By “Interventionism on steroids”
Ο Ignacio Ramonet σημειώνει στην εισαγωγή του βιβλίου ‘Εκατό ώρες με τον Φιντέλ – Βιογραφία σε δύο φωνές’ (μετάφραση: Τιτίνα Σπερελάκη, εκδόσεις Πατάκη, 2003, σελ. 22): “H πτώση του τείχους του Βερολίνου, η εξαφάνιση της Σοβιετικής Ένωσης και η ιστορική αποτυχία του αυταρχικού κρατικού σοσιαλισμού δεν φαίνεται να άλλαξαν το όνειρο του Fidel Castro να ιδρύσει στη χώρα του μια κοινωνία νέου τύπου, λιγότερο άνιση, πιο υγιή και μορφωμένη, χωρίς ιδιωτικοποιήσεις ούτε διακρίσεις, με ευρεία και καθολική κουλτούρα. Και η στενή συμμαχία του με τη Βενεζουέλα του Hugo Chávez εδραίωνε τις πεποιθήσεις του.”
Ο Fidel Castro στο κεφάλαιο για την προϊστορία της Επανάστασης διηγείται (σελ. 25-28): “(…) Στη Νότια Αμερική, όταν αρχίζει ο πόλεμος της Ανεξαρτησίας το 1810 – εξαιτίας της κατάληψης της Ισπανίας από τη Γαλλία και της εγκαθίδρυσης μιας νέας μοναρχίας, όταν ο Ναπολέων διόρισε βασιλιά τον αδελφό του, Ιωσήφ οι ισπανικές αποικίες ξεσηκώνονται – όχι εναντίον της Ισπανίας, αλλά εναντίον της ναπολεόντειας μοναρχίας, που έχει επιβληθεί στην Ισπανία, και έτσι δημιουργούνται οι πατριωτικές επιτροπές στη Νότια Αμερική και σε άλλα σημεία του ημισφαιρίου, που ήταν ισπανικές αποικίες. Η πρώτη ήταν η Βενεζουέλα, όπου η ανεξαρτησία είχε ένα προάγγελο, τον Μιράντα, επιφανή προσωπικότητα, που είχε συμμετάσχει ακόμα και στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών [από το 1779 έως το 1781] επειδή η Ισπανία του Καρόλου Γ’ είχε στείλει στρατιώτες νοτιοαμερικάνικης και κουβανικής καταγωγής, τόσο μαύρους όσο και μιγάδες και Ισπανούς, να πολεμήσουν υπέρ του Ουάσινγκτον. Αυτό έγινε το 1789, πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.
O Francisco Miranda (1750 – 1816), Βενεζουελανός, ο λεγόμενος ‘Πρόδρομος’ μεταναστεύει στη Γαλλία, μεταμορφώνεται σε διακεκριμένο στρατιωτικό ηγέτη υπό τις διαταγές των επαναστατών ηγετών της Γαλλίας, διακρίνεται. Κάποια συγκεκριμένη στιγμή πέφτει σε δυσμένεια, όπως συνέβαινε εκείνη την εποχή, και παρά λίγο να τον εκτελέσουν. Είχε ήδη διατρέξει όλη την Ευρώπη, είχε γίνει διάσημος και ήταν ο προάγγελος της ανεξαρτησίας της Νότιας Αμερικής. Προσπαθεί μάλιστα να αποβιβαστεί στη χώρα του για να ξεκινήσει τον αγώνα.
Αυτό συμβαίνει πολύ προτού ο Σιμόν Μπολίβαρ ξεκινήσει τον αγώνα για την ανεξαρτησία της ισπανικής Αμερικής. Όταν έγιναν εκείνα τα γεγονότα, όπως η εγκατάσταση μιας ναπολεόντειας μοναρχίας στην Ισπανία, σε ένδειξη αφοσίωσης, δημιουργούνται οι επιτροπές, παρ’ ότι σε αυτές συμμετείχαν άνθρωποι, οι οποίοι ήταν οπαδοί της ανεξαρτησίας. Στη Βενεζουέλα ένας από αυτούς ήταν, ακριβώς, ο Σιμόν Μπολίβαρ. Ο Μιράντα δεν βρισκόταν εκεί, τον φωνάζουν στη συνέχεια· όμως, υπήρχε μια ομάδα Κρεολών, που επίσης είχαν σκλάβους. Αυτοί δημιουργούν την επιτροπή και ήταν η πρώτη, στην οποία αποφάσισαν να κηρύξουν την ανεξαρτησία, υπό την καθοδήγηση κάποιων ατόμων, μεταξύ των οποίων βρισκόταν ο Μπολίβαρ, ένας πολύ νέος αξιωματικός. Είχαν εκεί και τον δάσκαλο του Μπολίβαρ, τον Σιμόν Ροδρίγες, τον οποίο φώναζαν ‘Ρόμπινσον’. Ο Μπολίβαρ είχε πάει στη Γαλλία, είχε παρακολουθήσει την παρέλαση των ναπολεόντειων στρατευμάτων στην Ιταλία και, επίσης, είχε εντυπωσιαστεί πολύ από τους άθλους του Ναπολέοντα. Στη διάρκεια εκείνου του ταξιδιού – στο Μόντε Σάκρο της Ρώμης, στις 15 Αυγούστου του 1805 – μαζί με τον Σιμόν Ροδρίγες, δίνει όρκο να αγωνιστεί για την ανεξαρτησία της Βενεζουέλας. Είχε εμπνευστεί από τη Γαλλική Επανάσταση και από το Ναπολέοντα, από τη δόξα, το μεγαλείο, τις μάχες του και τον ρόλο του ως ελευθερωτή – γιατί εκείνη την εποχή ο Ναπολέων μετέδιδε τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης.
Στις 26 Μαρτίου του 1812 – μια Μεγάλη Πέμπτη – γίνεται ένας σεισμός και ο Μπολίβαρ λέει εκείνη τη διάσημη φράση: ‘Αν η φύση εναντιώνεται στα σχέδιά μας, θ’ αγωνιστούμε εναντίον της και θα την κάνουμε να μας υπακούσει’.
[…] – IR: Ορισμένοι Κρεολοί ήθελαν να ενωθούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες
[κρεολοί = μέλη της αριστοκρατίας της Λατινικής Αμερικής, κατά τα χρόνια της ισπανικής κυριαρχίας / γενικότερα, έτσι αποκαλούνταν οι Ισπανοί που είχαν γεννηθεί στη Λατινική Αμερική, δηλαδή οι λευκοί κάτοικοι της ηπείρου]
FC: Υπήρχε κάποια διάθεση για προσάρτηση σε ορισμένους από εκείνους τους πατριώτες, γιατί είχε περάσει πολύ λίγος χρόνος από τον πόλεμο της Απόσχισης στις Ηνωμένες Πολιτείες, που κράτησε από το 1861 μέχρι το 1865, στον οποίο νίκησαν οι Βόρειοι. Ο Αβραάμ Λίνκολν εμφανίζεται ως πολύ ελκυστική μορφή. Ήδη υπήρχε στην Κούβα, σε πολλούς Κρεολούς γαιοκτήμονες ιδιοκτήτες σκλάβων, μια διάθεση για προσάρτηση, η επιθυμία να ενσωματωθούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά στη δυτική ζώνη. Οι Άγγλοι είχαν απαγορεύσει τη διακίνηση σκλάβων και οι Κρεολοί εκείνοι φοβούνταν ότι θα αποφάσιζαν και θα επέβαλλαν σ’ όλη την Καραϊβική την κατάργηση της δουλείας. Εκείνο που είχε ήδη καταργήσει η Αγγλία ήταν το δουλεμπόριο, δηλαδή τη μεταφορά των σκλάβων από την Αφρική. Δημιουργείται έτσι μια διάθεση για προσάρτηση, υποκινούμενη στην Αμερική από τους Νότιους, οι οποίοι εναντιώνονταν στους Βόρειους και τους ανταγωνίζονταν για τις ψήφους στη Γερουσία. Αν οι Νότιοι δημιουργούσαν στο Νότο μια νέα πολιτεία, που ήταν υπέρ της δουλείας, οι Βόρειοι δημιουργούσαν μια άλλη προς την αντίθετη κατεύθυνση, μέχρι που οι Βόρειοι, οι οποίοι εξαιτίας εύλογων οικονομικών λόγων και πιο φιλελεύθερων ιδεών ήταν αντίθετοι με το σύστημα της δουλείας, απέκτησαν την πλειοψηφία. Εκείνη είναι η στιγμή, που θεσπίζεται η κατάργηση της δουλείας και ξεσπά ο πόλεμος της Απόσχισης, το 1861. Η εικόνα του Αβραάμ Λίνκολν, ηγέτη των Βορείων, ήταν πια πολύ δημοφιλής· αλλά μέχρι τότε, στη δυτική περιοχή της Κούβας, οι ιδιοκτήτες σκλάβων – η τεράστια πλειονότητα, όχι όλοι, πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις – λαχταρούσαν να ενωθούν με το Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δημιουργήθηκε μια διάθεση υπέρ της προσάρτησης· αυτή κυριάρχησε στη δυτική ζώνη, αλλά επεκτάθηκε ελάχιστα στην ανατολική περιοχή, όπου ξεκίνησε ο πόλεμος για την ανεξαρτησία.”
(σελ. 112) FC: “Η επανάσταση της Βενεζουέλας είχε ξυπνήσει πολλές συμπάθειες στην Κούβα.”
(σελ. 618) “Στις 18 Οκτωβρίου του 1945 ένα πραξικόπημα ανατρέπει τον πρόεδρο-δικτάτορα Isaías Medina Angarita· δημιουργείται τότε μια Επαναστατική Επιτροπή Διακυβέρνησης με πρόεδρο τον Rómulo Betancourt, μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου του 1948, οπότε ο Rómulo Gallegos, νικητής των εκλογών του Δεκεμβρίου του 1947, αναλαμβάνει την προεδρία της Βενεζουέλας. Η ‘επαναστατική’ αυτή περίοδος διαρκεί μόνο μέχρι τις 24 Νοεμβρίου του 1948, όταν ένα στρατιωτικό πραξικόπημα τον ανατρέπει.”
Στο κεφάλαιο ‘Αρχίζουν οι συνωμοσίες’ ο Fidel Castro περιγράφει (σελ. 231, 232): “(…) Στην αγροτική μεταρρύθμιση ίσως υπήρξε υπερβολικός ιδεαλισμός γιατί, πραγματικά, όταν τέλειωσαν τα εμπορεύματα, που έμοιαζαν να είναι ατελείωτα, το συνάλλαγμα το είχαν ήδη κλέψει και άρχισαν να κλέβουν ό,τι μπορούσαν – πουλούσαν οι εξαγωγείς, άφηναν ένα μέρος των χρημάτων εκεί, έκοβαν μειωμένα τιμολόγια, αν πουλούσαν 200 εμφανιζόταν στο τιμολόγιο 150 κι αυτό έφερναν εδώ – και επίσης, έγινε μια μικρή γκάφα, έμειναν κάποια εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάπου 40 ή 50 εκατομμύρια δολάρια, και οι Αμερικανοί μας τα πάγωσαν.
Άρχισαν οι δολιοφθορές, η διείσδυση ανθρώπων, πολεμικού υλικού με σκοπό να σαμποτάρουν και να προωθούν εξεγέρσεις και τρομοκρατικές ενέργειες. Η χώρα μας έγινε αντικείμενο του πιο παρατεταμένου οικονομικού πολέμου της ιστορίας και μιας αδιάκοπης, σκληρής τρομοκρατικής εκστρατείας, που διαρκεί σήμερα [2003] πάνω από 45 χρόνια. Άρχισαν να στέλνουν αεροπλάνα, που βομβάρδιζαν με εμπρηστικές ουσίες τις φυτείες ζαχαροκάλαμου… Καταλάμβαναν με αεροπειρατεία τα αεροπλάνα μας και τα πήγαιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλά τα κατέστρεφαν. Οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων, όπως κάνουν σήμερα στη Βενεζουέλα εναντίον του Τσάβες, ενθάρρυναν τις επιθέσεις εναντίον της Επανάστασης. Η Ντιάριο ντε λα Μαρίνα και άλλες δημοσίευαν δηλώσεις ανθρώπων, που είχαν φύγει στο Μαϊάμι.
Ήταν μέρος ενός πολέμου: πειρατικές επιθέσεις στις ακτές μας, στα αλιευτικά μας σκάφη, στα μεταγωγικά που έρχονταν στην Κούβα. Σκότωσαν διπλωμάτες, σκότωσαν συντρόφους, ακόμα και στα Ηνωμένα Έθνη… Έφερναν δυναμίτη από τις Ηνωμένες Πολιτείες – ακόμα και φώσφορο! – τα έβαζαν σε κουτιά πούρων, τα πετούσαν σ’ ένα θέατρο, σ’ ένα μαγαζί, προκαλούσαν θανάτους, πυρκαγιές, σοβαρά προβλήματα… Από τα πρώτα χρόνια του θριάμβου της Επανάστασης, σ’ όλη την επικράτεια διασκορπίστηκαν, επίσης, ένοπλες ομάδες, που δολοφόνησαν χωρικούς, εργάτες, δασκάλους και ανθρώπους, που δίδασκαν γραφή και ανάγνωση, έκαψαν σπίτια και κατέστρεψαν αγροτικά και βιομηχανικά κέντρα. Τα λιμάνια μας, εμπορικά και αλιευτικά σκάφη έγιναν αντικείμενο συνεχών επιθέσεων. […] (σελ. 233) “Δεκάδες σχέδια [εναντίον μου], ορισμένα ήταν πολύ κοντά στην επιτυχία. Ένας από τους τρεις τρόπους, με τους οποίους το έκαναν ήταν η δημιουργία ψυχολογίας κυνηγού, ότι υπάρχει κάποιος που πρέπει να κυνηγηθεί, πλήρης εξουσιοδότηση για το κυνήγι (…).”
(σελ.106) FC: “Το πραξικόπημα της 11ης Απριλίου του 2002 εναντίον του Τσάβες συγκέντρωσε όλη την καμαρίλα των κίτρινων συνδικαλιστών, των γαιοκτημόνων, των ιδιοκτητών τηλεοπτικών καναλιών και όλων των μεγάλων εφημερίδων, των παλαιών διεφθαρμένων κομμάτων, των κάθε είδους κλεφτών και μιας δύναμης με φασιστικές ιδέες και με πανίσχυρα μέσα αποφασισμένα να καταστρέψουν τη μπολιβαριανή πορεία.”
(σελ. 477, 8) “Όταν μάθαμε ότι εκείνη η διαδήλωση της αντιπολίτευσης είχε παρεκκλίνει και πλησίαζε στο Μέγαρο Μιραφλόρες, ότι υπήρχαν οι προβοκάτσιες, οι πυροβολισμοί, τα θύματα, και ότι ορισμένοι αξιωματικοί είχαν στασιάσει και είχαν εκδηλωθεί δημόσια εναντίον του προέδρου, ότι η προεδρική φρουρά είχε αποσυρθεί, και ότι ο στρατός πήγαινε να τον συλλάβει, τηλεφωνώ στον Τσάβες γιατί ξέρω ότι είναι ανυπεράσπιστος και άνθρωπος με αρχές και του λέω: ‘Μη θυσιαστείς, Ούγο! Μην κάνεις ό,τι και ο Αλλιέντε! Ο Αλλιέντε ήταν μόνος του, δεν είχε ούτε ένα στρατιώτη. Εσύ έχεις μεγάλο μέρος του στρατού. Μην παραιτηθείς! Μην εγκαταλείψεις!
Ο Αλλιέντε αντιστάθηκε με το όπλο στο χέρι και το πλήρωσε ακριβά με τη ζωή του. Ο Τσάβες είχε τρεις λύσεις: να οχυρωθεί στο Μέγαρο Μιραφλόρες και να αντισταθεί μέχρι θανάτου· να απευθύνει έκκληση στον λαό για εξέγερση και να εξαπολύσει έναν εμφύλιο πόλεμο· ή να παραδοθεί, χωρίς να εγκαταλείψει, ούτε να παραιτηθεί. Εμείς τον συμβουλέψαμε να επιλέξει το τρίτο. Το οποίο ήταν αυτό, που και ο ίδιος είχε αποφασίσει να κάνει. Γιατί, επιπλέον, αυτό διδάσκει η ιστορία, κάθε ηττημένο σε τέτοιες συνθήκες ηγέτη, αν δεν τον σκοτώσουν, ο λαός απαιτεί την επιστροφή του και αργά ή γρήγορα ξαναπαίρνει την εξουσία.
Εμείς αρχικά μπορούσαμε να ενεργήσουμε μόνο χρησιμοποιώντας τα διπλωματικά μέσα. (…) Μετά αποφασίσαμε να αναλάβουμε την υπεράσπιση της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα, αφού είχαμε αποδείξεις ότι χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ισπανία – η κυβέρνηση του (κεντροδεξιού) José María Aznar – που τόσο πολύ μιλούν για δημοκρατία και τόσο επικρίνουν την Κούβα, υποστήριζαν το πραξικόπημα υπέρ του συντομότατου σφετεριστή Pedro Carmona, προέδρου του συνδέσμου των εργοδοτών.”
(σελ. 480) “Εγώ σχεδόν δεν κοιμήθηκα εκείνες τις δύο μέρες, που κράτησε το πραξικόπημα στο Καράκας, αλλά άξιζε τον κόπο να βλέπεις πώς ένας λαός, καθώς και μερικοί πατριώτες στρατιωτικοί υπερασπίστηκαν τη νομιμότητα. Δεν επαναλήφθηκε η τραγωδία της Χιλής το 1973.”
(σελ. 484) “Αν η Λατινική Αμερική καταβροχθιζόταν από την αυτοκρατορία· αν μας κατάπινε, όπως εκείνη η φάλαινα κατάπιε τον προφήτη Ιωνά, δεν θα μπορούσε να μας χωνέψει. Θα έπρεπε να την βγάλει κάποια μέρα, θα γεννιόταν ξανά μια μέρα στο ημισφαίριό μας… Όμως, δεν πιστεύω ότι είναι εύκολο να την καταπιεί και διατηρώ ελπίδες ότι δεν μπορεί να την καταβροχθίσει.”
Δύο δεκαετίες πριν την απαγωγή του Nicolás Maduro και της Cilia Flores (03.01), ο Hugo Chávez: “Έχω δεχτεί προειδοποιήσεις – ακόμη και από πλευρές, που δεν θεωρούνται σύμμαχοι· πρόκειται απλά για σοβαρούς ανθρώπους, οι οποίοι ανησυχούν με την εν εξελίξει επιχείρηση, σχεδιασμένη στο Πεντάγωνο για χρόνια. Κάποιος μου είπε: ‘Θα καταλήξουν να σε κατηγορήσουν για διακίνηση ναρκωτικών – εσένα προσωπικά, όχι γενικά ότι την υποστηρίζει η κυβέρνησή σου ή την επιτρέπει – όχι, όχι. Θα προσπαθήσουν να εφαρμόσουν τo μοτίβο Manuel Νοriega του Παναμά και σ’ εσένα, να σε συνδέσουν άμεσα με το εμπόριο ουσιών. Και μετά το ο,τιδήποτε μπορεί να συμβεί σ’ ένα πρόεδρο: για παράδειγμα, όσο βρίσκεται σε ταξίδι στο εξωτερικό, εμφανίζεται ένας κομάντο και τον απαγάγει. Ο Fidel με είχε συμβουλεύσει, σε περίπτωση που κάτι παρόμοιο μας συμβεί, αν εισβάλουν στη χώρα μας, όπως στο Ιράκ, το τελευταίο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κρυφτούμε σε μια τρύπα ή στα βουνά – πρέπει να πεθάνουμε μαχόμενοι στην πρώτη γραμμή.”
https://twitter.com/DD_Geopolitics/status/2007589836681793751
> Ο Τariq Ali στο blog Sidecar της newleftreview.org: “Ένας φίλος από το Καράκας μου μετέφερε ότι γίνονταν εδώ και κάποιο διάστημα μυστικές διαπραγματεύσεις με τους Αμερικάνους. Ήθελαν το ‘κεφάλι του Μaduro’ – κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε, όπως και το καταφύγιο στην Τουρκία, που του προσφέρθηκε, σύμφωνα με τους nytimes.com. Παρόλο που δήλωνε ανοιχτός να συζητήσει σχετικά με τη βιομηχανία πετρελαίου και τα ναρκωτικά, που διοχετεύονται στις ΗΠΑ, παράλληλα συσπείρωνε σε συγκεντρώσεις τους πολίτες εναντίον της ενίσχυσης της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Καραϊβική.
Ωστόσο, μια κρίσιμη διαφορά με το Manuel Noriega είναι ότι εκείνος είχε δουλέψει για τη CIA από τη δεκαετία του 1950, παρέχοντας όπλα σε ομάδες της δεξιάς, που εμπλέκονταν εκτεταμένα στο εμπόριο ναρκωτικών, προτού έρθει σε ρήξη με την Ουάσινγκτον, με την κυβέρνηση George H. W. Bush να αποφασίζει την εισβολή στον Παναμά και την αρπαγή του από το παλάτι σε κοινή επιχείρηση των Delta-SEAL, προτού περάσει μια δίκη-παρωδία και φυλακιστεί. Είχε εκπαιδευτεί σε βασανιστήρια στην περιβόητη School of Americas, όπου αμέτρητα μέλη συμμοριών, που ξεπλένουν βρώμικο χρήμα είχαν την πρώτη τους εμπειρία για το τι απαιτείται.
Ένα ακόμη προηγούμενο, που δεν πρέπει να ξεχαστεί είναι του προέδρου της Αϊτής Jean-Bertrand Aristide, ο οποίος κυβέρνησε με διαλείμματα τη δεκαετία του 1990 και ξανά το 2001 έως την ανατροπή του τον Φεβρουάριο του 2004 σε δεύτερο πραξικόπημα εναντίον του. Αρχικά μετριοπαθής, ζήτησε στη συνέχεια από τη Γαλλία να καταβάλει αποζημιώσεις (reparations) ύψους γύρω στα 21 δις δολάρια για τα χρήματα, που είχε υποχρεωθεί να της δώσει ως πρώην αποικία μετά την Αϊτινή Επανάσταση επειδή καταργήθηκε η δουλεία – απαίτηση, που αν ικανοποιούταν, θεωρήθηκε ότι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και από την Αλγερία. Τελικά, η Γαλλία συνεργάστηκε με την Αμερική και Αϊτινούς παραστρατιωτικούς, που μπήκαν από τα σύνορα με τη Δομινικανή Δημοκρατία, τον ανέτρεψαν και τον μετέφεραν στη Νότιο Αφρική.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Και η διοίκηση D. Trump βρίσκεται σε αδιέξοδο. Από τη μια, τα μέλη της βάσης MAGA δεν συμφωνούν να τεθούν σε κίνδυνο στρατεύματα με την αποστολή τους σε άλλες χώρες – αυτό ήταν κομβικό σημείο στην προεκλογική καμπάνια, τόσο απέναντι στους Δημοκρατικούς όσο και στο κατεστημένο των Ρεπουμπλικάνων, που ξεκίνησαν τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Ταυτόχρονα, η διασπορά ακροδεξιών εξτρεμιστών Λατίνων [κυρίως στο Μαϊάμι], όπως εκφράζεται από τον Μarco Rubio – για τον οποίο κυκλοφορούσαν ιδέες να οριστεί de facto διοικητής ή πρόξενος ώστε να δίνει κατευθύνσεις – δυσαρεστείται, που υποστηρικτές της μπολιβαριανής επανάστασης εξακολουθούν να κυβερνούν τη Βενεζουέλα. Στα τέλη του περασμένου Ιουλίου o υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ ισχυρίστηκε σε tweet: “Ο Maduro ΔΕΝ είναι ο πρόεδρος της Βενεζουέλας ούτε το καθεστώς του η νόμιμη κυβέρνηση. Είναι επικεφαλής του Καρτέλ de Los Soles, μιας ναρκο-τρομοκρατικής οργάνωσης, που σφετερίζεται τη χώρα. Kατηγορείται ότι διοχετεύει ναρκωτικά στις ΗΠΑ.”
Maduro is NOT the President of Venezuela and his regime is NOT the legitimate government. Maduro is the head of the Cartel de Los Soles, a narco-terror organization which has taken possession of a country. And he is under indictment for pushing drugs into the United States.
— Secretary Marco Rubio (@SecRubio) July 27, 2025
“O Marco Rubio προέρχεται από οικογένεια, που έχει κατηγορηθεί για εμπόριο κοκαΐνης στη Νότια Αμερική, που φτάνει και στις ΗΠΑ εδώ και χρόνια. Ως υπουργός Εξωτερικών φημολογείται ότι έχει τοποθετήσει ναρκέμπορους σε όλες τις φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις της ηπείρου. Δεν προκαλεί έκπληξη το ότι ορισμένοι υποστηρίζουν πως η επίθεση στη Βενεζουέλα ίσως είναι ενέργειά του προς όφελος ανταγωνιστικών δικτύων διακίνησης, με Αμερικανούς σπόνσορες. Μια επιπλέον ειρωνεία είναι ότι για το ίδιο έχει κατηγορηθεί η ομάδα ειδικών δυνάμεων, Delta που απήγαγε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας και τη σύζυγό του. Στο τελευταίο του βιβλίο ο δημοσιογράφος Seth Harp ερευνά το Καρτέλ Fort Bragg και τους θανάτους μέσα και γύρω από τη στρατιωτική εγκατάσταση στη Fayetteville, Βόρεια Καρολίνα”, επισημαίνει ο Τariq Ali.
THE FORT BRAGG CARTEL was chosen by The New Yorker as one of the best books of 2025, by Forbes as one of the top 20 true crime books of 2025, by Amazon as one of the 20 best nonfiction books of the year, & as a 2025 reader favorite by Goodreads. Snag a copy if you haven’t already pic.twitter.com/SQ2uTFPjnn
— Seth Harp (@sethharpesq) December 11, 2025
“Σχετικά με όσα προσάπτουν στο Ν. Μaduro, η γενική εισαγγελέας Pam Bondi αναφέρθηκε σε συνωμοσία ναρκο-τρομοκρατίας, εξαγωγής κοκαΐνης στις ΗΠΑ, κατοχής πυροβόλων όπλων και καταστροφικών μηχανισμών εναντίον των ΗΠΑ. Θεωρώ ότι χαρακτηρίζονται από μια δόση παράνοιας και γκροτέσκου. Πάμε σε μια στημένη δίκη, αν και μπορεί να μην εξελιχθεί όσο εύκολα εκείνη νομίζει· θα είναι από τους καλύτερους οι δικηγόροι, που θα τον υπερασπιστούν”, όπως ο Barry Pollack, που είχε εκπροσωπήσει τον Julian Assange, προσθέτει ο Τariq Ali.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τη Δευτέρα (05.01) ενώπιον του δικαστηρίου της Νέας Υόρκης ο πρόεδρος της Βενεζουέλας αμφισβήτησε τη νομιμότητα της δραματικής απαγωγής του σε επιδρομή στο Καράκας και υποστήριξε ότι δικαιούται ασυλίας ως επικεφαλής κυρίαρχου κράτους (theguardian.com). Έχει προγραμματιστεί να ξαναπαρουσιαστεί σε αυτό στις 17 Μαρτίου – μεγάλο ερώτημα παραμένει αν οι δύο πλευρές θέλουν να φτάσουν σε δίκη.
> O D. Trump υποδέχτηκε στον Λευκό Οίκο (09.01) γύρω στα 24 στελέχη από τις μεγαλύτερες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου, λέγοντας μεταξύ άλλων: “Εάν υπήρχε αίθουσα δεξιώσεων, θα φιλοξενούσαμε περισσότερους από 1.000. Δεν ήξερα ότι η βιομηχανία μας είχε τέτοιο μέγεθος. Θα συζητήσουμε πώς αυτές οι υπέροχες αμερικανικές εταιρείες μπορούν να συνδράμουν γρήγορα στο να αναδομηθεί η καθυστερημένη βιομηχανία πετρελαίου της Βενεζουέλας ώστε οι ΗΠΑ, ο λαός της Βενεζουέλας και όλος ο κόσμος να επωφεληθεί από εκατομμύρια βαρέλια παραγωγής.
Καθ’ οδόν βρίσκονται 30 εκατ. βαρέλια, αξίας περίπου 4 δις $, που μας έδωσε η Βενεζουέλα και την ευχαριστούμε γι’ αυτό. Δουλεύουμε πολύ καλά μαζί τους προφανώς, αλλιώς δεν θα ήταν τόσο γενναιόδωροι – μας σέβονται ξανά, δεν μας σέβονταν καθόλου προηγουμένως. Διαθέτουν τρομερά αποθέματα, από τα σημαντικότερα στον κόσμο. Από ισχυροποιημένη θέση, θα προχωρήσουμε σε συμφωνία για το ποιες εταιρείες θα αναμειχθούν.
Και θα έχετε απόλυτη ασφάλεια, με εγγυήσεις. Θα πρόκειται για τελείως διαφορετική Βενεζουέλα, θα είναι πολύ επιτυχημένη και οι Αμερικανοί οι μεγάλοι κερδισμένοι, θα κάνουμε εξορύξεις σε ποσότητες, που λίγοι έχουν δει. Οπότε, η συναλλαγή σας θα είναι μαζί μας απευθείας – καθόλου με τη Βενεζουέλα. Οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ έφεραν εις πέρας μια από τις θεαματικές επιχειρήσεις στην ιστορία της Αμερικής. Η αποχώρηση του N. Maduro καθιστά δυνατό ένα απίστευτο μέλλον για τα δύο έθνη μας, θα ενσωματώσουμε στενότερα τις οικονομίες δύο από τις μείζονες δυνάμεις ενέργειας στο Δυτικό Ημισφαίριο.
H ποσότητα, που εξήγαγαν ήταν πολύ μικρή. Ένα από τα θετικά, που συνεπάγεται για τις ΗΠΑ είναι ακόμη χαμηλότερες τιμές. Έχουμε πολίτες, που αγοράζουν βενζίνη γύρω στα 2 δολάρια, ενώ κυμαινόταν στα 3.5, 4, 5 δολάρια το γαλόνι [1 γαλόνι = 3,785 λίτρα].
@whitehouseAMERICAN ENERGY 🇺🇸⚡️♬ original sound – The White House
Δεκαετίες πριν οι ΗΠΑ έχτισαν τη βιομηχανία πετρελαίου της Βενεζουέλας με τεράστια έξοδα, επιδεξιότητα, τεχνογνωσία, αλλά μας έκλεψαν τα συγκεκριμένα επενδυτικά αγαθά και είχαμε προέδρους, που δεν έκαναν τίποτα. Αυτός ο πρόεδρος είναι πολύ διαφορετικός από τους άλλους. Τα πήραν οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές της εποχής και η Βενεζουέλα πήγαινε πραγματικά άσχημα. Για τόσο πετρέλαιο που έχουν, παράγουν σχεδόν τίποτα. Παίρνουμε πίσω ό,τι μας απέσπασαν, χτίσαμε το σύνολο της βιομηχανίας πετρελαίου εκεί. Και ήταν πολύ αχάριστοι απέναντι στη χώρα μας.
Οι αμερικανικές εταιρείες θα έχουν την ευκαιρία να ξαναχτίσουν τις υποδομές, που σαπίζουν και θα αυξήσουν την παραγωγή σε επίπεδα, που δεν έχουμε ξαναδεί, δίνοντας τουλάχιστον 100 δις $. Αν προσθέσουμε τη Βενεζουέλα και τις ΗΠΑ παίρνουμε το 55% του πετρελαίου παγκοσμίως. Οι ΗΠΑ είναι νούμερο ένα. Έχουμε βάλει να κάνουν εξορύξεις. ‘Drill, baby, drill’ ήταν το σύνθημα της καμπάνιας μου. H Bενεζουέλα έχει, επίσης, συμφωνήσει οι ΗΠΑ να ξεκινήσουν αμέσως να διυλίζουν και να μεταπωλούν έως 50 εκατ. βαρέλια αργού πετρελαίου – κάτι που θα συνεχιστεί επ’ αόριστον. Είναι βαρύ πετρέλαιο, φανταστικό για χρήσεις όπως η ασφαλτόστρωση δρόμων. Και αν δεν θέλετε να αναμειχθείτε, ενημερώστε με γιατί έχω άλλους 25 ανθρώπους, που δεν βρίσκονται σήμερα εδώ, πρόθυμους να πάρουν τη θέση σας.”
Στη συνέχεια, απευθυνόμενος στον Mark Nelson, αντιπρόεδρο της Chevron σχολίασε: “Οι μόνοι, που ήταν εκεί – χρειαζόταν να το υπομείνετε, δεν ξέρω αν βγάλατε χρήματα ή όχι. / Πραγματικά υποφέρατε. Πολλές μεγάλες εταιρείες έφυγαν. Αντέξατε. Σας το αναγνωρίζω. Κάποιες φορές ήταν δύσκολο. Θυμάμαι πριν έξι μήνες σας είπα να μείνετε. ‘Απλά μείνετε. Πράγματα θα συμβούν. Θα είστε πολύ χαρούμενοι.’ Δεν ήξερα ότι θα γίνονταν τόσο γρήγορα ή καθοριστικά. Κάτι που νομίζω όλοι πρέπει να γνωρίζουν είναι ότι εάν δεν το κάναμε εμείς … θα βρίσκονταν εκεί η Κίνα και η Ρωσία. Έχουμε μια γιγαντιαία αρμάδα, που δεν έχει ξαναδεί ποτέ κανείς, σε αυτό το μέρος του κόσμου, σταθμευμένη ανοιχτά της ακτής. Θεωρώ ότι δεν θα καταστεί απαραίτητο δεύτερο κύμα επίθεσης.”
Είπε στον εκτελεστικό διευθυντή της Εxxon, Darren Woods: “Θα τα πάτε πολύ καλύτερα τώρα” και στον CEO της ConocoPhillips, Ryan Lance: “Ευχαριστούμε πάρα πολύ”.
“Πρόκειται για κορυφαίο θέμα – τεράστιο πλούτο και, το κυριότερο, θα σημάνει χαμηλότερους φόρους και πολλές θέσεις εργασίας για τους Αμερικανούς και τους πολίτες της Βενεζουέλας, αλλά ιδιαίτερα για τους Αμερικανούς στην περίπτωσή μας.”, πρόσθεσε ο D. Trump.
> o αντιπρόεδρος JD Vance: “Σαν βετεράνος πεζοναύτης θυμάμαι όλη μου τη ζωή προέδρους, Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους να στέλνουν τον αμερικανικό στρατό σε απομακρυσμένα μέρη, να μας εμπλέκουν σε πυριτιδαποθήκες χωρίς τέλος, με αποτέλεσμα εκατοντάδες ή χιλιάδες θανάτους για μας, ενώ ο αμερικανικός λαός δεν κέρδιζε τίποτα από αυτές τις περιπέτειες με την κακή κατάληξη. Τώρα έχουμε ένα πρόεδρο, που έχει ισχυροποιήσει τον στρατό ώστε να σταματά τη ροή ναρκωτικών προς τη χώρα μας και να διασφαλίζει ότι εμείς – και όχι οι αντίπαλοί μας – θα εξουσιάζουμε ένα από τα σπουδαιότερα αποθέματα ενεργειακών πόρων στον κόσμο όλο. Kαι το κατάφερε χωρίς να χάσει τη ζωή του ούτε ένας Αμερικανός.”
> ο Marco Rubio, υπουργός Εξωτερικών: “Δεν συμβάδιζε με το εθνικό συμφέρον ή την ασφάλεια των ΗΠΑ και των πολιτών μας να υπάρχει στο δικό μας ημισφαίριο μια χώρα με επικεφαλής έναν κατηγορούμενο ναρκέμπορο, που πλημμύρισε τη δική μας με παράνομους μετανάστες, μεταξύ των οποίων μέλη συμμοριών εμπορίας ουσιών, συνεργαζόμενος ανοιχτά μαζί τους, και ο οποίος παρεμπιπτόντως, έκλεψε τον πλούτο της χώρας του για να χρηματοδοτεί ένα καταπιεστικό καθεστώς με βασικούς ευνοούμενους, ανταγωνιστές μας όπως το Ιράν. Η πρώτη φάση, φυσικά, είναι αυτή στην οποία βρισκόμαστε, που αφορά τη σταθεροποίηση. Στενά συνεργαζόμενοι με τις μεταβατικές αρχές θα παρέχουμε μια αγορά για την πώληση του πλούτου της Βενεζουέλας με τέτοιο τρόπο, που θα ωφελεί τους ανθρώπους τόσο των ΗΠΑ όσο και εκείνης. Ο,τιδήποτε αγοράζουν με τα χρήματα, που βγάζουν από το πετρέλαιο τώρα, από εξοπλισμό για τη σχετική βιομηχανία μέχρι τρόφιμα ή φάρμακα, θα το αγοράζουν από τις ΗΠΑ. Στα επόμενα στάδια, που θα αλληλοεπικαλύπτονται, θα υπάρξει επανόρθωση, με μια κανονική οικονομία ξανά, όπου τα χρήματα θα πηγαίνουν προς όφελος των ανθρώπων – και όχι των εχθρών μας, ούτε σε κύκλους εντός της χώρας ή διεθνώς, που αντίκεινται στα συμφέροντά μας.”
> ο Doug Burgum, υπουργός Εσωτερικών: “Η Βενεζουέλα είναι παιδική χαρά για κάθε είδους κακό παράγοντα· ρωσικές ή ιρανικές τρομοκρατικές ομάδες ενισχύονταν από την εγκληματική οργάνωση, που υποκρινόταν ότι διοικεί τη χώρα.”
> ο Chris Wright, υπουργός Ενέργειας: “Το πετρέλαιο της Βενεζουέλας εδώ και χρόνια υπόκειται σε κυρώσεις και απλά έκανε φτερά … με αυτές δεν μπορούμε να επιβληθούμε. To διακινούσαν κακοί παίκτες. Χρησιμοποιήσαμε τη δύναμη του στρατού μας – όχι για να ρίξουμε σφαίρες, αλλά για να τερματίσουμε αμέσως τη ροή πετρελαίου προς άλλες χώρες· έτσι αποκτήσαμε διαπραγματευτική ισχύ στην ενδιάμεση κυβέρνηση. Η Chevron λειτουργεί στη Βενεζουέλα για περισσότερα από εκατό συναπτά χρόνια. Εκτιμούμε ότι υπάρχουν απoθέματα 300 δις βαρελιών.”
> ο εκτελεστικός διευθυντής της ΕxxonΜοbil, Darren Woods: “Δραστηριοποιούμαστε σε ένα κλάδο, όπου τα αποθέματα εξαντλούνται, ενώ η ζήτηση θα διατηρείται υψηλή για πολλές, πολλές δεκαετίες. Η σημαντικότερη πρόκληση, που γενικά αντιμετωπίζουμε είναι η εξεύρεση φυσικών πόρων. Στη Βενεζουέλα χρειάζεται η ανάπτυξή τους· πρωτοξεκινήσαμε εκεί τη δεκαετία του 1940. Κατέσχεσαν περιουσιακά μας στοιχεία δύο φορές. Είμαστε εκτός σχεδόν είκοσι χρόνια. Εάν δούμε το νομικό και εμπορικό της πλαίσιο για τους υδρογονάνθρακες σήμερα, δεν γίνεται να επενδύσουμε (uninvestable).”
> ο CEO της ConocoPhillips, Ryan Lance: “Σταθήκαμε στην άλλη άκρη αυτού του καθεστώτος για πολύ καιρό. Οικειοποιήθηκαν τα περιουσιακά μας στοιχεία. Νομίζω ότι είμαστε ο μεγαλύτερος μη κυρίαρχος πιστωτής (non-sovereign credit holder) στη Βενεζουέλα τώρα, οπότε αντιμετωπίζουμε κάπως διαφορετική κατάσταση, όμως η φιλόδοξη και τολμηρή σας ιδέα να εκμεταλλευτείτε το εμπόριο ενέργειας, αντί για τη σύγκρουση, θα μπορούσε να κάνει μια πραγματική διαφορά. Kαθώς σκεφτόμαστε και τους υπόλοιπους, που απαιτείται να βρίσκονται στην αίθουσα, η συζήτηση πηγαίνει στις τράπεζες, πιθανόν στην EXIM Bank για το πώς χρειάζεται να αναδιαρθρωθεί το χρέος, ακόμα και στο να μεταρρυθμίσουμε όλο το ενεργειακό σύστημα της Βενεζουέλας, συμπεριλαμβανομένης της κρατικής εταιρείας πετρελαίου και φυσικού αερίου PDVSA. Εμείς έχουμε χάσει 12 δις.”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
> O Cameron Henderson, ανταποκριτής της Τelegraph στις ΗΠΑ μετέδωσε ότι “η ελάχιστη ενεργοποίηση ρωσικών συστημάτων αεράμυνας κατά την αμερικανική επέμβαση ενδεχομένως γίνεται να εξηγηθεί από τη Fiona Hill, πρώην σύμβουλο του D. Trump, που είχε διαρρεύσει ότι η Ρωσία το 2019 είχε αφήσει να εννοηθεί σε μια μυστική συμφωνία ότι είναι διατεθειμένη να κόψει τους δεσμούς της με τη Βενεζουέλα, που βρίσκεται στη θεωρούμενη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, με αντάλλαγμα να έχει λόγο για την Ουκρανία”.
> “Eπιστρέφουμε στη διπλωματία των κανονιοφόρων (gunboat diplomacy), στον 19ο αιώνα των ιμπεριαλιστικών κρατών με τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη απέναντι σ’ εκείνα χωρίς δυνατότητα να αντισταθούν στη στέρηση της πολιτικής τους ανεξαρτησίας και την υφαρπαγή των οικονομικών τους πόρων.”, εκτιμά o Patrick Cockburn στο inews.co.uk.
> Σε podcast του ινστιτούτου Quincy με τίτλο ‘Interventionism on steroids’ o καθηγητής Διεθνών Σχέσεων John Mearsheimer: “Βρίσκω την κατηγορία για ναρκο-τρομοκρατία καταγέλαστη. Και κρίνω ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση καθόλου δεν σχετίζεται με το λεγόμενο δόγμα Monroe, σύμφωνα με το οποίο η Αμερική δεν ήθελε απομακρυσμένες μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης ή της Ανατολικής Ασίας να συνάπτουν συμμαχία και να μετακινούν στρατιωτικό εξοπλισμό σε χώρες του δυτικού ημισφαιρίου, όπως έκαναν οι Σοβιετικοί στην Κούβα το 1962.
Επίσης, δεν καταλαβαίνω γιατί θέτουμε σε κίνδυνο τη σχέση μας με τους Ευρωπαίους – δεν βγάζει κανένα νόημα. Η Γροιλανδία ανήκει στη Δανία, που είναι χώρα-μέλος του Νato, η καλύτερη σύμμαχος που θα μπορούσαμε να ελπίζουμε, θα συνεργαστεί απόλυτα, σε περίπτωση που χρειαστεί – δεν υπάγεται σε ουδέτερο κράτος, το οποίο ενεργεί κατά της Αμερικής, ούτε η Ρωσία ή η Κίνα βρίσκονται στα πρόθυρα να την κατακτήσουν. Δεν έχουμε καμμία στρατηγική ανάγκη να επιδιώκουμε να την κάνουμε την 51η πολιτεία μας.
Η συγκεκριμένη διοίκηση έχει μετατρέψει τις ΗΠΑ σε αποσυνάγωγο, αδίστακτο κράτος (rogue state), που φέρεται ανεύθυνα και υπονομεύει το διεθνές δίκαιο που διέπεται από νόμους, που σχεδόν όλους οι ίδιοι έχουμε γράψει και Οργανισμούς, τους περισσότερους από τους οποίους εμείς έχουμε συστήσει. Έτσι κάνουμε δουλειές αυτό τον καιρό [This is the way we do business these days].”
President Trump's withdrawal from 66 international organizations sends a clear message that it is no longer acceptable to invest the American people's hard-earned tax dollars in institutions that cannot demonstrate results, accountability, or respect for our national interests. https://t.co/y8WjyitWdJ
— Secretary Marco Rubio (@SecRubio) January 10, 2026
> Curt Mills, εκτελεστικός διευθυντής του Αmerican Conservative: “Ο D. Trump φέρεται κάπως σαν ‘εξαρτημένος’ (addicted) από αυτές τις ειδικές επιχειρήσεις, χωρίς όμως τα ενδεχόμενα ρίσκα της δεκαετίας του 2000, με το χάος που είχαν προξενήσει στις περιπτώσεις Bush.
Αν και η ελίτ φάνηκε να την υποδέχεται θετικά σαν είδηση, όσοι ενημερώνονται και επικοινωνούν μέσω social media δεν αντιλαμβάνονται το Ν. Μaduro ως απειλή ούτε τους τρομάζει, αλλά σαν cult ήρωα, κάτι παρόμοιο με τον Luigi Mangione, με τον οποίο κρατούνται στην ίδια φυλακή. Υπάρχει μια αντίφαση: υποτίθεται ότι το ελκυστικό χαρακτηριστικό του D. Trump και της δεξιάς βάσης MAGA είναι ο εγγενής αντισυστημισμός, κόντρα στο κατεστημένο. Και τι κάνει η αμερικανική κυβέρνηση; Τυλίγεται με τον μανδύα του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Kηρύττουν υπέρ των ειδικών δυνάμεων, της επέμβασης – και το πιο γελοίο, ανοιχτά σαλπίζουν για την ιερότητα των αμερικανικών εταιρειών και συμβολαίων δεκαετίες πίσω.
Μέχρι στιγμής, οι πολίτες στις μετρήσεις κοινής γνώμης εμφανίζονται σε σημαντικό βαθμό αρνητικά διακείμενοι. Ο ίδιος ο πρόεδρος D. Trump μιλώντας σε Ρεπουμπλικάνους, μέλη του Κογκρέσου έμοιαζε να περιμένει ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές και να φοβάται ότι σε περίπτωση πλειοψηφίας των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο θα κινήσουν διαδικασία να τον κατηγορήσουν για παράβαση καθήκοντος (impeachment).
Η ρητορική τους: ‘Ίσως η Κούβα να είναι η επόμενη, ενδεχομένως το Ιράν ξανά, ίσως ο Παναμάς, το Μεξικό ή η Κολομβία’ – δεν δίνεται η εντύπωση ότι αυτό δεν θα βγει εκτός ελέγχου. Η αμερικανική διοίκηση έχει απλωθεί σε όλο τον χάρτη. Επαναφέρει τη νοοτροπία των πραξικοπημάτων του τέλους του 19ου αιώνα.
Οι χώρες του δυτικού ημισφαιρίου είναι αντιμέτωπες με το δίλημμα: να συνταχθούν με την Κίνα λειτουργώντας πραγματιστικά ή με τις ΗΠΑ από φόβο;
O N. Maduro είχε κάνει, πριν τις τελευταίες εξελίξεις, τη λεγόμενη ‘προσφορά του νονού’ (godfather offer), που δεν γινόταν δηλαδή να αρνηθεί η διοίκηση D. Trump: να αποκτήσουν πρόσβαση στο πετρέλαιο της Βενεζουέλας.”
> Ο ιστορικός Miguel Tinker Salas σχολίασε ότι ήταν μια ενέργεια, που είχε να κάνει με το θέαμα της αυτοκρατορίας (the spectacle of empire) και την απειλή προς άλλα κράτη.
“Η ρητορική για ναρκο-τρομοκρατία είναι σήμερα ό,τι εκείνη για τα όπλα μαζικής καταστροφής – χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθεί η πολιτική των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, κατέδειξε τις αδυναμίες της αυτοκρατορίας, ότι δεν υπάρχει σχέδιο για την επόμενη μέρα.
Ήλπιζαν σε ρήγματα στη δομή του κράτους, στον στρατό, στο κυβερνών σοσιαλιστικό κόμμα PSUV – δεν το έχουν πετύχει. Tι θέλουν πραγματικά, μόνο το πετρέλαιο; Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι προπέτασμα καπνού. Η βιομηχανία πετρελαίου θα χρειαστεί χρόνια για να επανασυσταθεί και να της αποφέρει κέρδος.
Εξακολουθεί το εμπάργκο στην Κούβα από το 1959 και αποκόπτεται πια από την πρόσβαση στο πετρέλαιο της Βενεζουέλας. Παράλληλα, βομβαρδίζουν τη Νιγηρία, μένει το ερώτημα του Ιράν – υπάρχουν και άλλα ακανθώδη ζητήματα.
Mιλάμε για δύο μέρη στη Λατινική Αμερική: το πρώτο, η Καραϊβική όπου οι ΗΠΑ επικρατούν από τον 19ο αιώνα, εισέβαλαν στο Μεξικό, την Αϊτή, τη Νικαράγουα, τον Παναμά, μέρος της Κούβας, στο Πουέρτο Ρίκο – αυτή είναι πολύ διαφορετική δυναμική από το να αναφερθούμε γενικά στη Νότια Αμερική, όπου η Κίνα επικρατεί οικονομικά. Δεν μπορείς να πείσεις τον πρόεδρο Lula da Silva της Βραζιλίας να σταματήσει να πουλάει σόγια (soybeans) στην Κίνα ούτε την Αργεντινή – όσο κι αν ο Javier Milei συμπαθεί τον D. Trump, οι ΗΠΑ δεν την αγοράζουν – ή χαλκό στην περίπτωση της Χιλής.
Οι Κινέζοι έχουν χτίσει το μεγαλύτερο λιμάνι βαθέων υδάτων (deep water port) της Λατινικής Αμερικής στο Περού, που τώρα διοικεί η συντηρητική μεταβατική κυβέρνηση του José Jerí. Παρόμοια είναι και η οικονομική πραγματικότητα της τόνωσης των σχέσεων με τη Βολιβία και τον Ισημερινό. Από αυτή την άποψη, οι ΗΠΑ παρουσιάζουν αδυναμία, δεν έχουν τέτοιο αποτύπωμα στη Νότια Αμερική όσο στη Βενεζουέλα ή την Καραϊβική.
Κατά κύριο λόγο, πρόκειται για μια προσπάθεια επανεπιβολής της αμερικανικής ηγεμονίας στην Καραϊβική, την Κεντρική Αμερική και τη βορειότερη Νότια Αμερική (Παναμά, Κούβα, κλπ), όπως εκφράζεται ρητά στη νέα πολιτική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.
Στα επιχειρήματα εναντίον του Ν. Μaduro, ήταν τα αμφισβητούμενα αποτελέσματα των εκλογών του Ιουλίου του 2024. Ο Gustavo Petro είναι ο πρώτος αριστερός πρόεδρος της Κολομβίας, δημοκρατικά εκλεγμένος, αν και η χώρα παράγει κοκαΐνη. Το Μεξικό είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος των ΗΠΑ – δεν είναι εύκολος στόχος, ο ηγέτης του είναι από τους πιο δημοφιλείς στον κόσμο, με ποσοστό αποδοχής, που φτάνει το 80%. Ο πρόεδρος D. Trump έχει την εντύπωση ότι λειτουργούν εκεί εργαστήρια και εργοστάσια παρασκευής ναρκωτικών ουσιών – κατά την προηγούμενη θητεία του σκεφτόταν να στείλει βαλλιστικούς πυραύλους cruise. Μοιάζει σα να ‘δαγκώνει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να μασήσει’.
Έχουν άγνοια για την κουλτούρα, την κοινωνία, για το πώς λειτουργούν τα πράγματα στη Λατινική Αμερική. Συγχρόνως, πολιτικοποιούν τον αμερικανικό στρατό. Όλο αυτό μπορεί να οδηγήσει και σε νέα χτυπήματα στο Ιράν. H απόλυτη σιωπή από την πλευρά της Ευρώπης για τη Βενεζουέλα είναι πραγματικά δραματική – δείχνει μια τρομερή αδυναμία, που επηρεάζεται από δύο παράγοντες: τον φόβο ότι ο D. Trump θα συνεχίσει να κάνει πίσω στον πόλεμο στην Ουκρανία ή ότι θα αξιοποιήσει τους δασμούς ως μόχλευση. Σε διαδρόμους της Λατινικής Αμερικής αναρωτιούνται: ‘Πού είναι η Ευρώπη; Εάν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο στη Βενεζουέλα, τότε τι τον σταματά να μην ενεργήσει παρόμοια αναφορικά με τη Γροιλανδία;’
H μεταβατική πρόεδρος, Delcy Rodríguez αντιμετωπίζει τεράστιες προκλήσεις, βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί – πρέπει να εξευμενίσει τον D. Trump και τον ‘αντιβασιλέα’ Μarco Rubio, ενώ θα διατηρεί τον συνασπισμό του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Βενεζουέλας (PSUV) στο εσωτερικό.
Ο γιος του Nicolás Maduro κρατούσε τη βίβλο, στην οποία ορκίστηκε (05/01) για τρεις μήνες – την επομένη η Delcy Rodríguez ανακοίνωσε πένθος μιας εβδομάδας για τους νεκρούς της αμερικανικής επέμβασης. Ο αδερφός της είναι επικεφαλής της Εθνοσυνέλευσης. Έχει τη στήριξη του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγoύ και υπουργού Άμυνας Vladimir Padrino López. Τους 4 – 5 μήνες που οι ΗΠΑ απέκλειαν τη Βενεζουέλα, ο στρατός δεν διαχώρισε τη θέση του από το κυβερνών σοσιαλιστικό κόμμα· ενσωματώθηκε στη διακυβέρνηση επί Hugo Chávez μετά το πραξικόπημα του 2002, με τρόπο που δεν είχαμε ξαναδεί. Υπολογίζεται ότι αριθμεί περίπου 100.000 – η πολιτοφυλακή εκτιμάται ότι είναι μεγαλύτερη, υπάγεται στο Εσωτερικών υπό τον Diosdado Cabello Rondón, όπως τα σώματα εσωτερικής ασφάλειας. Ο τελευταίος δήλωσε: ‘Πρόκειται για επίθεση στη Βενεζουέλα – είμαστε σε ετοιμότητα. Καλούμε τον λαό μας να παραμείνει ήρεμος και να εμπιστευτεί την ηγεσία, να μην επιτρέψει να χάσει το θάρρος του κανείς ούτε να διευκολύνει τον επιθετικό εχθρό.’
Η μεταβατική πρόεδρος ζήτησε μέσω της κρατικής τηλεόρασης την απελευθέρωση του Ν. Μaduro. O D. Trump σε συνέντευξη στο Atlantic την απείλησε ότι έχει δώσει υποσχέσεις, που πρέπει τώρα να τηρήσει ‘αλλιώς θα πληρώσει πολύ βαρύ τίμημα, ίσως μεγαλύτερο από το Ν. Μaduro’.
Χρειάζεται να διαχειριστεί και την κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Υπάρχoυν οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί της María Corina Machado, οι πιο μετριοπαθείς κεντροδεξιοί όπου συγκαταλέγονται ο Capriles Radonski και ο Henri Falcón. Ακόμη, ένα κομμάτι της αριστεράς, που ασκεί κριτική για εγκατάλειψη του προγράμματος του τσαβισμού, στασιμότητα των μισθών της εργατικής τάξης, ζώνες ελεύθερου εμπορίου και υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Σε ανάλυση της κατάστασης, η CIA φαίνεται να κατέληξε στην Delcy Rodríguez γιατί διαφορετικά υπέβοσκε η πιθανότητα διολίσθησης στο χάος, με περιφερειακές αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικές ομάδες. To είχε διαπιστώσει και ο Simón Bolívar: ‘Είναι πολύ δύσκολο να κυβερνηθεί η Βενεζουέλα, σα να προσπαθείς να οργώσεις τη θάλασσα’”, κατέληξε o Miguel Tinker Salas.
Ο Simón Bolívar είχε, ακόμη, προειδοποιήσει τους λαούς της Λατινικής Αμερικής να μη δεχτούν να αντικαταστήσουν την ισπανική επικυριαρχία με την αμερικανική αυτοκρατορία, προσθέτει ο Τariq Ali.
> O καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, με έμφαση στη γεωοικονομία και τη Ρωσία, Glenn Diesen συνομίλησε στο podcast Greater Eurasia (03.01) με τον Jeffrey Sachs, διευθυντή του Κέντρου Βιώσιμης Ανάπτυξης στο πανεπιστήμιο Columbia [ο οποίος παρενέβη και κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας] για να αξιολογήσει αυτή την απρόκλητη ενέργεια σε ό,τι η αμερικανική διοίκηση αντιλαμβάνεται ως ‘πίσω αυλή’, απ’ όπου επιδιώκει να απόσχουν άλλες μεγάλες δυνάμεις:
JS: “Eίναι πολύ στενάχωρη μέρα για τη Νορβηγία· νομίζω πως μπορούμε να μετονομάσουμε το Νόμπελ Ειρήνης σε Νόμπελ Πολέμου. Aπoνεμήθηκε σε ένα πρόσωπο, τη Maria Corina Machado που ζήτησε να συμβεί ό,τι ακριβώς έγινε: επίθεση στη Βενεζουέλα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Μια τραγωδία για χώρες, κυβερνήσεις και Οργανισμούς, που κάποτε βασίζονταν στο διεθνές δίκαιο. Η αντίδραση της Ευρώπης ήταν εντελώς αξιολύπητη· ταλαντεύεται ανάμεσα στην πλήρη υποτέλεια, τη συγκατάβαση στις ΗΠΑ και τη δική της εποπτεία του πολέμου. Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με τη Ρωσία μοιάζει να μην υφίσταται διπλωματία, προσήλωση στην πολυμέρεια, την ειρήνη, τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Ο D. Trump διατυμπανίζει ότι οι ΗΠΑ ‘βασιλεύουν’ στο Δυτικό Ημισφαίριο, υπαγορεύουν τους όρους, το ποιοι θα ελέγχουν το πετρέλαιο της Βενεζουέλας και τα έσοδα. Δεν γινόταν να είναι πιο ωμό και βάρβαρο. Έχουμε ξαναβρεθεί σε αυτού του είδους τον κόσμο τoυ ‘αφηνιασμένου’ ιμπεριαλισμού, που οδήγησε σε δύο παγκόσμιους πολέμους και αδιανόητη απώλεια ζωών. Ωστόσο, τώρα είμαστε και στην εποχή των πυρηνικών και θεωρώ ιδιαίτερα ανησυχητικά τα αχαλίνωτα νταηλίκια χωρίς κάποιο αντίβαρο στην Ευρώπη. Τα Ηνωμένα Έθνη είναι στην ίδια κατάσταση σήμερα με την Kοινωνία των Εθνών στα τέλη του 1930 – αρχές 1940· δεν χρησιμεύει πουθενά, λυπάμαι που το λέω, αν και συνεργάζομαι 25 χρόνια με τον Οργανισμό.
Όλες οι δικαιολογίες, εννοώ oποιοδήποτε αστείο ή αυτοσχεδιασμό θέλουν να χρησιμοποιήσουν προς το παρόν για να εξηγήσoυν την εισβολή είναι μπλα-μπλα-μπλα. Οι ΗΠΑ προσπαθούν συντονισμένα να ανατρέψουν την αριστερή διοίκηση στη Βενεζουέλα εδώ και 23 χρόνια – είχαν επιχειρήσει πραξικόπημα και εναντίον του Hugo Chávez.
Στην πρώτη του θητεία, το 2017 ο D. Trump σε επίσημο δείπνο με ηγέτες από τη Λατινική Αμερική ανέφερε: ‘Γιατί δεν εισβάλλω απλά στη Βενεζουέλα;’ Δύο ομόλογοί του στο τραπέζι τον απέτρεψαν. O πιο ένθερμος θιασώτης από τότε ήταν ο Marco Rubio – ως εκπρόσωπος στη Γερουσία της αμφίρροπης πολιτείας (swing state) της Φλόριντα, πριν αναλάβει με την επανεκλογή του D. Trump υπουργός Εξωτερικών – ο πρώτος ισπανόφωνος [με καταγωγή από την Κούβα, μεγαλωμένος στην αντικομμουνιστική κοινότητα ‘(αυτο)εξόριστων’] – και σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας [μόλις ο δεύτερος μετά τον Henry Kissinger, που κατέχει ταυτόχρονα τα δύο νευραλγικά πόστα].
Θα ήταν καλό οι πολίτες να καταλάβουν πως η αμερικανική εξωτερική πολιτική λειτουργεί σε βάθος χρόνου, μετερχόμενη οποιεσδήποτε ανακρίβειες ή αφηγήματα κρίνει πρόσφορα σε μια δεδομένη συγκυρία.
Στην περίπτωση της Ουκρανίας, πρόκειται για πλάνο 30 ετών, που εκτείνεται στις αρχές του 1990, να ενταχθεί στην αμερικανική στρατιωτική ομπρέλα. Είναι λάθος να διαπιστώσουμε: ‘Οι ΗΠΑ συμπεριφέρονται στη Βενεζουέλα, όπως ο Vl. Putin στην Ουκρανία’. Στην πραγματικότητα, η Αμερική κάνει στη Βενεζουέλα, ό,τι και στην Ουκρανία. Και στις δύο περιπτώσεις, η ίδια έχει προκαλέσει τα γεγονότα, μιλάμε για δικά της projects. Η Ουκρανία και η Βενεζουέλα είναι δύο όψεις του ίδιου φαινομένου, του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού ενός φιλόδοξου παγκόσμιου ηγεμόνα, που υλοποιείται με διαφορετικούς τρόπους.
Η πτώση του Bashar al-Assad στη Συρία προετοιμαζόταν 13 έτη από το αμερικανικό ‘βαθύ κράτος’ και τη CIA. Oι ΗΠΑ επεμβαίνουν στο Ιράν από το 1953, όταν CIA και MI6 ανέτρεψαν τη δημοκρατική κυβέρνηση του Mohammad Mosaddegh επειδή τόλμησε να αποφασίσει ότι τα κοιτάσματα πετρελαίου της χώρας θα περνούσαν σε δική της διαχείριση. Στη συνέχεια, εγκαθίδρυσαν ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος, που έπεσε το 1979, οπότε η Αμερική εξόπλισε το Ιράκ ώστε να του επιτεθεί, σε ένα πόλεμο με εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες. Έκτοτε δοκιμάζει να καταστρέψει το Ιράν με επαναλαμβανόμενες οικονομικές κυρώσεις. H οικονομία καταρρέει γι’ αυτό πραγματοποιούνται διαδηλώσεις, παράλληλα όμως, θεωρώ τις τελευταίες ‘μέρος του σεναρίου’ για συντριβή του καθεστώτος.
Oλόκληρη η ιστορία ανατροπής ξένων κυβερνήσεων από τις ΗΠΑ, που ανέρχονται σε περίπου εκατό από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου συνοδεύεται από παρατεταμένη αιματοχυσία, βία, αστάθεια, πραξικοπήματα, εκτελέσεις, εμφύλιο πόλεμο. Το βιβλίο ‘Συγκεκαλυμμένη Αλλαγή Καθεστώτος’ (Covert Regime Change) της Lindsey O’Rourke, διδακτορικής φοιτήτριας του John Mearsheimer επικεντρώνεται σε 64 τέτοιες επιχειρήσεις μεταξύ 1947 – 1989.
Το τελευταίο διάστημα ο D. Trump απειλεί άλλη χώρα κάθε μέρα· βομβάρδισε τη Νιγηρία, τη Συρία, θορύβησε ότι θα επέμβει στο Ιράν εάν συμπεριφερθούν άσχημα στους διαδηλωτές, επέλεξε ειδικό απεσταλμένο για τη Γροιλανδία. Διαμορφώνεται τάξη (order) ενός στρατιωτικο-βιομηχανικού – και όχι συνταγματικού – κράτους· οι ΗΠΑ έπαψαν να είναι τέτοιο πριν 10 – 20 – 30 χρόνια, όσο κι αν οι συμβατικές διακοσμητικές αρμοδιότητες της Γερουσίας διατηρούνται, όπως ίσχυε και στη Ρώμη. Ο πρόεδρος ενδιαφέρεται για τον πλουτισμό τον δικό του και των φίλων του.
Εάν σκεφτούμε με όρους ρωμαϊκής ιστορίας, πηγαίνοντας από τη δημοκρατία στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, που συνήθως χρονολογείται στο 27 πΧ, με τον Αύγουστο να γίνεται ηγεμόνας, νομίζω ότι τώρα κατ’ αναλογία είμαστε στη βασιλεία του Τιβέριου, που τον διαδέχτηκε.
Δεν ξέρουμε τι έρχεται και έχω προσέξει ότι τα συμβατικά μέσα, όπως οι New York Times, μέσω για παράδειγμα του κύριου άρθρου της σύνταξης – όχι μόνο δεν αμφισβητούν τη συγκεκριμένη προσέγγιση, σιωπούν.”
