“Τρεις μέρες βασανίζομαι με τον Αμερικάνο για να του στήσω μηχανή, το κόλπο να του κάνω”

Στο κεφάλαιο με τίτλο: ‘Μήλα και ασυνείδητα ως επιστημονικά αντικείμενα’, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο ‘Το μήλο του Φρόυντ και το ασυνείδητο του Νεύτωνα’ (εκδ. Εξάντας, 2004), ο Αριστείδης Μπαλτάς περιγράφει πως: (σελ. 60) “Ένα ηλιόλουστο μεσημέρι, ενόσω ο Νεύτωνας καθόταν και ρέμβαζε κάτω από την αγαπημένη του μηλιά στους κήπους του Κέιμπριτζ, ένα ώριμο μήλο κόπηκε κάποια στιγμή από το κλαδί, που το κρατούσε κι έπεσε στο κεφάλι του σοφού ανδρός. (…) Στο κλίμα της εποχής του και με δεδομένα τα ζητήματα, που τον απασχολούσαν εκείνο τον καιρό, δεν αναρωτήθηκε ούτε τι κάνει τα μήλα να ωριμάζουν, ούτε γιατί τα μήλα πέφτουν εκείνη την εποχή και όχι άλλη, ούτε γιατί δεν πέφτουν όλα την ίδια στιγμή, ούτε γιατί το καθένα έχει ελαφρώς διαφορετικό χρώμα, άρωμα, γεύση, υφή από τα διπλανά του, ούτε πόσες ποικιλίες μήλων υπάρχουν και σε τι διαφέρουν αυτές από τις ποικιλίες των αχλαδιών, ούτε γιατί τα μήλα είναι γλυκά και τα λεμόνια ξινά ή τα μήλα κάπως μαλακά και οι πέτρες πολύ σκληρές, ούτε σε ποιον ανήκουν τα μήλα, ποιος τα μαζεύει (σελ. 61) και πόσο πουλιούνται στην αγορά, ούτε γιατί ήταν μήλο το φρούτο, που η Εύα έδωσε στον Αδάμ για να αρχίσουν τα βάσανα των ανθρώπων. Όχι. Ο Νεύτωνας άρχισε να αναρωτιέται για κάτι εντελώς διαφορετικό: άραγε γιατί τα μήλα, τα λεμόνια, οι πέτρες πέφτουν αυθόρμητα αν τα αφήσεις ελεύθερα (…), ενώ το φεγγάρι δεν πέφτει αλλά γυρίζει αέναα και με απολύτως σταθερό και απαράλλακτο τρόπο γύρω από τη Γη; Περίεργο ερώτημα. Αλλά για τον μύθο μας, αυτή ακριβώς ήταν η ιδιοφυής απορία, που οδήγησε στη διατύπωση των νόμων, που φέρουν το όνομά του (…). Ο μύθος δηλοί για μας ποια ήταν εκείνα τα πράγματα, που η φυσική υποχρεώθηκε να αγνοήσει πλήρως για να συγκροτηθεί η ίδια, ποια ήταν τα πράγματα, που αναγκάστηκε να διαγράψει μια κι έξω από το πεδίο των ενδιαφερόντων της.”

Γιώργος Κονταρίνης, eurokinissi

Ο Αριστείδης Μπαλτάς πρώην υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας των Επιστημών στο ΕΜΠ, μέλος της Κ.Ε. του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης έγραψε άρθρο στην avgi.gr (30/08) με τίτλο ‘Απορίες’ σχολιάζοντας το ιδεολογικό του πρόσημο της υποψηφιότητας του Στ. Κασσελάκη: “Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι εξαιρετικά γενναιόδωρο κόμμα. Τόσο ώστε να μην διστάζει να προσφερθεί ολόκληρο σε οποιονδήποτε επιθυμήσει να το πάρει από το χέρι (να αναλάβει την αρχηγία του) σχεδόν υπό μηδαμινές προϋποθέσεις. Αρκούν λίγες υπογραφές μελών της Κεντρικής Επιτροπής του, που θα υιοθετήσουν μια υποψηφιότητα, η οποία μπορεί να κατατεθεί ακόμη και την τελευταία στιγμή. Ανωριμότητα ορφανού; Όχι, βέβαια. Απλώς απέραντη δημοκρατική ευαισθησία. Το ψηφισμένο από το πρόσφατο συνέδριο καταστατικό του κόμματος ορίζει ότι ο ή η πρόεδρός του ψηφίζεται από ολόκληρο το πλήθος των μελών και φίλων του. Με τις δύο ιδιότητες να ταυτίζονται ακαριαία την ίδια τη στιγμή της ψηφοφορίας. Με μια απλή δήλωση και αντίτιμο δύο ευρώ.

Ο κ. Στέφανος Κασσελάκης, υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ως εκπρόσωπος της ομογένειας, κατέθεσε πολύ πρόσφατα υποψηφιότητα για την αρχηγία του κόμματος υπό αυτούς τους όρους. Κατά τα παραπάνω, ουδείς ψόγος. Το να εντάσσονται στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ νέοι, δραστήριοι άνθρωποι είναι, προφανώς, πολύ καλό πράγμα. Ωστόσο ομολογώ ότι μου έχουν δημιουργηθεί κάποιες απορίες.

Ιδού η πρώτη. Ο κ. Κασσελάκης παρουσιάζει τον εαυτό του ως εξής: ‘Will the real Greek Dems please stand up?’, ekathimerini.com, 14/7/2023. Μεταφράζω πρόχειρα: ‘Τον Απρίλιο εκτέθηκα ως υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας σε τιμητική θέση ως εκπρόσωπος της ομογένειας. Αυτή δεν υπήρξε μια αστόχαστη (no-brainer) απόφαση. Ήδη από το 2012 (from 2012 on) είχα αναπτύξει μια άριστη σχέση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη όσο ήταν μέλος του Κοινοβουλίου, μετά υπουργός και τέλος επικεφαλής του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Πράγματι, είχα εκφράσει τη στήριξή μου σε εκείνον (penned an endorsement of him) στον Εθνικό Κήρυκα (National Herald) όταν διεκδικούσε την ηγεσία του κόμματος. Είχα τότε και εξακολουθώ να έχω μεγάλο σεβασμό για εκείνον προσωπικά.’

Η πρώτη μου απορία είναι, νομίζω, προφανής. Ποιος πολιτικός ειρμός συνδέει την πρώτη φράση (τη ‘μη αστόχαστη απόφαση’) με όσα ακολουθούν;

Αλλά ο ίδιος ο κ. Κασσελάκης σπεύδει να απαντήσει στο ίδιο άρθρο: ‘Τα τελευταία δύο χρόνια γνώρισα την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Μου αφιέρωσε χρόνο για να κατανοήσει την ιστορία και τις αξίες μου και με προσκάλεσε να συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς κανένα αντάλλαγμα.’ – ‘Χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν εσένα εδώ.’ Καμία έκπληξη. Ακολουθώντας τη γραμμή της ‘διεύρυνσης’, ο πρόεδρος ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς καλεί κάποιον με το πολιτικό (και κοινωνικό) προφίλ του κ. Κασσελάκη να συμμετάσχει στη συλλογική προσπάθεια. Αυτό ακριβώς υποδηλώνει το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο της απεύθυνσης Τσίπρα: εμείς καλούμε εσένα.

Ποιο είναι αυτό το πολιτικό προφίλ; Ο κ. Κασσελάκης το είχε ήδη αποτυπώσει γλαφυρά σε ένα φιλόδοξο άρθρο στον Εθνικό Κήρυκα του κ. Διαματάρη (με τις γνωστές περιπέτειες της υπουργοποίησής του) ήδη από το 2015 (The National Herald, 5 September 2015) ‘Οι παράλληλοι Τραμπ και Τσίπρα αναδεικνύουν κοινωνική δυσαρέσκεια σε δύο ηπείρους’ (The Trump and Tsipras parallels point out societal dissatisfaction on two continents). Εκεί, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε τα εξής: ‘Και οι δύο έχουν υπερβάλει κατά πολύ το πόσο κακά πήγαιναν οι χώρες τους τη στιγμή, που ξεκίνησαν την προεκλογική εκστρατεία τους. Τελικά, οι άνθρωποι ψηφίζουν με το πάθος τους (with their gut). Στην περίπτωση της Ελλάδας, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού μάλλον δεν σκέφτεται επαρκώς (is not sophisticated enough) ώστε να γνωρίζει ποιες πολιτικές απόψεις έχει (χωρίς να φταίει γι’ αυτό). Στην πραγματικότητα, ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να προβάλει πραγματικό λόγο για να εκλεγεί (does not have a case to be elected)… Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο κ. Τραμπ έχει επιτύχει πολλά (is a man of great accomplishment – εννοείται στο οικονομικό πεδίο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, όπου έχε αναδειχθεί και ο κ. Κασσελάκης)… Ο κ. Τσίπρας, από την άλλη μεριά, μπορεί να μαθαίνει γρήγορα (may be a fast learner), αλλά η έλλειψη πείρας αποδείχθηκε με το να εναποθέσει τις τύχες της χώρας του σε έναν εγωμανή καθηγητή-διασημότητα.’

Αυτή κατ’ ουσίαν την ‘ανάλυση’ μεταφέρει ο κ. Κασσελάκης στο άρθρο του 2023, αφού ‘γνώρισε την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα’. Γράφει: ‘Εντάχθηκα στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή πίστευα ότι με τον Τσίπρα θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε το αντίστοιχο Δημοκρατικό Κόμμα της Ελλάδας, κόμμα που θα μπορούσε να εφαρμόσει ένα μείγμα πολιτικών αλλαγών… μέσω νομοσχεδίων με διακομματική στήριξη (bipartisan bills). Αν πρόθεσή του είναι να κυβερνήσει ξανά, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει απλώς να αντιγράψει (should just copy) τη συνταγή των ΗΠΑ το συντομότερο δυνατό. Να αγκαλιάσει χωρίς περιστροφές και το πολιτικό Κέντρο…’

Και ακολουθούν οι προτάσεις Κασσελάκη, κάποιες από τις οποίες παρουσιάζουν ενδιαφέρον, αλλά το θέμα δεν είναι της παρούσης. Ωραία. Η πρώτη απορία μου λύθηκε. Ο κ. Κασσελάκης διεκδικεί την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προκειμένου να τον μετατρέψει ‘το ταχύτερο δυνατό’ σε αντίγραφο του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ. Ώστε να συνεργάζεται με τη ΝΔ σε όσα αφορούν τα μεγάλα ζητήματα της χώρας. Ακόμη και αν έτσι, η διάκριση Αριστερά/Δεξιά εξαερώνεται, ενόσω η ίδια η Αριστερά, μαζί με ολόκληρη την ιστορία της, εξαφανίζεται από την πολιτική σκηνή. Παροντισμός χωρίς όρια. Κατά τη γνωστή αποστροφή Μητσοτάκη (για τον οποίο ο κ. Κασσελάκης εξακολουθεί να τρέφει ‘μεγάλο σεβασμό’): ‘Ποιος ενδιαφέρεται για το τι και το πώς της δολοφονίας του Λαμπράκη;’ Αλλά είπαμε: Η δημοκρατική γενναιοδωρία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είναι απέραντη. Μπορεί να φτάσει μέχρι του σημείου, όπου οι φίλοι-μέλη του (τους οποίους ο κ. Κασσελάκης είχε σπεύσει να χαρακτηρίσει ως ‘not sophisticated enough’) μπορούν να ψηφίσουν χαρωπά και χωρίς δεύτερη σκέψη την αυτοκατάργησή του.

Ωστόσο, εξακολουθώ να έχω κάποιες απορίες, που διατυπώνονται συντομότερα. Η πρώτη: Κατά ρεπορτάζ, που δεν έχουν διαψευστεί, την υποψηφιότητα Κασσελάκη στηρίζει, πιθανόν μεταξύ άλλων συντρόφων, ο σ. Παύλος Πολάκης. Δικαιούμαι λοιπόν να ρωτήσω: Πώς συμβιβάζεται η όλη πολιτική παρουσία του σ. Πολάκη με την πλατφόρμα Κασσελάκη; Δηλαδή τον υποτονισμό μέχρι εξαφανίσεως της διάκρισης Αριστεράς/Δεξιάς και τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε αντίγραφο του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ; Απλώς ερωτώ.

Και η δεύτερη: Σε πρόσφατη ανάρτησή του ο ίδιος σ. Πολάκης απηύθυνε μομφή στη σ. Αχτσιόγλου γιατί δέχτηκε να δώσει συνέντευξη σε συγκεκριμένο δημοσιογράφο του Πρώτου Θέματος. Αλλά στον ίδιο δημοσιογράφο είχε δώσει προηγουμένως συνέντευξη ο σ. Νίκος Παππάς, ενώ φαίνεται πως η εφημερίδα θα ζητούσε συνέντευξη από όλους τους υποψηφίους προέδρους του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Μήπως εδώ υπάρχει συντροφικό φάουλ; Δύο μέτρα και δύο σταθμά; Απλώς ερωτώ.

Απορίες, ερωτήσεις… Τι να κάνουμε, οι διαδικασίες εκλογής προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ζεσταίνονται. Τούτο ίσως δεν είναι καταρχήν κακό…”

Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ προετοιμάζεται για τις εκλογές στις 10 Σεπτεμβρίου (vote.syriza.gr) μετά το διαρκές συνέδριο του Σαββάτου (02/09), πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας Πρώτο Θέμα παρουσίασε σημεία από την επαγγελματική διαδρομή του Στέφανου Κασσελάκη και του πατέρα του για να αμφισβητήσει τα προσόντα του, με τον ισχυρισμό ότι απολύθηκε ως ‘bad performer’ από τη Goldman Sachs και από την ίδια του την εταιρεία, η οποία υποστηρίζεται ότι συνδέεται με συγκεκριμένο εφοπλιστή.

Απαντώντας ο Στ. Κασσελάκης σημείωσε: “Στο κυριακάτικο φύλλο (03/09) του Πρώτου Θέματος κλιμακώνεται η κακόβουλη επίθεση σε βάρος του Στέφανου Κασσελάκη. Στο σημερινό επεισόδιο επιχειρούν να τον εμφανίσουν ως ανεπαρκή και αποτυχημένο στην επαγγελματική του πορεία. Συγκεκριμένα, το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο κ. Κασσελάκης απολύθηκε τόσο από την Goldman Sachs όσο και από την Tiptree. Επειδή, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει ‘τίποτα δεν θα μένει αναπάντητο και ατεκμηρίωτο’, η αλήθεια είναι η εξής:

1. 1. Όσον αφορά τη δήθεν απόλυση από την G.S., στις 17 Μαρτίου 2014 και ενόσω εργαζόταν σε αυτή, ο κ. Κασσελάκης έγινε δεκτός από το ΜΙΤ για μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Για την εισαγωγή του στο κορυφαίο πανεπιστήμιο έλαβε συστατικές επιστολές από τους προϊσταμένους του στη Goldman Sachs. Η αποχώρησή του έγινε ώστε να συνεχίσει ανώτερες σπουδές στο παραπάνω γνωστικό αντικείμενο.
   2. Σχετικά με τη δήθεν απόλυσή του από την Tiptree, στις 13 Ιανουαρίου 2023 του ζητήθηκε να παραιτηθεί από τις αξιώσεις, που είχε έναντι της εταιρείας για συμφωνημένες και μη καταβεβλημένες αμοιβές. Επειδή ο κ. Κασσελάκης αρνήθηκε να ‘προσαρμόσει’ τις απαιτήσεις του, η Τiptree επανήλθε στις 16/01/23 με νέα δελεαστική πρόταση/προσφορά συνεργασίας, η οποία συνίστατο στην ανάθεση σε εκείνον, νέου διευρυμένου επενδυτικού project πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Διευκρινίζεται ότι και αυτή η πρόταση έγινε στο πλαίσιο των εξωδικαστικών συζητήσεων των δύο πλευρών για τα δεδουλευμένα του. Επειδή, ο κ. Κασσελάκης απέρριψε και αυτή την πρόταση, στις 13 Μαρτίου 2023 ο ίδιος κατέθεσε αγωγή ενώπιον των αμερικανικών δικαστηρίων για λήξη (‘termination’) της συνεργασίας του με την Tiptree.

Τα ΜΜΕ, που ψάχνουν σκιές στην καθαρή ζωή μου, ας συνεχίσουν το ερευνητικό τους έργο, γιατί τα δημόσια πρόσωπα πρέπει να ελεγχόμαστε. Αλλά έντιμα, με κανονικά, όχι με παραπλανητικά στοιχεία. Και το ίδιο έντιμα, ας κάνουν ένα ρεπορτάζ για την ακρίβεια που μαστίζει τους πολίτες. Ένα ρεπορτάζ επιτόπου, στον Έβρο, που είναι κι αυτός Ελλάδα, και που μέσα σε 16 μέρες η κυβέρνηση Μητσοτάκη τον αφάνισε από τον χάρτη.”

Ο Νίκος Φίλης ήταν καλεσμένος τη Δευτέρα το πρωί (04/09) σε εκπομπή στον ΣΚΑΪ, όπου είπε ανάμεσα σε άλλα: “Εγώ έχω μια εμπιστοσύνη στον Ευκλείδη Τσακαλώτο, αλλά πιστεύω ότι και η υποψηφιότητα της Έφης Αχτσιόγλου δίνει και αυτή μια προοπτική για την ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν το λέω εγώ, εμφανίστηκε ο κ. Κασσελάκης μέσω του Instagram, δεν έχει κάποια σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, έγινε μέλος πριν λίγο καιρό, ηλεκτρονικά – προβλέπεται από το καταστατικό αλλά δεν ξέρει ποια είναι η ελληνική πραγματικότητα. (…) Είναι μια υποψηφιότητα, που δεν προκύπτει από τις λειτουργίες του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Είναι ένας άγνωστος, ένας επιχειρηματίας – όπως λέει –  αμφισβητείται και η ικανότητά του ως επιχειρηματία – δεν τα ξέρω τα στοιχεία αυτά, τα διάβαζα χθες στις εφημερίδες, που κάνει ένα διάλειμμα στην πολιτική. Είναι κάτι, το οποίο δίνει προοπτική σήμερα στα μεγάλα προβλήματα της χώρας; (…) Αυτός είναι ο μεσσιανισμός, που ανέφερα νωρίτερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανάγκη από τέτοιες μεγαλοστομίες και από την αναζήτηση Μεσσιών. (…) Η υποψηφιότητα του κ. Κασσελάκη έχει κι ένα άλλο στοιχείο: θέλει να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε κάτι σαν το Δημοκρατικό Κόμμα της Αμερικής. Αυτό σημαίνει ότι θέλει να υπερβεί τον Ατλαντικό. Αυτό σηματοδοτεί μια προσπάθεια μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα κόμμα, που θα συνεργαστεί με τη ΝΔ. Εμείς δε θέλουμε να συνεργαστούμε, θέλουμε να έχουμε ένα πρόγραμμα από το οποίο να προκύπτει η συνεργασία – όχι να προκύπτει από τη μετάλλαξη του κόμματος.”

σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου, tvxs.gr

Ο Θανάσης Χαλιώτης έστειλε στο tvxs.gr το άρθρο ‘Οι λούστροι και το κασελάκι’ (31/08): “Και ξαφνικά, εκεί που η ‘γνήσια αριστερά’, βρισκόταν στο απόγειο της δόξης της και έθετε το μεγάλο δίλημμα: ‘κόμμα των μελών ή κόμμα των δομών’, λες και δεν γίνεται ένα κόμμα των δομών να είναι ταυτόχρονα και κόμμα των μελών και αντιστρόφως,

κι αφού συμπλήρωσαν 8ωρες ‘αριστερές’ συνεδριάσεις – συμβολικά υπέρ του εργατικού αιτήματος ‘8 ώρες τάσεις, 8 ώρες κοινή συνεδρίαση, 8 ώρες ύπνος’ για να χωρίσουν ‘πέντε γαϊδουριών άχυρα’ για τον δήμο της Αθήνας,

κι αφού έστειλαν το τριπλό μήνυμα αρχών και αξιοκρατίας στην κοινωνία ‘μέτρα τα κουκιά σου, στήσε τον μηχανισμό σου, πάρε την πλειοψηφία’,

κι αφού μελέτησαν, απομονωμένοι στις ΜΕΘ της Κουμουνδούρου, τι συμβαίνει ‘εκεί έξω’ ανταλλάσσοντας εμπειρίες με τις άλλες κλίνες του θαλάμου,

κι αφού καταδίκασαν τον καπιταλισμό, με την ευκολία του ΤΙ απέναντι στη δυσκολία του ΠΩΣ,

κι αφού ανέλαβαν συλλογικά την ευθύνη της ήττας, χωρίς το …αστικό κατάλοιπο της ατομικής παραίτησης, να μην μείνει ακέφαλο το ποίμνιο,

κι αφού ξεκαθάρισαν ότι η αριστερή πολιτική, το σωστό και το λάθος, δεν δικαιώνονται στην κοινωνία και στις συνθήκες αλλά στην Πολιτική Απόφαση της εκάστοτε συνεδρίασης,

κι αφού, δεν βρήκαν κάποιο ‘σοβαρό πρόβλημα στην πολιτική και την λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ’ ώστε να προσφύγουν στον θεσμό του εσωτερικού δημοψηφίσματος (καταστ. άρθρο 24),

κι αφού με το στερεοτυπικό τους σκάφανδρο, ετοιμάζονται να βουτήξουν στα βαθιά, στο έκτακτο συνέδριο, για να επαναλάβουν τους εαυτούς τους,

ήρθε επιτέλους η στιγμή να κάτσουν στα σκαμνάκια τους, να βγάλουν στο πεζούλι – όπως οι παλιοί λούστροι – βούρτσες και αλοιφές για να γυαλίσουν τα παπούτσια των περαστικών. Και τότε έντρομοι, ανακάλυψαν ότι είχαν ξεχάσει τα κασελάκια τους. Πού θα ακουμπούσαν οι πελάτες τα παπούτσια, για να τα λουστράρουν; Τι θα έκαναν; Ήταν η στιγμή, που μια θαρραλέα φωνή έδωσε τη λύση: ‘Ανάθεμά σε κασελάκι’, είπε και έδωσε πρόσωπο, σχήμα και μορφή στα αδιέξοδά τους. Δεν ήταν πια αυτό, ήταν αυτός: ο Κασσελάκης!

Βροχή τα ‘επιχειρήματα’, τα υπονοούμενα και η δαιμονοποίηση! Από πού ήρθε, τι ζητά και τι γυρεύει; Πότε κι αν γράφτηκε μέλος; Από ποια κομματική επετηρίδα προέκυψε; Πόσες ώρες συνεδριάσεων έχει; Πόσο πλούσιος είναι; Πόσες φορές είπε τη λέξη ‘Σύριζα’ και ‘καπιταλισμός’ στην ομιλία του; Γιατί μίλησε για ‘Ριζοσπαστική Ανασυγκρότηση’ και έφαγε το ‘Αριστερά’; Τι είχε πει για τον Μητσοτάκη, πόσες φορές του είπε ‘γα@ιέσαι’; Λέει θα νικήσει τον Μητσοτάκη, όμως αυτό μας ενδιαφέρει ή αν θα εφαρμόσει ‘μια άλλη’ πολιτική;; Τι σημαίνει αυτό το θολό ‘Ο Σύριζα οφείλει να αλλάξει τη χώρα. Όχι να την διαχειριστεί. Να την αλλάξει.’ Σε ποια κατεύθυνση ε; Τι εννοεί όταν μιλάει για ‘ελληνικό όνειρο’; Θέλει να κάνει την Ελλάδα χώρα του ατομισμού και μητρόπολη του καπιταλισμού;

Κάπως έτσι, βρήκαν δουλίτσα όλοι! Οι πανεπιστημιακοί, που νομίζουν ότι είναι πολιτικοί, τον κατακεραύνωσαν ως ‘απολιτίκ’, το ίδιο έκαναν με τον Παππά τον μπασκετμπολίστα. Οι ‘αυλές’ των επώνυμων στελεχών ανακάλυψαν ‘καινοφανείς πρακτικές, που δεν υπακούν σε κανέναν συλλογικό-καταστατικό κανόνα’, σε αντίθεση με το σημερινό κόμμα των κανόνων, που όλοι γνωρίζουμε!! Αυτοί που μιλούν για ‘εξαγορά δημοσιότητας’ ξέρουν ότι έχουν εξασφαλισμένη τη δωρεάν δημοσιότητα των μηχανισμών τους. Οι συνωμοσιολόγοι βρήκαν το τούνελ, που τον συνδέει με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Τον προβάλλουν λένε, τυχαίο είναι; Λες και θα έκαναν κάτι άλλο και γιατί αυτό τον ενοχοποιεί;

Χαλαρώστε παιδιά! Η υποψηφιότητα Κασσελάκη δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια ακόμη υποψηφιότητα, ίσως με κάποια χαρακτηριστικά έξω από τα στερεότυπα, που φοριούνται. Δεν έγινε κάτι αντικανονικό. Αυτό που έγινε, αφορά μάλλον την ανεπάρκεια και την υποκρισία των ‘κανονικών’, που έγινε πιο διαυγής. Ο κόσμος θα κρίνει.

Υ.Γ. Σχετικά με την πείνα, να θυμίσω την εξαιρετική ατάκα του Μπρεχτ στις Ιστορίες του κ. Κόυνερ: ‘Στο κάτω-κάτω για τους άλλους δεν έχει τόση σημασία αν εγώ πεινάω, έχει όμως μεγάλη σημασία ότι είμαι εναντίον της πείνας.’”

Ο διευθύνων σύμβουλος της MRB Δ. Μαύρος (30/08) εκτίμησε σχετικά με τις εσωκομματικές εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μιλώντας στην ΕΡΤ: “Οι υποψήφιοι είναι αρκετά ισχυροί με δικά τους προσόντα ο καθένας. Συνεπώς, κατά πάσα πιθανότητα, νιώθω ότι θα είναι δύο γύροι – διαφορετικά, θα είναι κάτι πάρα πολύ συντριπτικό. Μπορεί αυτή τη στιγμή ο κ. Κασσελάκης να έκανε ένα τεράστιο, αν θέλετε, ντεμαράζ και να εμφανίστηκε ξαφνικά και να προκάλεσε, σήκωσε όλη τη σκόνη, που ήταν καθισμένη τόσο καιρό σε σχέση με τις εσωκομματικές εκλογές – κάτι το οποίο βοηθάει τον ΣΥΡΙΖΑ διότι δείχνει ότι η αποδοχή κινήσεων μέσα στο κόμμα εξακολουθεί να είναι ζωντανή στην ελληνική κοινωνία. Δηλαδή, οι Έλληνες ενδιαφέρονται να υπάρξει κάτι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και θα δουν ποιος θα είναι αυτός ο οποίος θα μπορέσει να το μεταφέρει.

Οι εσωτερικές εκλογές πάντα είναι το μεγάλο ζητούμενο – και δημοσκοπικά αν θέλετε και στην ουσία και ως προς την ποσότητα και ως προς τη δομή αυτών, που θα ψηφίσουν και πολλές φορές ακόμα και αστοχίες των δημοσκοπήσεων, οφείλονται στο ότι δεν μπορεί να προβλεφθεί το εκλογικό σώμα.

Η υποψηφιότητα Κασσελάκη ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ και οι υπάρχοντες υποψήφιοι κυνηγούσαν πέντε πράγματα να καταφέρουν. Το πρώτο είναι ότι έπρεπε να πετάξουν από πάνω τους το ‘Δεν έφταιγα εγώ για το 20% ή για εδώ που είμαστε σήμερα’. Το δεύτερο είναι ότι ‘Μπορώ να ενώσω και να ελέγξω την ιδεολογική πανσπερμία, που υπάρχει μέσα στο κόμμα’. Το τρίτο έχει να κάνει με το ‘Να ανανεώσω τις ιδέες και τις λύσεις για τα προβλήματα του τόπου, που προσφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ’. Το τέταρτο ‘Να κινηθώ προς το κέντρο’. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κινηθεί προς το κέντρο, δεν μπορεί να πάει μακριά, γιατί η μία πόρτα της Αριστεράς είναι εντελώς κλειστή. Άρα, λοιπόν, από πού θα μαζέψει όλο το ποσοστό, που του έφυγε, χωρίς όμως να ανοίξει αριστερή μύτη; Δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα τώρα. Και στο τέλος, αυτός ο άνθρωπος ο οποίος θα κατέβει, να είναι μορφωμένος, να είναι γοητευτικός και να είναι βαθύς στη σκέψη.

Μέχρι τώρα, αυτούς τους παράγοντες – δυστυχώς ή ευτυχώς – για τον ΣΥΡΙΖΑ τους είχε άτομο έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης – εκτός από το κομμάτι της Αριστεράς, έτσι όπως είναι κατανοητό. Και ξαφνικά εκεί – γιατί όλοι οι άλλοι υποψήφιοι είχαν από κάτι από αυτά – εμφανίζεται ένας άνθρωπος, ο Στέφανος Κασσελάκης, ο οποίος μοιάζει να μπορεί να πιάσει τα περισσότερα από αυτά και όσα δεν μπορεί να πιάσει, υπάρχει αυτό που λένε στην Κρήτη, μιας και όλοι είναι από την Κρήτη, η περίφημη κατσούνα. Η κατσούνα, λοιπόν, του κ. Κασσελάκη, στην οποία μπορεί να στηριχτεί για να καλύψει τα εσωκομματικά, γιατί δεν είναι δυνατός σε αυτό το πράγμα, είναι ο Παύλος Πολάκης. Άρα, λοιπόν, έχουμε ένα τρίπτυχο για τον κ. Κασσελάκη που λέγεται Αμερική, εγώ δεν το υποτιμώ, είναι ο κ. Πολάκης και αυτοδημιούργητος.”

Ο N. Ηλιόπουλος, που στηρίζει την Έφη Αχτσιόγλου, όταν κλήθηκε να σχολιάσει την υποψηφιότητα του Στέφανου Κασσελάκη στον ΣΚΑΪ, είπε ότι είναι πολύ κρίσιμο η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να είναι στη Βουλή, καθώς πρόκειται για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης “και έχουμε μπροστά μας πολύ κρίσιμες μάχες, όπως αυτές για την ακρίβεια και την υγεία”, συνιστώντας προσοχή στις προβλέψεις σχετικά με το ποιος υποψήφιος κάνει ‘γκελ’.

Ωστόσο, πριν φορέσουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ τα κοστούμια για να πάνε στη Βουλή είναι σημαντικό να αποκτήσουν δυναμική παρουσία και στους κοινωνικούς αγώνες, την εγκαταλελειμμένη επαρχία, τα σωματεία, τα συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους, να σταθούν δίπλα στους μικρομεσαίους ελεύθερους επαγγελματίες, που έχουν πληγεί από διαδοχικές κρίσεις καταγράφοντας τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν και να αντιπροτείνουν λύσεις για τα θέματα της καθημερινότητας των πολιτών.

Αφού δεν ήρθε ο Πρωθυπουργός στην εθνική οικολογική καταστροφή του Έβρου…
Κάποιος έπρεπε να έρθει. pic.twitter.com/uhXXOJ050l

— Stefanos Kasselakis – Στέφανος Κασσελάκης (@skasselakis) September 4, 2023

Ανάρτηση του διευθυντή της Αυγής Σπύρου Ραπανάκη σχολίασε αρνητικά ο Νίκος Καρανίκας.

* Στον τίτλο οι στίχοι του ρεμπέτικου ‘Το παιχνίδι του Αμερικάνου’ (Κώστας Σκαρβέλης, 1936): “Όταν με δεις και το φορώ στραβά, βρε το καπέλο να ξέρεις πως επέτυχε, το κόλπο όπου θέλω / Τρεις μέρες βασανίζομαι με τον Αμερικάνο για να του στήσω μηχανή, το κόλπο να του κάνω”