Birmingham

O Richard Vinen, καθηγητής Ιστορίας στο King’s College του Λονδίνου, το βιβλίο του οποίου ‘Δεύτερη Πόλη: το Birmingham και η σφυρηλάτηση της σύγχρονης Βρετανίας’ θα κυκλοφορήσει στις αρχές Σεπτέμβρη, γράφει στο unherd.com για το μύθο των συντηρητικών της καταβολών, με αφορμή τo debate εκεί στις 23/08 των δύο υποψήφιων για την αρχηγία του κόμματος των Tories και για την ανάληψη της πρωθυπουργίας: της Liz Truss, υπουργού Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Boris Johnson, που ξεκίνησε την καριέρα της στη Shell και του Rishi Sunak, υπουργού Οικονομικών, o οποίος άρχισε τη σταδιοδρομία του στη Goldman Sachs. Στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αγγλίας θα διεξαχθεί και το συνέδριο του κόμματος τον Οκτώβριο, στο οποίο θα απευθυνθεί ο νικητής / η νικήτρια.

“Η βουλευτής των Συντηρητικών, Ηeather Wheller με εκπληκτική έλλειψη τακτ, ανακαλώντας μια συνάντηση στο Birmingham ή σε κάποιο άλλο ‘απαίσιο μέρος’, είπε απλά δυνατά αυτό που οι περισσότεροι συνάδελφοί της μάλλον σκέφτονται, καθώς υπομένουν συναντήσεις στο αδιάφορο χάος του Διεθνούς Συνεδριακού Κέντρου (International Convention Centre), ένα κτίριο – παρεμπιπτόντως – στη δημιουργία του οποίου είχε εναντιωθεί η κυβέρνηση της M. Thatcher επειδή παρενέβαινε τους κανόνες της τοπικής χρηματοδότησης. Ακόμη και όσοι από εμάς καταγόμαστε από το Birmingham και το αγαπάμε, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η γοητεία του, δε γίνεται συχνά ορατή με γυμνό μάτι. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που καθιστά τους Tories σήμερα τόσο πρόθυμους να το ‘πολιορκήσουν’;

Μέρος της απάντησης έχει να κάνει με την ίδια την ασυμβατότητα της σύνδεσης του Συντηρητικού Κόμματος με την πόλη. Οι σύμβουλοι επικοινωνίας τους θέλουν να δημιουργήσουν κάποια απόσταση από την παγκόσμια καπιταλιστική ελίτ και το Birmingham αποτελεί ένα καλό μέρος να ξεκινήσουν. Η Shell διατηρούσε κάποτε στην περιοχή ένα μικρό γραφείο γραμματειακής υποστήριξης, που σήμερα έρχεται εις πέρας στην πόλη Chennai της Ινδίας ή στην πρωτεύουσα των Φιλιππίνων, Manila. Σε ό,τι αφορά τη Goldman Sachs, οι περισσότεροι από τους εργαζομένους της ενδέχεται να μην το έχουν επισκεφτεί ποτέ – αν και ορισμένοι πιο εμβριθείς ίσως θυμούνται ότι κάποτε λειτουργούσε χρηματιστήριο στην πόλη, το οποίο έκλεισε το 1986, καθώς το αντίστοιχο του Λονδίνου απογειωνόταν.

Το μέρος μπορεί, ακόμη, να λειτουργήσει ως τέλειο παράδειγμα μελέτης (case study) για την τωρινή έλξη που ασκεί στους Συντηρητικούς η ιδέα της ανόδου του βιοτικού επιπέδου (levelling up) της επαρχίας, όσο κι αν η ιστορία του δείχνει πόσο κενός περιεχομένου είναι σαν όρος. Σε κάθε περίπτωση, οι δημότες με μακροπρόθεσμη μνήμη ίσως φοβούνται ότι οι σχετικές προσπάθειες της κυβέρνησης έχουν περισσότερες πιθανότητες να μετατραπούν σε πηγή προβλημάτων παρά λύσης. Αρκετές από τις οικονομικές δυσχέρειες της πόλης τη δεκαετία του 1980 απέρρεαν από το ότι το Συμβούλιο Εμπορίου, που ήταν πρόθυμο να μετακινήσει βιομηχανίες σε περιοχές για την ανάπτυξη του βορρά, αρνήθηκε να επιτρέψει την εγκαθίδρυση νέων εργοστασίων στο Birmingham. To αποτέλεσμα ήταν η οικονομία της πόλης να παγώσει γύρω από την κατασκευή αυτοκινήτων.

σκίτσο του Dave Brown για τον independent.co.uk με τίτλο: ‘Στον καπελά’ > η Liz Truss με χτένισμα M. Thatcher και ο Rishi Sunak κρατώντας δύο καπέλα, της ειρήνης και του πολέμου

Πιο γενικά, στον απόηχο του Brexit αρέσει στους Συντηρητικούς να παρουσιάζονται σαν εκπρόσωποι της ‘μέσα Αγγλίας’ (deep England). Μια όχι και τόσο εντυπωσιακή πόλη στο κέντρο της χώρας, φέρεται σαν πρωτεύουσα της φανταστικής περιοχής εκτός Λονδίνου (Home Counties). Όταν οι άνθρωποι – ειδικά οι υποστηρικτές των Tories – σκέφτονται ‘την πραγματική Αγγλία’ είναι σχεδόν πάντα αγροτική και, σε ένα βαθμό που προκαλεί έκπληξη, πρόκειται για το Birmingham. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη ‘Μέση Γη’ (Middle Earth) του Tolkien, ένα μέρος το οποίο μοιάζει να βγαίνει από το ημιαγροτικό προάστιο, που ήταν τότε το Birmingham, όπου μεγάλωσε ο συγγραφέας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Το ραδιοφωνικό κανάλι 4 του ΒΒC, που ενδιαφέρεται να προβάλει τις μη μητροπολιτικές του περγαμηνές, κάποιες φορές καλεί παρουσιαστές για να γράψουν λίγες ώρες των προγραμμάτων ‘Σήμερα’ (Today) ή ‘Ξεκίνημα της εβδομάδας’ (Start the week), ωστόσο πρακτικά το μόνο που ακόμη παράγεται εκεί είναι ‘Οι τοξότες’ (Archers).

Σε μια εποχή που οι Συντηρητικοί υποστήριζαν την εκκλησία και το στέμμα, ο Joseph Chamberlain ξεκίνησε την καριέρα του σαν ρεπουμπλικάνος, υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας, έχοντας περιφρόνηση για την αριστοκρατία και εξήλθε από την πολιτική ως άθεος. Δήμαρχος του Birmingham τη δεκαετία του 1870, ήταν μια ισχυρή φιγούρα στο τοπικό γίγνεσθαι, με πολλά κονδύλια στη διάθεσή του. Αργότερα, όταν πέρασε στην πολιτική σε εθνικό επίπεδο και έφυγε από τους Φιλελεύθερους του W. E. Gladstone διαφωνώντας με την παραχώρηση αυτοδιοίκητου στην Ιρλανδία (Home Rule) το 1886, για να συμπορευτεί με τους Tories, μετατράπηκε σε προσωποποίηση του δεξιόστροφου λαϊκισμού.

σκίτσο του Théobald Chartran, που δημοσιεύτηκε στο Vanity Fair τον Ιούλιο του 1880, με τίτλο: ‘Babble, Birth, Brummagem’ > αριστερά ο πρωθυπουργός W. E. Gladstone, στη μέση ο υπουργός του για την Ινδία Spencer Cavendish, μαρκήσιος του Hartington (1880 – 1882) και δεξιά ο Joseph Chamberlain, πρόεδρος του Συμβουλίου Εμπορίου (1880 – 1885)

H ανάπτυξη του Birmingham οργανώθηκε από τις τοπικές ελίτ, ιδιαίτερα το δίκτυο των ουνιταριανών οικογενειών, που δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα και είχαν συνασπιστεί γύρω από τον J. Chamberlain, με αποτέλεσμα εκείνος να μην εξαρτάται από χάρες της κεντρικής κυβέρνησης. Ο σύμβουλος της Theresa May, Nick Timothy τον θαύμαζε πολύ, ενώ εκείνη σε ομιλία της στην πόλη το 2016, σημείωνε ότι ‘οι πολίτες του κόσμου’ είναι ‘πολίτες του πουθενά’. Το Birmingham έγινε μια συντηρητική πόλη, ή αυστηρά μιλώντας, τασσόταν υπέρ της κοινοβουλευτικής ένωσης της Μεγάλης Βρετανίας με την Ιρλανδία. Ανάμεσα στους παγκόσμιους πολέμους, είχαν κατά καιρούς συγκροτηθεί κυβερνήσεις, που περιλάμβαναν τρεις βουλευτές από την περιοχή, μεταξύ των οποίων οι γιοι του J. Chamberlain, Austen και ο μετέπειτα πρωθυπουργός Neville (1937 – 1940).

Ο Neville Chamberlain ήταν τόσο η επιτομή της επιτυχίας των συντηρητικών στο Birmingham, όσο και ο λόγος της παρακμής τους. Όταν αναδείχθηκε πρωθυπουργός το 1937, όλοι οι βουλευτές της συγκεκριμένης περιφέρειας ήταν συντηρητικοί. Το 1945, πέντε χρόνια μετά το θάνατό του, πέρασαν στους Εργατικούς δέκα από τις δεκατρείς έδρες. Και αυτό διότι η πολιτική του κατευνασμού της Γερμανίας (appeasement) – αν και αρκετοί συντηρητικοί βουλευτές είχαν εκφράσει την αντίθεσή τους – δυσφήμησε πολύ τη σχολή του Chamberlain, ενώ και η οικονομία του πολέμου είχε συμβάλει στη δημιουργία μιας περισσότερο συνειδητοποιημένης και συνδικαλιζόμενης εργατικής τάξης. Τα εργοστάσια που συνδέονταν με την αυτοκινητοβιομηχανία ήταν κέντρα δύναμης των Τόρηδων κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Ο Herbert Austin, ιδιοκτήτης εκείνου στη Longbridge ήταν βουλευτής των Συντηρητικών, ο οποίος συχνά απέλυε τους υπαλλήλους του, που ήταν μέλη συνδικάτων και τους κρατούσε στη δουλειά μέχρι αργά για να παρεμποδίσει τη συμμετοχή τους στις δημοτικές εκλογές. Πέθανε, όπως ο Chamberlain, στην αρχή του πολέμου – μέχρι τη λήξη του, η πλειοψηφία των εργατών στο εργοστάσια ανήκαν σε εργατικά σωματεία.

Probably about 50 protesters outside the NEC for tonight’s Tory hustings – chanting ‘Tory scum, get out of Brum’ and ‘refugees are welcome here’ pic.twitter.com/LcsMm87KoM

— Dan Bloom (@danbloom1) August 23, 2022

Η ιδέα ότι ο πληθυσμός του Birmingham έχει βαθιές ρίζες δε θα επιβίωνε ούτε με μια μικρή ματιά στην απογραφή. Εάν κάτι χαρακτηρίζει την πόλη, αυτό είναι η μετανάστευση. Η εργασία προσέλκυσε εκεί τον 19ο αιώνα κατοίκους των γύρω περιοχών, από την Ουαλία τη δεκαετία του 1930, από άλλες χώρες μεταπολεμικά. Πηγαίνοντας πίσω μια γενιά ή δύο το σημείο προέλευσης ήταν πιθανότατα το Galway της δυτικής Ιρλανδίας, το νησί St Kitts των δυτικών Ινδιών ή η πολιτεία Punjab της Ινδίας. Σε ό,τι αφορά τους Συντηρητικούς της πόλης, δεν είχαν πάντα εύκολες σχέσεις με τον πληθυσμό των μεταναστών – αν και εξέφραζαν πιο διακριτικά τις απόψεις τους σε σχέση με το γειτονικό Smethwick, που έγινε γνωστό για ρατσιστική καμπάνια στις εκλογές του 1964.

O σημερινός συντηρητικός δήμαρχος των δυτικών Midlands, Andy Street είναι προσηνής και με καλές προθέσεις, αλλά καθόλου της νοοτροπίας του J. Chamberlain. Κέρδισε με περιορισμένη πλειοψηφία το 2017, με ποσοστό χαμηλότερο εκείνου που ψήφισε υπέρ της κατάργησης της θέσης σε δημοψήφισμα το 2012. Επιπλέον, έχει συγκεκριμένα κονδύλια στη διάθεσή του. Οι Συντηρητικοί τη δεκαετία του 1980 αφαιρούσαν από την αυτοδιοίκηση σημαντικό μέρος της οικονομικής της ισχύος. Και ενώ ο J. Chamberlain διαχειριζόταν μια μικρή αυτοκρατορία δημοτικών επιχειρήσεων, οι πρωτοβουλίες του A. Street δεν είναι το ίδιο εμφανείς – ίσως οι πιο πολλοί κάτοικοι της λωρίδας που εκτείνεται από το πανεπιστήμιο έως το μέρος, όπου βρίσκεται το παλιό εργοστάσιο της Longbridge θα εκπλήσσονταν αν μάθαιναν ότι πρόκειται για τον Κεντρικό Τεχνολογικό Διάδρομο.

γελοιογραφία του Steve Bell για τον theguardian.com (25/08) σχετικά με τη θετική απάντηση της Liz Truss για το εάν θα ενεργοποιούσε το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων της χώρας (Τrident), ‘πατώντας το μεγάλο κουμπί, που δεν πρέπει να αγγίζεται ελαφρά τη καρδία’, με το επιχείρημα ότι ‘είναι μέρος της καθημερινής δουλειάς ενός / μίας πρωθυπουργού’

Οι σχέσεις ανάμεσα στο συντηρητισμό και το Birmingham είναι στην πραγματικότητα τόσο παράξενες, που αξίζει να εντρυφήσει κανείς στην ιστορία – παρ’ όλο που ενδεχομένως αναδυθούν δυσεξήγητες ερωτήσεις. Με πολιτικούς όρους, η πόλη γεννήθηκε σε αντίθεση με τους Τόρηδες. Κατέκτησε την κοινοβουλευτική παρουσία για πρώτη φορά, ως αποτέλεσμα του νομοσχεδίου του 1832 σχετικά με την εκπροσώπηση των πολιτών, που εισήγαγε αλλαγές στο εκλογικό σύστημα και όχι ως παθητικός αποδέκτης της γενναιοδωρίας του Λονδίνου. Η Πολιτική Ένωση του Birmingham υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία για την εισαγωγή της μεταρρύθμισης – και αυτό κόντρα στο πιο διάσημο μέλος των Tories στην αυγή του 19ου αιώνα: τον Arthur Wellesley, πρώτο δούκα του Wellington. Για κάτι περισσότερο από τα πρώτα πενήντα χρόνια, μόνο μια φορά εξελέγη, και για μικρό διάστημα, ένας συντηρητικός βουλευτής.

Κατά κάποιο τρόπο, η πόλη ήταν ένα μέρος που δεν ευνοούσε το συντηρητισμό, πριν ακόμη μορφοποιηθεί ουσιαστική, επίσημη πολιτική δραστηριότητα εκεί. Παρ’ όλο που το κτήμα Edgbaston ανήκε στους αριστοκράτες Calthorpes και ήταν το προάστιο όπου ζούσε το μεγαλύτερο τμήμα της τοπικής μπουρζουαζίας, η περιοχή δεν γνώρισε πραγματική αριστοκρατία και οι θεσμοί του ‘παλιού καθεστώτος’, τους οποίους οι Tories υπήρχαν για να υπερασπίζονται, ήταν αδύναμοι. Όταν ένα μέλος της οικογένειας των Calthorpes – που δεν θεωρούνταν μεγάλες προσωπικότητες –  κατέβηκε υποψήφιος με τους Συντηρητικούς, κατατροπώθηκε από τη ‘φιλελεύθερη μηχανή’ του Chamberlaine.

δεξιά: παραγωγή μοντέλου Austin A40 το 1948, που εξαγόταν στην Αμερική (Getty images) / αριστερά: λουκέτο στην MG Rover / bbc.com

Με στατιστικούς όρους, το Birmingham ήταν μια αγγλικανική πόλη, σε αντίθεση με τις βιομηχανικές πόλεις του βορρά. Δεν διέθετε καθεδρικό ναό μέχρι τον 20ο αιώνα και η μόνη πραγματική εστία αγγλικανικής και συντηρητικής δύναμης – έως ότου το δημοτικό συμβούλιο προσπάθησε να το θέσει υπό έλεγχο – ήταν το γυμνάσιο King Edward’s, που λειτουργούσε από τον 16ο αιώνα, διοικούμενο από μια ολιγαρχία αυτόκλητων διευθυντών, ενώ κάποια σημαντικά μέλη του κόμματος των Τories είναι απόφοιτοι του σχολείου. (…)

Μεταπολεμικά, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αγγλίας γνώριζε άνθηση. Όσοι είχαν εγκαταλείψει το σχολείο, μπορούσαν μέσα σε λίγες μέρες να βρουν δουλειά. Οι Συντηρητικοί δεν ένιωθαν πάντα άνετα με την πλήρη απασχόληση. Ο Walter Higgs, αυτοκινητοβιομήχανος και εκπρόσωπος του δυτικού Birmingham στη Βουλή ανέφερε μετά τις εκλογές του 1945 ότι ‘ο μόνος τρόπος για να παρακινηθούν οι κάτοικοι της περιοχής να δουλέψουν είναι να προσλαμβάνει για κάθε εννιά κενές θέσεις, δέκα εργάτες και το να έχουν άδειo στομάχι’. Ένας άλλος επίσημος είχε γράψει σε ιδιωτικό σημείωμα ότι ο συντηρητισμός στο Birmingham ‘υπέφερε από την πλήρη απασχόληση’. Ωστόσο, παρ’ όλο που με την ευημερία έσπασε το μονοπώλιο που απολάμβαναν τη δεκατία του 1930, δεν προέκυψε ένα νέο των Εργατικών. Οι ψηφοφόροι θεωρούνταν αυτό που οι κοινωνιολόγοι θα περιέγραφαν ‘εύποροι εργαζόμενοι’ (affluent workers). Η υποστήριξή τους στους Εργατικούς ήταν ‘εργαλειακή’, βασιζόμενη σε ό,τι θεωρούσαν συμφέροντά τους και όχι αποτέλεσμα γενεαλογικής παράδοσης. Ίσως επειδή η αφοσίωση στο συγκεκριμένο κόμμα δεν είχε ποτέ ιδιαίτερα γερές βάσεις εκεί, το εκλογικό σώμα δεν του γύρισε την πλάτη με την πικρία που διαπιστώθηκε σε περιφέρειες του βορρά τα τελευταία χρόνια.

σκίτσο του Chris Riddell για τον theguardian.com και τον Observer (13/08) > Αντιμέτωποι με τον λύκο στην πόρτα, που είναι η ενεργειακή κρίση και υπό το βλέμμα του λείψανου της Μ. Thatcher, η Liz Truss απαντά: ‘Όχι τώρα, είμαι απασχολημένη να υπόσχομαι φορολογικές ελαφρύνσεις στα μέλη των Tories’, ενώ ο Rishi Sunak αναρωτιέται: ‘Ποιος έσβησε τα φώτα;’

Με απόσταση, γίνεται φανερό ότι το σημείο καμπής για το Birmingham ήταν το 1979. Ο θατσερισμός πρωτοχρησιμοποιήθηκε σαν όρος, με συστηματικό τρόπο από τον Stuart Hall, στο άρθρο του ‘Το υπέροχα κινούμενο δεξιό σόου’ (The great moving right show), δημοσιευμένο στο ‘Ο Μαρξισμός σήμερα’, τον Ιανουάριο του 1979, όταν συνεργαζόταν με το Κέντρο Σύγχρονων Πολιτισμικών Σπουδών του Birmingham. Οι Tories επί Μ. Thatcher αυτοπροσδιορίστηκαν απέναντι σε δύο περιπτώσεις επίδειξης εργατικής δύναμης: το 1972 με τις απεργίες των ανθρακωρύχων και των υποστηρικτών τους, κατά τη διάρκεια των οποίων μπλόκαραν την αποθήκη οπτάνθρακα / κωκ (coke depot) στο Saltley και με εκείνες στο εργοστάσιο αυτοκινήτων της Longbridge, που μέχρι τότε είχε εθνικοποιηθεί κατά το ήμισυ.

απεργοί στο Saltley προσπαθούν να εμποδίσουν φορτηγά να φορτώσουν οπτάνθρακα / κωκ / Trevor Roberts, Daily Mail / Re / theguardian.com

Κάτι παράξενο σε όλα αυτά, όμως, ήταν ότι σημαντικό μέρος των κατοίκων ψήφισε τους Συντηρητικούς το 1979. Δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι το καταπράσινο προάστιο Sutton Coldfield, που συμπεριλήφθηκε στην πόλη το 1974, συγκέντρωσε το μεγαλύτερο ποσοστό των Συντηρητικών στη χώρα, αλλά φάνηκε περίεργο το ότι οι δύο πιο κοντινές συνοικίες στο εργοστάσιο αυτοκινήτων της Longbridge ψήφισαν Tories το 1979. Εν μέρει, αυτή ήταν η τελευταία επιδοκιμασία του μεταπολεμικού ‘εύπορου εργαζόμενου’, μια ψήφος ενάντια στη μισθολογική συγκράτηση επί κυβέρνησης James Callaghan (Labour Party, 1976 – 1979). Τμήματα της λευκής εργατικής τάξης ίσως περίμεναν ότι η διακυβέρνηση της M. Thatcher (1979 to 1990) θα ήταν πιο δραστική σε κοινωνικά και πολιτισμικά ζητήματα – ειδικά στη μετανάστευση – απ’ ό,τι αποδείχθηκε. Οι κάτοικοι του Birmingham σίγουρα δεν θεωρούσαν ότι το κόμμα των Tories θα ήταν τόσο ακραίο στην οικονομία, η οποία βυθίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ήταν η εποχή που το συγκρότημα UB40 βρισκόταν στις λίστες με τα πιο δημοφιλή τραγούδια και το κατάστημα γραφικής ύλης Kenrick and Jefferson ήταν η πιο επιτυχημένη τοπική επιχείρηση επειδή είχε συμβόλαιο να τυπώνει τo λογότυπό τους.

σκίτσο του Steve Bell για τον theguardian.com σχετικά με την απεργία των εργαζομένων στο σιδηρόδρομο (27/07) > Η προτροπή της Μ. Thatcher είναι ‘Ολοκληρώστε ό,τι δεν τελείωσα, τώρα’, ο υπουργός Μεταφορών Grant Shapps υποστηρίζει ‘την απαγόρευση των απεργιών για πάντα, τώρα’, η Liz Truss προτρέπει να μη μπουν σε διάλογο με τους απεργούς – επειδή αυτό θα τους ενθάρρυνε, ενώ ο Rishi Sunak διερωτάται ‘Τι τα θέλουν τα χρήματα, τέλος πάντων’

Το Birmingham ανέκτησε μεγάλο μέρος της προηγούμενης ευμάρειας πρόσφατα, ωστόσο τα υπολείμματα της διακυβέρνησης της M. Thatcher είναι ακόμη ορατά. Η περιοχή περιλαμβάνει μέρη με κάποια από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας στη χώρα. Το εργοστάσιο της Longbridge τελικά έκλεισε στις αρχές αυτού του αιώνα και τα σημεία που το περιβάλλουν μοιάζουν με τις έδρες – προπύργια των Εργατικών (Red Wall) στο βορρά, που ψήφισαν υπέρ του Brexit το 2016 και Τόρηδες στις εκλογές του 2019. Παρ’ όλα αυτά, οι ευκατάστατοι κάτοικοι του Sutton Coldfield και οι λευκοί πρώην εργαζόμενοι στην αυτοκινητοβιομηχανία του Northfield ή οι χήρες τους είναι τώρα οι μόνοι στο Birmingham που στηρίζουν Συντηρητικούς. Τα υπόλοιπα οχτώ δημοτικά διαμερίσματα εξέλεξαν βουλευτές με τους Εργατικούς στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση.

Το πιο ιδιόρρυθμο χαρακτηριστικό, αναφορικά με την επίκληση του Birmingham από πλευράς των Tories είναι η ίδια η αντίληψη ότι η πόλη θα έπρεπε να αντιπροσωπεύει κάτι. Πρόκειται για ένα μεγάλο, ετερογενές μέρος και, εν μέρει λόγω της καταστροφικής του ανάπτυξης γύρω από πολυσύχναστους δρόμους το 1960 και το 1970, διαφορετικά σημεία της πόλης δίνουν την αίσθηση ότι είναι απομονωμένα. Η αντίληψη ότι αποτελεί τη ‘βαθιά Αγγλία’ είναι μύθος – όπως και η ιδέα ότι αυτή υπάρχει. Στο φαντασιακό των Tories υποδηλώνει κάτι μόνιμο και φυσικό. Κανείς μπορεί να θυμηθεί ότι ο W. Churchill απευθυνόταν στους Βρετανούς στις αγροικίες τους. To Birmingham έδωσε μια εικόνα της αγροτικής Αγγλίας, όπως και του εργοστασίου του Castle Bromwich, όπου παρασκευάστηκε το πολεμικό αεροσκάφος Spitfire. Εάν ζητούσαμε από ένα ντόπιο να μας υποδείξει ένα αξιοθέατο, μάλλον θα μας παρέπεμπε στoν οδικό κόμβο Spaghetti Junction ή τους πύργους κατοικιών Sentinel και όχι σε ένα βουνό ή ποτάμι. Ο Joseph Chamberlain θα απεχθανόταν την όλη συζήτηση για κληρονομιά, προγόνους και ρίζες, που συνοδεύει την έννοια της ‘βαθιάς Αγγλίας’. Για εκείνον και τους υποστηρικτές του, στο Birmingham ταίριαζε πιο πολύ το επίθετο ‘αυτοδημιούργητο’.”

Πηγή: Richard Vinen, unherd.com / κεντρική φωτογραφία: σκίτσο του Martin Rowson για τον theguardian.com (13/08) με θέμα ‘Ξηρασία σκέψης’ > η Liz Truss απεικονίζεται να λέει ‘Ας πιουν σκόνη’ & ‘Ας ζεσταθούν με ελπίδα’, ενώ ο Rishi Sunak αναφωνεί ‘Λαϊκισμός’