ανέφερε, ακόμη, ότι ακολούθησε αυτό το επάγγελμα από ενδιαφέρον για το ανθρώπινο σώμα και ότι την έχει εξαντλήσει το να ανησυχεί μήπως κολλήσει την οικογένειά της. “Θεωρούσα ότι υπήρχε φως στην άκρη του τούνελ, ειδικά με το εμβόλιο και ότι θα ξαναγυρίζαμε πίσω στην κανονική μας ζωή. Το προσωπικό είναι ήδη φυσικά και ψυχικά καταπονημένο, και αυτό μας οδηγεί όλους σε ένα κρίσιμο σημείο.” Από τον Φεβρουάριο του 2020, το 30% των εργαζομένων στο αμερικανικό σύστημα υγείας έχουν χάσει τη δουλειά τους ή παραιτήθηκαν, κυρίως λόγω της πανδημίας, καταδεικνύει μια έρευνα της εταιρείας Morning Consult τον Οκτώβριο.

Από την άλλη, η Ένωση Ιατρικού Μάνατζμεντ (Medical Group Management Association), που εκπροσωπεί μεγάλες ομάδες γιατρών τον Ιανουάριο διαπίστωσε ότι το 71% των ιατρικών υπηρεσιών τo 2021 είδε μια αύξηση στον αριθμό των διαμαρτυριών από ασθενείς.

H Carol Wilcox, που διηγήθηκε επίσης την εμπειρία της στον guardian.com, προετοίμαζε τα εξιτήρια ορόφου με περιστατικά Covid στο νοσοκομείο Saint Anne στο Fall River της Μασαχουσέτης και συνταξιοδοτήθηκε τον Δεκέμβριο μετά από τέσσερις δεκαετίες. Στα 65 της χρόνια, θυμάται ότι στην αρχή της πανδημίας ξυπνούσε κάθε μέρα νιώθοντας τρομοκρατημένη και με το στομάχι της να ανακατεύεται. Τα διαθέσιμα μέσα αυτοπροστασίας ήταν περιορισμένα και οι διοικήσεις φοβούνταν ότι με τη χρήση τους θα αγχώνονταν οι νοσηλευόμενοι. “Αισθανόμουν εξουθενωμένη μόνο και μόνο πηγαίνοντας να δω έναν ασθενή και φορώντας τον εξοπλισμό. Δίνουμε στους ανθρώπους το καλύτερο δυνατό. Δεν ξέρω για πόσο διάστημα θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε. Υπάρχει μια υποβόσκουσα αγανάκτηση με τους ανθρώπους που δεν εμβολιάζονται επειδή είναι τόσο στενάχωρο”, μοιράζεται η C. Wilcox.

Σε μια περίπτωση πριν δύο μήνες, μια γυναίκα που είχε χάσει δύο εβδομάδες νωρίτερα τον σύζυγό της από Covid, έπρεπε να αποφασίσει αν θα δεχόταν την αναπνευστική υποστήριξη, αρνήθηκε και πέθανε.

Σε κάποιες παράλληλες ενθαρρυντικές τάσεις, ο δημοσιογράφος του guardian.com, συγκαταλέγει τις υψηλότερες απολαβές των νοσηλευτών, ειδικά όταν ταξιδεύουν στο εσωτερικό της χώρας για να καλύψουν όποια ανάγκη προκύπτει (travel nurses) και το ελαφρά αυξημένο ενδιαφέρον για σπουδές νοσηλευτικής κατά 5,6% στα προπτυχιακά και κατά 4,1% στα μεταπτυχιακά προγράμματα το 2020, σύμφωνα με έρευνα της Αμερικανικής Ένωσης Κολλεγίων Νοσηλευτικής (American Association of Colleges of Nursing).

“Νομίζω ότι οι άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι μπορούν να συμβάλλουν στα θετικά αποτελέσματα ενός νοσοκομείου, ότι έχουν κάτι να προσφέρουν και να φτιάξουν μια καριέρα εκεί”, υποστήριξε η Michele Acito, επικεφαλής νοσηλευτικού προσωπικού στο νοσοκομείο Holy Name στην περιοχή Englewood Cliffs του New Jersey. H Cloe Sneyer στα 26 της σήμερα, ξεκίνησε να εργάζεται εκεί στις χειρουργικές και καρδιολογικές μονάδες και κατά τη διάρκεια της πανδημίας μετακινήθηκε στην εντατική θεραπεία, απ’ όπου μεταφέρει πως απέκτησε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις ικανότητές της. “Η συγκεκριμένη συνθήκη μου έδωσε να καταλάβω ότι μπορώ να μαθαίνω κάτι καινούριο κάθε μέρα που πηγαίνω στη δουλειά και να βρίσκω μια λύση.”

Όπως πρόσθεσε η Michele Acito, μόλις ξεκίνησε η πανδημία, το νοσοκομείο προσπάθησε να βοηθήσει νοσοκόμες όπως η Cloe Sneyer, παραπέμποντάς τες σε έναν ψυχολόγο με τον οποίο θα έκαναν “συνεδρίες ανθεκτικότητας” μέσω Zoom, όπου το προσωπικό θα μπορούσε να συζητήσει κάτι που συνέβη στη δουλειά, τη νόσηση από Covid ή την απώλεια ενός μέλους της οικογένειας, ανάμεσα σε άλλα ζητήματα. Η Μ. Acito ανατρέχει σε μια πρόσφατη περίπτωση ενός νεαρού που δεν είχε εμβολιαστεί, έμεινε για εβδομάδες στο νοσοκομείο, ήρθε κοντά με το προσωπικό και πέθανε διασωλημένος. “Δύο από τους νεότερους στην ομάδα ήταν πολύ αναστατωμένοι, οπότε τους εξασφαλίσαμε χρόνο να καθίσουν και να συζητήσουν με συναδέλφους. Βγήκαν έξω, έκαναν ένα μικρό διάλειμμα … άλλοι συνάδελφοι τους τηλεφώνησαν το βράδυ, οπότε αυτού του είδους η υποστήριξη πραγματικά ενδυνάμωσε τον δεσμό.”

Εκτός από την ψυχολογική υποστήριξη, η Hendrickson αξιολογεί ως σημαντικό το να ζητούν τα νοσοκομεία τη γνώμη του υγειονομικού προσωπικού σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των κινδύνων που αντιμετωπίζουν ή του φαγητού στις μονάδες νοσηλείας. “Όσο περισσότερο θα εισακούγονται στην διαμόρφωση της πολιτικής υγείας με διαφανή τρόπο, αυτές οι λεπτομέρειες θα σημάνουν μεγάλη διαφορά στο πώς θα αισθάνονται οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής.”

Κλείνοντας, η Carol Wilcox μετέφερε στον guardian.com ότι φοβάται για το σύστημα υγείας εάν η πανδημία συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ενώ είπε στις συναδέλφους της ότι θα τις ξαναεπισκεφθεί, παραδέχθηκε ότι δεν θέλει να επιστρέψει. “Πραγματικά δεν θέλω. Πρόκειται για εμπόλεμη ζώνη.”

Πηγή: theguardian.com / κεντρική φωτογραφία: epw.in/engage