“Δεν υπάρχει πόρτα που να μην ανοίγουν οι Ρουμάνοι”

Στην 21η μέρα απεργίας πείνας εισέρχεται ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του 22χρονου Ντένις, που έχασε τη ζωή του στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, παραμένοντας έξω από τη Βουλή από τις 14 Σεπτεμβρίου 2025, με αίτημα την εκταφή της σορού του γιου του ώστε να πραγματοποιηθούν νέες τοξικολογικές εξετάσεις για να διαπιστωθεί από τι προήλθε η καύση.

Πάνος Ρούτσι: “Στο υπογράφω με την ψυχή μου / Για σένα δίνω και την ζωή μου / Πίσω με τίποτα γιε μου δεν κάνω / Ή θα νικήσουμε, ή θα πεθάνω” [φωτο: Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τέμπη, FB]

(σελ. 250) “Ο Pier Paolo Pasolini, ενώ τον Φεβρουάριο του 1941, μεσούντος του πολέμου αντιπαραθέτει στους σαρωτικούς προβολείς της φασιστικής εξουσίας, την αντίσταση του αχνού φωτός των πυγολαμπίδων, το 1975 με το ‘άρθρο για τις πυγολαμπίδες’ μεταστρέφει την αισιοδοξία του σε μια πεσιμιστική θεώρηση των πραγμάτων μέσω της διαπίστωσης της εξαφάνισής τους. Αυτό που κυριαρχεί, πλέον, είναι το εκτυφλωτικό φως των εξουσιαστικών τηλεοπτικών και μιντιακών προβολέων, στο οποίο υποτάσσεται ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης τέχνης.

Ο Pasolini αναγνωρίζοντας το ‘πραγματικό κενό εξουσίας’ των χριστιανοδημοκρατών διαβλέπει μια συνέχεια από τον ‘φασιστικό φασισμό’ στον ‘χριστιανοδημοκρατικό φασισμό’, η οποία ολοκληρώνεται με την οριστική εξαφάνιση των πυγολαμπίδων.”

(σελ. 249, 250, 1) “Για τον Walter Benjamin, το ‘να οργανώσουμε τον πεσιμισμό σημαίνει […] στον χώρο της πολιτικής διαχείρισης […] να ανακαλύψουμε ένα χώρο εικόνων. Αλλά αυτές τις χωρο-εικόνες δεν μπορούμε να τις σταθμίσουμε με ένα τρόπο ενατένισης. Αυτή η χωρο-εικόνα, που αναζητούμε […] είναι ο κόσμος μιας ακέραιης και ολόπλευρα ανοιχτής, εν ενεργεία πραγματικότητας’.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η μεγαλύτερη αμεσότητα με το παρελθόν πραγματοποιείται με τη διακοπή της διαλεκτικής κίνησης, όταν η εικόνα, ‘μέσα σε μια λάμψη μορφοποίησης ενός αστερισμού’, ακινητοποιείται, γίνεται η ‘εν στάσει διαλεκτική’ εντός της οποίας το παρελθόν συναντά το παρόν, απελευθερώνοντας μια μορφή για το ίδιο το μέλλον μας. Τότε, αναδύεται ένα αδύναμο φως, μετακινούμενο αργά προς το μέρος μας, ως ένα είδος αχνοφέγγουσας πτώσης, που μοιάζει με την κίνηση των πυγολαμπίδων προς τα κάτω, μην φτάνοντας ποτέ στο τέρμα της, την εξαφάνιση. Ο Georges Didi-Huberman αποδέχεται αυτή την κίνηση, την πτώση που υπαγορεύει η τρεμάμενη πορεία της εξαφάνισης, για να την αντιστρέψει, να θέσει την εικόνα των πυγολαμπίδων ‘ως ικανών να υπερβούν τον ορίζοντα των απολυταρχικών κατασκευών’.” (σελ. 256) “Κατά τον Georges Didi-Huberman, παίρνουν κριτική θέση, με στόχο ‘να εγείρουν μια μνήμη μέσα στην επικαιρότητα ή μια επικαιρότητα μέσα στην ιστορία’.

(σελ. 253) “Ο ίδιος εστιάζει στην έννοια του πάθους, της συγκίνησης στο κείμενό του ‘Quelle émotion! Quelle emotion?’ προσδίδοντάς της μια άμεση, ενεργητική δράση, η οποία λαμβάνει ακόμη έναν έντονο πολιτικό, επαναστατικό χαρακτήρα, όπως στο βιβλίο του ‘Peuples en larmes, peuples en armes’ > Δακρυσμένοι λαοί, Αρματωμένοι λαοί. Εκεί σημειώνει: ‘Οι συγκινήσεις έχουν μια δύναμη – ή είναι μια δύναμη – μετασχηματισμού’.”

(σελ. 253, 4) “O Άτλας Μνημοσύνης (Mnemosyne Atlas) του Aby Warburg παρέμεινε ημιτελής έως τον θάνατό του, τον Οκτώβριο του 1929. Αποτελείται από 79 πινακίδες σε μαύρο χρώμα, όπου αναρτώνται 1.000 περίπου φωτογραφίες μιας ετερόκλητης αινιγματικής συνδεσμολογίας, με το μυθικό όνομα Μνημοσύνη, της μητέρας των εννέα Μουσών, οι οποίες σύμφωνα με τον Ησίοδο, γεννήθηκαν από τη σύζευξη του Δία μαζί της. Η έρευνα αυτού του ιστορικού τέχνης και στοχαστή κατέληγε σε μια απορητική διατύπωση με τον τίτλο: ‘μια ιστορία φαντασμάτων για ενήλικες’.

O Giorgio Agamben εκτιμά ότι ο Άτλας επιχειρεί να αγγίξει τις κρυφές ανάγκες της εποχής του, να ζωντανέψει τη μνήμη της Ευρώπης μέσα από την ενσώματη φαινομενικότητα των φαντασμάτων της: ‘Εάν θεωρήσουμε τη λειτουργία, που ο A. Warburg ανέθετε στην εικόνα ως όργανο της κοινωνικής μνήμης και ως έν-γραμμα (engramme) των πνευματικών εντάσεων μιας κουλτούρας, ήθελε να πει πως ο ‘άτλας’ του ήταν ένα είδος γιγαντιαίου συμπυκνωτή, ο οποίος περισυνέλεγε όλες τις ενεργοποιημένες τάσεις, που είχαν ζωντανέψει και ζωντανεύουν ακόμη τη μνήμη της Ευρώπης μέσα στα ενσώματα ‘φαντάσματά’ της.”

> Η γενική ευρωπαία εισαγγελέας Laura Kövesi (ΕPPO) υπογράμμισε, μεταξύ άλλων, σε συνέντευξη Τύπου στο τελωνείο Πειραιά (02/10): “Έχω πει και θα συνεχίσω να το λέω ότι η τραγωδία των Τεμπών θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί εάν η σύμβαση 717 είχε ολοκληρωθεί με τον σωστό τρόπο. Πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος για να γιατρευτεί αυτό το φριχτό τραύμα είναι η απόδοση δικαιοσύνης. Όλοι χρειάζεται να καταλάβουν ότι η διαφθορά και το οικονομικό έγκλημα μπορούν να σκοτώσουν. Τα Τέμπη είναι ένα τέτοιο παράδειγμα.

Συνάντησα την Τετάρτη πρώτη φορά τον υπουργό Οικονομικών – εντυπωσιάστηκα γιατί αμέσως κατάλαβε για τι μιλάμε. Έχω δει τον υπουργό Δικαιοσύνης τρεις – τέσσερις φορές – μετά από κάθε συνάντηση, διαπιστώνω μια βελτίωση. Είχα παραγωγικές συνομιλίες και με τον πρόεδρο της ΑΑΔΕ και τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Συμφωνήσαμε σε ένα πλάνο – για μένα, το πιο σημαντικό είναι να φτάσουμε σε ένα σημείο κοινής κατανόησης του διακυβεύματος μέσω της ενίσχυσης του ελληνικού παραρτήματος της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην Αθήνα.

Ήρθε η ώρα να καθαρίσουμε τους ‘Στάβλους του Αυγεία’. Τα κακά νέα είναι ότι – τόσο στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως και σε εκείνη των Τεμπών – η ποινική έρευνα δεν μπόρεσε να εξελιχθεί πλήρως λόγω του Ελληνικού Συντάγματος. Τα καλά νέα είναι ότι η Βουλή μπορεί να τροποποιήσει το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω υπάρχει τώρα αρκετή πολιτική βούληση να ξεκινήσει αυτή η διαδικασία. Όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα.

Η δικαιοσύνη δεν είναι τηλεοπτικό reality show. Eάν πραγματικά θέλεις να βρεις την αλήθεια, μην βάζεις μάρτυρες να μιλούν στην τηλεόραση ώστε οι ύποπτοι να γνωρίζουν τι πρέπει να κρύψουν. Μια γάτα με κουδούνι δεν μπορεί να πιάσει ποντίκια.

To γραφείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας (ΕPPO) δεν είναι ένας ξένος θεσμός, είμαστε εδώ για να μείνουμε. Κάνουμε τη δουλειά μας και θα συνεχίσουμε έτσι, παρά τις προσπάθειες εκφοβισμού. Προειδοποιώ τον οποιονδήποτε, που ενδεχομένως το βρει δελεαστικό να παρέμβει στο έργο μας, να το ξανασκεφτεί. Είμαι πολύ περήφανη για την ομάδα μας στην Ελλάδα – με θάρρος, πολύ σκληρή δουλειά και σθεναρή αφοσίωση στη δικαιοσύνη έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών.”

– Μαίρη Μπενέα για την Εστία: “Σε επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου είχατε πει ότι στην έρευνά σας σε σχέση με τη σύμβαση 717 εξετάζετε και τις καταγγελίες για ύπαρξη παράνομου φορτίου, που αν εντοπιστεί, θα αποτελεί λαθρεμπόριο μέσω της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Το γεγονός αυτό καταγγέλλουν και συγγενείς των θυμάτων, ιδιαίτερα η κα Καρυστιανού, ενώ υπάρχει ο απεργός πείνας Ρούτσι, που θέλει να μάθει τα αίτια θανάτου του παιδιού του. Προέκυψε κάποιο αποτέλεσμα στην έρευνά σας;”

– LK: “Δεν θα πω πολλά γιατί κυκλοφορούσαν κάποιες φήμες για την πιθανότητα να γινόταν λαθρεμπόριο – το διερευνούμε. Αυτή τη στιγμή, όμως, έχουμε αποσπασματικές πληροφορίες, που δεν μας έδιναν τη δυνατότητα να ανοίξουμε διεξοδική έρευνα για υπόθεση λαθρεμπορίου, η οποία θα ενέπιπτε στις δικές μας αρμοδιότητες. Ωστόσο, το εξετάζουμε το θέμα, αν και μας λείπουν σχετικά δεδομένα – ο καθένας μπορεί να μας προωθήσει στοιχεία στη διάθεσή του.”

> Αναστασία Παπαδοπούλου, πρόεδρος Αρείου Πάγου απαντώντας σε ερώτηση του Αλέξη Παπαχελά στο συνέδριο ‘Δικαιοσύνη, Θεμέλιο Ανάπτυξης και Ευημερίας’ [23/09, στο βίντεο > 10:01:00]: “Η εκταφή αυτή ζητείται στα πλαίσια του έργου της ανάκρισης – αυτό θέλουνε οι συγγενείς όλοι. Η ανάκριση έχει κλείσει με νόμιμο τρόπο, η δικογραφία βρίσκεται ήδη στην εισαγγελία για τις ημέρες, που προβλέπεται να είναι εκεί για να υποβάλουν υπομνήματα οι συγγενείς και, στη συνέχεια, η δικογραφία θα πάει στην πρόεδρο Εφετών για να πάρει απόφαση αν θα παραπεμφθούν οι κατηγορούμενοι στο ακροατήριο, αν θα διατάξει περαιτέρω κάποιες πράξεις, οπότε θα ξανανοίξει η ανάκριση κλπ.

Σε αυτή την περίπτωση απ’ ό,τι καταλαβαίνω από τα αιτήματα των συγγενών και του κ. Ρούτσι, που κάνει την απεργία πείνας, το αίτημά τους αφορά την εξέταση των οστών για ξυλόλια και για διάφορες άλλες ουσίες κλπ. Τέτοια παρόμοια αιτήματα έχουν υποβληθεί ήδη κατά τη διάρκεια της ανάκρισης από άλλους, όχι από τον κ. Ρούτσι και έχουνε απορριφθεί με αιτιολογημένες αποφάσεις του ανακριτή και του Δικαστικού Συμβουλίου – και μάλιστα, το ένα από τα βουλεύματα είναι αναλυτικότατο και αιτιολογεί επακριβώς γιατί δεν συντρέχει αυτή η περίπτωση.

Επομένως, εφόσον τα αιτήματα αυτά έχουνε ήδη απαντηθεί, δεν μπορούμε να επανέλθουμε επ’ αυτών, έστω κι αν προέρχονται από κάποιον άλλον. Σε αυτή την περίπτωση, ενδεχομένως, θα μπορούσε – επειδή οι Έλληνες σκέφτονται: ‘Γιατί δεν μπορώ να κάνω εκταφή;’, λοιπόν, απ’ ό,τι ξέρω τουλάχιστον, από τα λίγα που γνωρίζω, η εκταφή μπορεί να γίνει σε τρία χρόνια, με ενέργειες του συγγενούς, αλλά όχι στα πλαίσια της ανάκρισης.

Αυτό που ζητούνε είναι μία ανακριτική πράξη, η οποία πρέπει να γίνει και για να γίνει, θα πρέπει να το ζητήσει η πρόεδρος Εφετών, να διατάξει περαιτέρω ανάκριση, να ξανανοίξει η ανάκριση, οπότε φαντάζομαι ότι εκεί μπορεί να ικανοποιηθεί αυτό το αίτημα. Αλλά, εφόσον παρόμοια αιτήματα έχουν απορριφθεί για άλλες περιπτώσεις, με το ίδιο σκεπτικό θα απορριφθεί και αυτό το αίτημα γιατί δεν μπορεί να υπάρχει και διακριτή μεταχείριση μεταξύ ίδιων καταστάσεων, με αυτή την έννοια το λέω.

Αλλά, εδώ θα πω κάτι άλλο, το οποίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό και το οποίο δεν το έχουμε επικοινωνήσει γενικώς ας πούμε στον ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος πηγαίνει και συμπαραστέκεται στο Σύνταγμα και λοιπά. Δεν ξέρω αν οι δικηγόροι έχουν ενημερώσει καθόλου τους συγγενείς των θυμάτων. Κανένα δικαίωμα δεν χάνεται στην παρούσα φάση – γιατί ακούω ότι θα χάσουμε το δικαίωμά μας και λοιπά. Όλα τα δικαιώματα, οποιαδήποτε αίτηση έχει ασκηθεί κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και έχει απορριφθεί από τον ανακριτή – σωστά ή λάθος – σας λέω εγώ, σας βάζω και αυτή την παράμετρο, ότι μπορεί να είναι και λάθος. Αυτή η αίτηση μπορεί να υποβληθεί στο ακροατήριο του δικαστηρίου. Όταν θα ξεκινήσει η δίκη των Τεμπών, λοιπόν, στο ακροατήριο μπορούν να υποβληθούνε όλα τα αιτήματα, που υποβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και απορρίφθηκαν, και ακόμη και καινούρια αιτήματα, τα οποία δεν υποβλήθηκαν καθόλου, μπορούν να υποβληθούνε για πρώτη φορά. Επομένως, μέλημα όλων είναι η έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας. Αυτό, δηλαδή, πρέπει να είναι και όλων των Ελλήνων το αίτημα για να ξεκινήσει αυτή η δίκη και να αποδοθεί δικαιοσύνη. Τι θέλουμε; Δεν θέλουμε να ξεκινήσει η δίκη; Και δεν θα ξεκινήσει γρήγορα, όπως λένε κάποιοι.

Εγώ δεν μιλάω για τους συγγενείς. Έχω αμέριστη συμπαράσταση στον πόνο τους και το καταλαβαίνω γιατί χάσανε τα παιδιά τους, χάσανε τους συζύγους τους και λοιπά και αυτό είναι πραγματικά τραγικό. Θέλω, όμως, να απευθυνθώ σε όλους τους υπόλοιπους, οι οποίοι εκμεταλλεύονται στο έπακρο αυτή την κατάσταση. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει σε αυτήν τη χώρα. Αυτή η χώρα είχε και άλλα δυστυχήματα. Είχε το Μάτι, είχε τη Μάνδρα, είχε πάρα πολλά. Ποτέ δεν έγιναν τέτοιες εκδηλώσεις από μερίδα ανθρώπων, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών. Όλοι, λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι, που είναι πέριξ των συγγενών και εκμεταλλεύονται τον πόνο τους δεν θέλουν να ξεκινήσει η δίκη. Δεν θέλουν τη δίκη.

Αυτό, πλέον, είναι πεποίθηση γιατί μετά από δυόμισι χρόνια ανάκρισης παρακαλώ και μετά από τόσες χιλιάδες σελίδες δικογράφων που έχουν μαζευτεί, εγγράφων από πραγματογνωμοσύνες και λοιπά, δεν έχει κάτι άλλο να κάνει, ενδεχομένως, η ανάκριση. Το έκρινε ο ανακριτής, την έκλεισε. Δηλαδή, ο ανακριτής έχει δικαίωμα να κλείσει την ανάκριση. Δεν μπορούμε να στερούμε το δικαίωμα στον ανακριτή να κλείσει την ανάκριση. Δηλαδή, να στερείται να ασκήσει το δικαιοδοτικό του καθήκον. Όταν έκλεισε την ανάκριση και πριν την κλείσει, απέξω υπήρχαν ομάδες ανθρώπων, που φώναζανε: ‘Δεν θα σ’ αφήσουμε να κλείσεις την ανάκριση’. Ποιοι είναι όλοι αυτοί, που δεν θα αφήσουν τον ανακριτή να κλείσει την ανάκριση; Είμαστε σε δημοκρατία; Είμαστε σε κράτος δικαίου; Πού ζούμε; Το λέω και σηκώνω λίγο και τον τόνο της φωνής μου γιατί τέτοια πράγματα δεν έχουν ξαναγίνει.

Επομένως, είναι μονόδρομος η έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας και όλοι οι συγγενείς πρέπει να ξέρουν ότι οποιοδήποτε δικαίωμα, μπορούν να το ασκήσουν ενώπιον του ακροατηρίου. Και οι κατηγορούμενοι κάποια στιγμή θα πρέπει να πάνε – γιατί εμείς εδώ στην Ελλάδα πρέπει να προστατεύσουμε και τα δικαιώματα – όχι μόνο των θυμάτων, αλλά και τα δικαιώματα των κατηγορουμένων. Πρέπει και αυτοί κάποια στιγμή να πάνε στο ακροατήριο να δικαστούνε, και εφόσον, είναι υπαίτιοι του δυστυχήματος, να τιμωρηθούνε. Πότε περιμένουμε να το κάνουμε αυτό; Μετά από πόσα χρόνια; Πότε θα αποφασίσουν όλοι αυτοί πέριξ των συγγενών ότι πρέπει να ξεκινήσει η δίκη; Θα μας πουν αυτοί ότι πρέπει να ξεκινήσει η δίκη σε τρία, σε τέσσερα ή σε πέντε χρόνια; Δυόμισι χρόνια ανάκρισης κλείσαμε. Έχουνε ελεγχθεί τα πάντα. Εφόσον διαφωνούνε – γιατί αυτοί διαφωνούνε με τα πορίσματα και λοιπά. Δικαίωμά τους είναι να διαφωνούνε. Αλλά όταν θα ξεκινήσει η δίκη και θ’ αρχίσουν να διαβάζονται τα έγγραφα, θα βγουν και άλλα πράγματα μέσα από τη δικογραφία, δεν θα βγουν μόνον αυτά, που λένε αυτοί, θα βγουν και άλλα σίγουρα, η δικογραφία έχει 60.000 σελίδες. Επομένως, ο μόνος δρόμος για την απονομή της δικαιοσύνης σε αυτήν την περίπτωση είναι η έναρξη της δίκης και τίποτα άλλο και κανένας δεν έχει χάσει κανένα απολύτως δικαίωμα και μπορεί να ζητήσει την εκταφή ακόμη κι εκεί. Και το δικαστήριο έχει τη δυνατότητα, σε αυτήν την περίπτωση, με πολύ γρήγορες διαδικασίες να το διατάξει. Δεν θα περιμένει, μπορεί να κάνει μία διακοπή, σε 10, σε 20 μέρες και να τελειώσει.”

> Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, εισαγγελέας Αρείου Πάγου: “Επιτρέψτε μου να πω ότι δεν δικαιούμαι να γνωρίζω [αν υπήρχε παράνομο φορτίο, έκρηξη και καύση] – ούτε εγώ ούτε κανένας άλλος, πλην των ανακριτών και του εισαγγελέως τι λέει η δικογραφία και με ποιο αιτιολογικό απερρίφθησαν τα αιτήματα. Κάνουνε υποθέσεις όλοι με βάση την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Εκείνο που δεν πρέπει να γίνεται, είναι αυτό που γίνεται. Δηλαδή, ότι κυρίως νομικοί επιχειρούν να μας, να μου – μιλάω για τον εαυτό μου – να μου επιβάλλουν την υποχρέωση να δώσω παραγγελία, λέει, ως έχων κατ’ άρθρον 32 του κώδικος Ποινικής Δικονομίας την εποπτεία της ανακρίσεως – έτσι το ερμηνεύουν οι νομικοί το άρθρο αυτό – να δώσω εντολή στον εισαγγελέα Εφετών Λαρίσης και στην πρόεδρο Εφετών Λαρίσης την εντολή να ανοίξει την ανάκριση και να εξετάσει τα συμπληρωματικά στοιχεία κατ’ απαίτηση των αιτούντων. Αυτό δεν μπορώ να το … Εκφράζω κι εγώ τη δική μου αγανάκτηση, αφού συμφωνήσω σε όλα με την κα πρόεδρο, διότι δεν γίνεται να μιλάνε νομικοί με νομικό και να ζητάνε πράγματα, τα οποία είναι εκτός του νόμου.

Η εκταφή μπορεί να ζητηθεί σαν διοικητικό μέτρο – η γνώμη μου – όπως προβλέπεται σε ένα Προεδρικό Διάταγμα, αν δεν κάνω λάθος, του 1975 – δεν συγκρατώ τώρα τον αριθμό του – από το νομικό πρόσωπο, που έχει την εποπτεία του κοιμητηρίου, όπου έχει ενταφιαστεί ο νεκρός, για τον οποίον ενδιαφέρονται με βάση αυτό, που η κα πρόεδρος πριν σας είπε, πολύ σωστά, ότι μετά την παρέλευση τριετίας, για λόγους υγειονομικούς γίνεται αυτό, η προθεσμία της τριετίας, να ανοιχτεί ο τάφος, να γίνει η ανακομιδή των οστών και η τοποθέτησή τους σε οστεοφυλάκιο από ’κει και πέρα – αυτό μπορεί να γίνει. Η ανακομιδή των ενταφιασμένων οστών από έναν τάφο προκειμένου να υποβληθούν σε επεξεργασία ώστε να διαπιστωθεί αν φέρουν καύσιμη ύλη, επιβεβαιώνοντας – δεν ξέρω ποια θεωρία, περί ξυλολίου ή άλλου καυσίμου – αυτό το αίτημα δεν μπορεί να ικανοποιηθεί διότι είναι ζήτημα της κυρίας ανακρίσεως, το οποίο έχει κριθεί κατ’ επανάληψη κατά τη διάρκεια της προδικασίας. Ήδη δε η δικογραφία βρίσκεται σε τέτοιο δικονομικό στάδιο ώστε δεν επιτρέπεται σε κανέναν να το κρίνει, πλην της αρμοδίας προέδρου Εφετών.”

“Οι δικαστικές αρχές, γενικά, δεν μπορούν να απαντούν κάθε λίγο σε οποιοδήποτε ερώτημα υποβάλουν πρόσωπα, τα οποία είναι θύματα ενός εγκλήματος ή κάποιων εγκλημάτων. Το είπα και σε ανθρώπους, που με επισκέφτηκαν στο γραφείο μου, η συνδιαλλαγή του εισαγγελέως – είτε του αρμοδίου εισαγγελέως Εφετών Λαρίσης είτε της προέδρου Εφετών Λαρίσης είτε του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου ως εποπτεύοντος και προϊσταμένου του εισαγγελέως Εφετών Λαρίσης με θύματα των εγκλημάτων αυτών, είναι παρεξηγήσιμη από τους κατηγορουμένους. Έχουμε μία σειρά κατηγορουμένων, οι οποίοι δικαιολογημένα θα μπορούν να εγερθούν και να πουν απορώντας: ‘Μα, πώς είναι δυνατόν κατά τη διάρκεια της προδικασίας ο εισαγγελεύς, ο προϊστάμενός του και η πρόεδρος Εφετών να συνομιλούν με θύματα – μάρτυρες της τραγωδίας αυτής;’ Να δικαιολογήσει για να θεμελιώσει, με άλλα λόγια, λόγο εξαίρεσης είτε εδώ είτε στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.”

> Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Laura Kövesi στην μικρής διάρκειας συνάντηση, που με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνο Τζαβέλλα, ζήτησε σύμφωνα με τηλεγράφημα του ΑΠΕ-ΜΠΕ, αύξηση των οργανικών θέσεων των Ελλήνων εντεταλμένων εισαγγελέων, αίτημα το οποίο είχε υποβάλει προηγούμενα και στον υπουργό Δικαιοσύνης, Γιώργο Φλωρίδη. Επιπλέον, να της δοθεί η δυνατότητα να ανανεώνει η ίδια την απόσπαση ορισμένων Ελλήνων ευρωεισαγγελέων, των οποίων λήγει η θητεία – και όχι κατόπιν απόφασης του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου (ΑΔΣ), όπως προβλέπει η ελληνική νομοθεσία.

> Η Άννα Διαμαντοπούλου, υπεύθυνη πολιτικού σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, σε συνεδρίαση της νομαρχιακής επιτροπής Κιλκίς είπε (19/09): “ (…) Βγήκε η Καρυστιανού – πολύ ωραία – έγινε το Δεν έχω Οξυγόνο και μαζεύτηκε ένα εκατομμύριο κόσμος. Μήπως θυμάστε τι επακολούθησε; Μήπως θυμάστε ότι δημιουργήθηκε ξαφνικά η Κωνσταντοπούλου; Μήπως αυτού του είδους η αντίδραση μπορεί να φέρει τη χειρότερη μορφή λαϊκισμού, που την είδαμε επί Τσίπρα; Εμείς δεν είμαστε ένα κόμμα, που θα είναι η Κωνσταντοπούλου. Εμείς είμαστε ένα κόμμα, που ερχόμαστε από έναν πολύ μεγάλο πολιτικό, που έπιανε τις μάζες επί της ουσίας, δεν έβγαζε τις μάζες στον δρόμο απλά. Έχουμε, λοιπόν, τώρα την ευθύνη – όχι να γίνουμε Καρυστιανού ούτε να γίνουμε Κωνσταντοπούλου. Εγώ σας λέω το εξής: είδατε τι έγινε με όλη αυτή την ιστορία και τον τρόπο, που λειτούργησε η κα Κωνσταντοπούλου; Είδατε ότι ευτελίστηκαν ένα σωρό διαδικασίες και πράγματα και αποδείχτηκαν ψέματα; Έχει πολύ μεγάλη σημασία να διατηρήσουμε τον πολιτικό διάλογο, να διατηρήσουμε την πολιτική ισορροπία στο σύστημα. Γιατί, αλλιώς, σε μια Ευρώπη, η οποία αυτή τη στιγμή εκτινάσσεται και είναι όλοι στους δρόμους – εμείς τα περάσαμε αυτά, περάσαμε και τις γροθιές και τις φωνές και να σπάζουμε τζάμια και να βρίζουμε τους αντιπάλους, τα ζήσαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτά. Εμείς, λοιπόν, δεν θα τα ξανακάνουμε. Εμείς θέλουμε μια χώρα με πολιτική ηρεμία. (…) Τώρα, θα μου πείτε, σήμερα θα μπορούσαμε – αντί να κάνουμε αυτή τη συζήτηση, να ανεβώ στο βήμα – και σας διαβεβαιώ ότι μπορώ να το κάνω μια χαρά, και να βρίσω μία ώρα τον Μητσοτάκη και να πούμε: ‘Παιδιά, όλοι μαζί’ κλπ.”

– από το κοινό: “Κάντο μια φορά, τι πειράζει;”

– ΑΔ: “Αυτό θα το κάνουμε – μα το κάνουμε. Όλα τα πράγματα πρέπει να γίνονται – και η γροθιά και η φωνή και η σοβαρή και η ισχυρή αντιπολίτευση, όλα με θεσμικό τρόπο.”

> Ο υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας σε παρέμβαση στη Βουλή μετά τον Σωκράτη Φάμελλο: “Δεν θα τοποθετηθώ ούτε ως υπουργός ούτε ως στέλεχος της κυβέρνησης. Έχουμε παιδιά. Δεν διανοούμαι, δεν διανοούμαι – ειλικρινά σας λέω – πώς μπορεί να απαγορευτεί το δικαίωμα ενός πατέρα να διερευνήσει ο,τιδήποτε αυτός κρίνει, με όποιο τρόπο κρίνει, για τον θάνατο του παιδιού του. Δεν γνωρίζω τη δικονομία, εγώ είμαι δικηγόρος αστικού και εμπορικού δικαίου και δεν θεώρησα ότι πρέπει να υποκαταστήσω κανέναν παριστάνοντας τον συνήγορο της υπόθεσης, αλλά νομίζω ότι όλοι – και σε αυτό δεν θεωρώ ότι οποιοσδήποτε στην κυβέρνηση, σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, οποτεδήποτε, μπορεί να έχει άλλη τοποθέτηση. Και ειλικρινά, εύχομαι από το βάθος της καρδιάς μου, το δράμα αυτού του ανθρώπου, που βιώνει ένα τεράστιο δράμα με την απώλεια του παιδιού του, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι να επιδεινωθούν οι συνθήκες, στις οποίες ζει αυτός ο άνθρωπος το δράμα, το οποίο ζει.”

Πρόσθεσε, ακόμη, σε συνέχεια σχολίου του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: “Κύριε Φάμελλε, δεν ήθελα και δεν θέλω, να τοποθετούμαι περαιτέρω για το θέμα του άτυχου πατέρα, αλλά δεν κατανοώ κιόλας τον ψόγο προς την κυβέρνηση, όταν είναι θέμα που αφορά τη δικαιοσύνη. Δηλαδή, ο κ. Φάμελλος είπε: ‘Καταλαβαίνω τη θέση σας, αλλά ως κυβερνητικός υπουργός έχετε ευθύνη’. Βεβαίως θα είχαμε ευθύνη, αν αυτό ήταν κυβερνητική πράξη. Εάν υπέγραφε το υπουργικό συμβούλιο, θα είχαμε όλοι ευθύνη, αν υπέγραφε ένας υπουργός, εκ της συλλογικής ευθύνης της κυβέρνησης, θα είχαμε όλοι ευθύνη, αλλά αυτό είναι θέση της δικαιοσύνης. Άρα λυπούμαι, διατύπωσα απολύτως τη θέση μου. Συμπάσχω απολύτως με τον πατέρα, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ ότι είμαι υπεύθυνος γι’ αυτό.”

> Kώστας Σκανδαλίδης στο Action 24 (εκπομπή Πίσω από τις Γραμμές, 03/10): “Μπορεί να είναι και της δικαιοσύνης ζήτημα, αλλά και η κυβέρνηση πρέπει να πάρει κάποιες πρωτοβουλίες, δεν μπορεί να στέκεται ψυχρά απέναντι σε ένα τέτοιο γεγονός. Υπάρχουν δυνατότητες. Τόσα πράγματα κάνει η κυβέρνηση, δεν μπορεί να δρομολογήσει μια τέτοια διαδικασία, η οποία είναι πάρα πολύ απλή; Είναι πάρα πολύ απλή. Να πει μια κουβέντα επισήμως η κυβέρνηση ότι αυτό το θέμα πρέπει να λυθεί τώρα, δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η ιστορία.”

– Δημ.: “Άρα, να παρέμβει.”

– Κ. Σκ.: “Μα, αυτή δεν είναι και παρέμβαση. Τι σημαίνει να παρέμβει, ρε παιδιά; Με συγχωρείτε. Δηλαδή, πιστεύετε ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεννοηθεί για να λυθεί ένα τέτοιο ανθρωπιστικό θέμα; Να παρέμβει με ένα τέτοιο τρόπο, θετικό, εποικοδομητικό – όχι για να τη διαλύσει τη δικαιοσύνη, σιγά το θέμα που θα διαλύσει τη δικαιοσύνη.”