By Νετανιάχου: σε πόλεμο να βρισκόμαστε
To Iσραήλ άρχισε ξανά μεγάλης κλίμακας επιθέσεις στη Γάζα από αέρος τα ξημερώματα της Τρίτης (18/03), καταπατώντας την σε ισχύ εκεχειρία από τις 19 Ιανουαρίου, που είχε δρομολογηθεί να μπει στη νέα φάση της, η οποία προβλέπει αποχώρηση ισραηλινών στρατευμάτων, μετά τη λήξη της πρώτης από τις συμφωνημένες τρεις πριν 16 μέρες. Αφαίρεσαν τη ζωή περισσότερων από 400 Παλαιστίνιων, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον τέσσερα στελέχη της Hamas, ο υπεύθυνος ασφάλειας – αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, ο εκπρόσωπος τύπου της ισλαμικής τζιχάντ, πρόσωπα κυρίως από τον πολιτικό της βραχίονα και δεκάδες παιδιά. Νεκρός είναι και ο επικεφαλής της Καταριανής Επιτροπής Ανοικοδόμησης. Kαταστράφηκε επιπλέον σχολείο, όπου είχαν βρει καταφύγιο εκτοπισμένες οικογένειες στην πόλη της Γάζας και κάηκαν ολοσχερώς καταυλισμοί στην Khan Younis (στο νότο). Οι απώλειες το βράδυ της Πέμπτης (21/03) ανέρχονταν σε 600 – 700. Η Ηamas απάντησε χθες με τρεις πυραυλικές επιθέσεις, που δεν κατάφεραν χτυπήματα. Συνολικά υπολογίζεται ότι ο αριθμός των θυμάτων από την έναρξη του πολέμου στην παλαιστινιακή πλευρά ξεπερνά τις 48.700 – τα 18.000 ήταν παιδιά. H οργάνωση, μετέφερε ο ανταποκριτής του BBC, Rushdi Abu Alouf περίμενε κάποιου είδους κλιμάκωση, αφού οι συνομιλίες είχαν καταλήξει σε αδιέξοδο, παρά τη διαμεσολαβητική προσπάθεια της Αιγύπτου. O πρόσφατος γύρος στη Doha, πρωτεύουσα του Κατάρ διήρκεσε 72 ώρες. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, που έχει ξεκινήσει να γιορτάζεται και το Ραμαζάνι, το Ισραήλ διέκοψε τη ροή ανθρωπιστικής βοήθειας. Παράλληλα, δύσκολη είναι η πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και η κατάσταση στα νοσοκομεία. Εκατοντάδες Παλαιστίνιοι υποχρεώνονται να μετακινηθούν ξανά, προς τα δυτικά μετά από εντολές εκκένωσης σε περιοχές στα βόρεια και κεντρικά της Λωρίδας.
nytimes.com
Αξιωματούχοι του Ισραήλ επιθυμούσαν την παράταση της πρώτης φάσης ασκώντας πίεση για την απελευθέρωση περισσότερων από τους 59 ομήρους – εκ των οποίων πάνω από τους μισούς θεωρούνται νεκροί και υποστηρίζουν πως η Hamas προσπαθεί να ανασυνταχθεί και να στρατολογήσει μαχητές. Ενημέρωσαν πριν την επίθεση τη διοίκηση του D. Trump. Την ίδια μέρα της κλιμάκωσης, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ αναμενόταν να καταθέσει στο δικαστήριο σχετικά με την υπόθεση διαφθοράς, για την οποία κατηγορείται – ζήτησε, όμως, να μην εμφανιστεί λόγω της αναζωπύρωσης του πολέμου, κάτι που έγινε δεκτό. Απομάκρυνε τον επικεφαλής της Shin Bet, Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας, Ronen Bar. Ο νέος αρχηγός του στρατού κρίνεται πιο επιθετικός και επέστρεψε στον συνασπισμό ο ακροδεξιός Itamar Ben-Gvir του κόμματος Εβραϊκή Δύναμη (Otzma Yehudit).
H καθημερινή ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth δημοσιεύει συνομιλία, που είχε ο B. Netanyahu με τον προηγούμενο αρχηγό του στρατού, Herzi Halevi τις πρώτες 48 ώρες της αντεπίθεσης στη Γάζα τον Οκτώβριο του 2023. Όταν ενημέρωσε τον πολιτικό του προϊστάμενο ότι είχαν χτυπηθεί 1.500 σημεία, εκείνος τον ρώτησε:
– ‘Γιατί μόνο 1.500; Γιατί όχι 5.000;’
– ‘Επειδή μόνο 1.500 στόχοι εγκρίθηκαν.’
– ‘Δεν με ενδιαφέρει για τους στόχους. Καταστρέψτε τα σπίτια, βομβαρδίστε τα πάντα στη Γάζα.’, του είπε ο B. Netanyahu.
Κρίσιμο είναι αν θα περάσει από το Κοινοβούλιο (Knesset) ο προϋπολογισμός πριν το τέλος Μαρτίου, διαφορετικά υπάρχει ενδεχόμενο εκλογών, τις οποίες μπορεί να χάσει η παρούσα σύνθεση. Στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ πολίτες διαμαρτυρήθηκαν: “Δεν μπορούσα να καθίσω στο γραφείο μετά τη νύχτα που περάσαμε και τη βάρβαρη ενέργεια του Νετανιάχου και της κυβέρνησής του”, επεσήμανε μία διαδηλώτρια. “Mας οδηγούν σε πολύ λάθος κατεύθυνση, που πληγώνει τη δημοκρατία μας”, είπε μια άλλη. “Θέλουμε να σταματήσουν να παίρνουν αποφάσεις, που αφορούν μόνο το πώς θα παραμείνουν στην εξουσία”, πρόσθεσε ένας ακόμη, έξω από την κατοικία του Μπ. Νετανιάχου. “Τζογάρει με τις ζωές των ομήρων, είμαστε θυμωμένοι”, υπογράμμισε ο μπαμπάς του νεαρού Νinmrod Cohen, που προσδοκά να τον δει να επιστρέφει στον ανταποκριτή του Channel 4, Secunder Kermani.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Joshua Cohen εξηγεί στον επίλογο του βραβευμένου με Pulitzer (2022) βιβλίου του ‘Oι Νετανιάχου’ (μετάφραση: Παναγιώτης Κεχαγιάς, εκδόσεις Gutenberg, 2023) το πλαίσιο της ανάδειξης του Μπένγιαμιν Νετανιάχου στην πρωθυπουργία, αφού ο αδερφός του Γιόναταν έχασε τη ζωή του ως υπεύθυνος της μονάδας εφόδου για απελευθέρωση ομήρων στο Εντέμπε της Ουγκάντα ύστερα από αεροπειρατεία και σε συνέχεια των εξτρεμιστικών ιδεών του πατέρα του, Μπεν-Σιών. Ο τελευταίος ήταν βοηθός και γραμματέας του Vladimir Zeev Jabotinsky, αρχηγού της δεξιάς ρεβιζιονιστικής ομάδας του σιωνισμού, που ήταν πρόδρομος του κόμματος Likud. Δυσανασχετούσαν με τις σοσιαλιστικές ιδέες των Εργατικών σιωνιστών, όπως εκφράζονταν μέσω του μετέπειτα πρωθυπουργού David Ben-Gurion. Ο Μπεν-Σιών πίστευε πως είναι δικαίωμα των Εβραίων η εγκατάσταση και στις δύο όχθες του Ιορδάνη ποταμού και η διατήρηση ενός σιδερένιου τείχους. Ο Vladimir Zeev Jabotinsky πέθανε στη Νέα Υόρκη τον Αύγουστο του 1940. O Μπεν-Σιών Νετανιάχου, γεννημένος στη Βαρσοβία ως Benzion Mileikowsky, την περίοδο που η Πολωνία ήταν μέρος της ρωσικής αυτοκρατορίας λειτούργησε ως υπερασπιστής των ιδεών του, ενώ του αποδίδεται ότι έκανε lobbying στον Dean Acheson, υπουργό Εξωτερικών του Harry Truman, όπως και τον πρόεδρο Dwight Eisenhower για τη δημιουργία κράτους του Ισραήλ (theguardian.com). Eίχε σπουδάσει Μεσαιωνική Ιστορία στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο. Το διάστημα 1940-1948 έμενε στη Νέα Υόρκη, τις δεκαετίες 1950-1970 ζούσαν με την οικογένειά του μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ, είχε διδάξει στο Dropsie College της Philadelphia, το πανεπιστήμιο του Denver και το Cornell.
Απόσπασμα από το τελευταίο κεφάλαιο με τίτλο: ‘Ευχαριστίες και επιπλέον ευχαριστίες’:
σελ. 337 “Το 1964, ο Γιόναταν Νετανιάχου, ετών 18, επέστρεψε στο Ισραήλ και κατετάγη στον Ισραηλινό Στρατό, στο τάγμα των αλεξιπτωτιστών. Διακρίθηκε στον Πόλεμο των Έξι Ημερών και στον Πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ, και κατάφερε να προαχθεί σε αξιωματικό της αντιτρομοκρατικής μονάδας των ειδικών δυνάμεων, γνωστής και ως Μονάδα Αναγνώρισης Γενικού Επιτελείου (…), στην οποία τελικά θα υπηρετούσαν και οι άλλοι δύο αδερφοί Νετανιάχου. (σελ. 338) Στις 27 Ιουνίου 1976, η πτήση 139 της Air France αναχώρησε από το Τελ Αβίβ για το Παρίσι με ενδιάμεσο σταθμό την Αθήνα, όπου ανάμεσα σε αυτούς που επιβιβάστηκαν ήταν και δύο μέλη του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, καθώς και δύο μέλη των Επαναστατικών Πυρήνων της Ανατολικής Γερμανίας. Λίγο μετά την αναχώρηση της πτήσης από το αεροδρόμιο της Αθήνας, οι τέσσερις τρομοκράτες έκαναν αεροπειρατεία και ανάγκασαν τον πιλότο να προσγειωθεί στη Βεγγάζη της Λιβύης για ανεφοδιασμό, πριν συνεχίσουν για το Εντέμπε της Ουγκάντα, χώρα που, κατά ειρωνική σύμπτωση, ήταν η πρώτη που οι Βρετανοί είχαν προτείνει ως πιθανό εβραϊκό κράτος, τότε που ακόμη ονομαζόταν Βρετανική Ανατολική Αφρική. Στο αεροδρόμιο του Εντέμπε, οι 241 όμηροι του αεροπλάνου οδηγήθηκαν στον κυρίως θάλαμο αναμονής του παλιού τερματικού σταθμού. Εκεί, οι Εβραίοι διαχωρίστηκαν από τους υπόλοιπους επιβάτες· όσοι δεν ήταν Εβραίοι απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στη Γαλλία, ενώ οι Εβραίοι παρέμειναν όμηροι μαζί με το πλήρωμα του αεροσκάφους. Οι τρομοκράτες ζήτησαν ως αντάλλαγμα 5 εκατ. δολάρια και την απελευθέρωση 53 Παλαιστινίων ή φίλα προσκείμενων μαχητών, που κρατούνταν σε φυλακές του Ισραήλ, της Δυτικής Γερμανίας, της Κένυας, της Ελβετίας και της Γαλλίας, μια ομάδα που συμπεριλάμβανε μέλη της Φράξιας Κόκκινος Στρατός, γνωστής και ως Μπάαντερ-Μάινχοφ, καθώς και τον Κόζο Οκαμότο, έναν Ιάπωνα ο οποίος, ως μέλος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, το 1972 σκότωσε 23 άτομα στο αεροδρόμιο Λοντ του Ισραήλ. Οι τρομοκράτες ανακοίνωσαν πως, αν τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνταν, (σελ. 339) θα εκτελούσαν τους ομήρους. Εντωμεταξύ, και ενώ η κυβέρνηση του Ισραήλ προσπαθούσε να αποφασίσει ποια θα ήταν η απάντησή της, οι τρομοκράτες στο Εντέμπε έλαβαν ενισχύσεις από τον στρατό της Ουγκάντα, μετά από εντολή του Ίντι Αμίν, του προέδρου της χώρας. Στις 4 Ιουλίου του 1976, την ημέρα που η Αμερική γιόρταζε τα 200 χρόνια από την ανεξαρτησία της, μονάδες των ειδικών δυνάμεων του Ισραήλ έκαναν επιδρομή στο αεροδρόμιο του Εντέμπε, αιφνιδίασαν τρομοκράτες και στρατιώτες, και κατάφεραν να ελευθερώσουν τους ομήρους, με μία και μοναδική απώλεια – τον Γιόναταν Νετανιάχου, ή ‘Γιόνι’, έναν ωραίο 30χρονο άντρα με κατσαρά μαλλιά, ο οποίος, μέσα από πολλά βιβλία και ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού, έγινε εθνικός ήρωας – μάρτυρας καθώς και σύμβολο της τόλμης του Ισραηλινού Στρατού διεθνώς, ενώ ο θάνατός του υπήρξε καίριας σημασίας για την πορεία των δύο αδερφών του, καθώς και για τον πολιτικό μύθο της οικογένειάς του.
ο Μπένγιαμιν Νετανιάχου με τον πατέρα του σε μνημόσυνο για τον αδερφό του, Γιόνι στο στρατιωτικό κοιμητήριο του Mount Herzl στην Ιερουσαλήμ το 2007 (Michal Fattal, Flash90)
Αφού πηγαινοερχόταν μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ για δεκαετίες, πρώτα για να κάνει τη στρατιωτική του θητεία (στη Sayeret Matkal), μετά για τις πανεπιστημιακές του σπουδές (στο MIT και στο Χάρβαρντ), προκειμένου να εργαστεί στον ιδιωτικό τομέα (για το Boston Consulting Group), καθώς και ως απεσταλμένος του Ισραήλ στα Ηνωμένα Έθνη (1984-1988), ο Μπένγιαμιν Νετανιάχου αποφάσισε να επιστρέψει μόνιμα στη γενέτειρά του και ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του με το κόμμα Λικούντ.
Yasser Arafat, Yitzhak Rabin, Bill Clinton – 1993 / J David Ake, AFP, Getty Images
Την εποχή εκείνη, οι πολιτικές του θέσεις περιορίζονταν αποκλειστικά στην αντίθεσή του στον τότε πρωθυπουργό Γιτζάκ Ράμπιν για την προθυμία του, όπως την εκλάμβανε ο Νετανιάχου, να προβεί σε εδαφικές (σελ. 340) παραχωρήσεις στους Παλαιστινίους μεταφέροντας Εβραίους εποίκους από τη Δυτική Όχθη πίσω στο Ισραήλ, όπως προέβλεπαν οι Συμφωνίες του Όσλο (1993-1995). Στις δημόσιες ομιλίες του κατηγορούσε την κυβέρνηση του Ράμπιν ότι ‘απομακρυνόταν από την εβραϊκή παράδοση […] και τις εβραϊκές αξίες’, στο πλαίσιο πολιτικών συγκεντρώσεων στις οποίες οι παρευρισκόμενοι κράδαιναν ομοιώματα του Ράμπιν ντυμένα με ναζιστική στολή, ενώ μάλιστα σε μία από αυτές έγινε και ολόκληρη αναπαράσταση της κηδείας του Ράμπιν με φέρετρο, που το κουβαλούσαν παραστάτες, οι οποίοι απήγγειλλαν το kaddish [προσευχή]. Παρότι αξιωματικοί των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας ενημέρωσαν το Νετανιάχου για σοβαρές απειλές κατά της ζωής του Ράμπιν, εκείνος αρνήθηκε να λογικέψει τους υποστηρικτές του. Στις 4 Νοεμβρίου του 1995, ο Ράμπιν δολοφονήθηκε από τον Γιγκάλ Αμίρ, έναν υπερορθόδοξο Εβραίο που είχε παρευρεθεί στις συγκεντρώσεις του Νετανιάχου και δικαιολόγησε τη δολοφονία παραθέτοντας ραβινικές ερμηνείες: υποστήριξε πως είχε σκοτώσει έναν Εβραίο για να σώσει τη ζωή πολλών Εβραίων, μια δολοφονία που για εκείνον δεν ήταν απλώς από θρησκευτική σκοπιά δικαιολογημένη, αλλά και απαραίτητη. Το 1996, μετά από μια σειρά παλαιστινιακών τρομοκρατικών επιθέσεων και την αυξανόμενη αβεβαιότητα γύρω από τη μοίρα των εποίκων υπό τον διάδοχο του Ράμπιν, τον Σιμόν Πέρες το Λικούντ κέρδισε τις εκλογές και ο Νετανιάχου έγινε πρωθυπουργός, ο νεαρότερος που είχε ποτέ το Ισραήλ, και ο πρώτος που είχε γεννηθεί εκεί. Μετά από διαδοχικές ήττες, από τις κυβερνήσεις του Μπάρακ, του Σαρόν και του Ολμέρτ, σε μια δεκαετία που σημαδεύτηκε από το αιματοκύλισμα της Δεύτερης Ιντιφάντα, ο Νετανιάχου έγινε ξανά πρωθυπουργός (σελ. 341) το 2009 και επανεξελέγη το 2013 και το 2015, ενώ το 2019 – μετά από κατηγορίες για δωροδοκία και απάτη, μετά από μια σειρά εκλογικών αναμετρήσεων που απέτυχαν να καταλήξουν στον σχηματισμό κυβέρνησης και που άφησαν το Νετανιάχου στην εξουσία ως υπηρεσιακό πρωθυπουργό – έγινε ο μακροβιότερος αρχηγός κράτους στην ιστορία του Ισραήλ. ‘Βibi, Melech Yisroel’, τον αποκαλούν οι οπαδοί του, ‘Μπίμπι, ο βασιλιάς του Ισραήλ’. Η βασιλεία του, που σημαδεύτηκε από την ανέγερση του τείχους, το χτίσιμο οικισμών και την κανονικοποίηση της κατοχής και της κρατικής βίας στην Παλαιστίνη, αποτελεί τον απόλυτο θρίαμβο του ρεβιζιονιστικού οράματος του πατέρα του, το οποίο μέχρι πρότινος ήταν επονείδιστο.
Ο Μπεν-Σιών Νετανιάχου – ο οποίος μετά από μια σειρά προσωρινών θέσεων διδασκαλίας σε διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, τελικά έγινε καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ – μετά τον θάνατο του Γιόναταν, άφησε το Κορνέλ και γύρισε με τη Τζίλα στην Ιερουσαλήμ. Τα επόμενα είκοσι χρόνια εργάστηκε πάνω στο magnum opus του, το ‘Οι απαρχές της Ιεράς Εξέτασης στην Ισπανία του 15ου αιώνα’, ένα έργο 1.384 σελίδων, που το έγραψε στα αγγλικά το οποίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του πρωτότοκου γιου του και εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1995. Είναι ένα έργο που χαίρει αναγνώρισης, παρότι παραμένει αμφιλεγόμενο. Η Τζίλα πέθανε το 2002 σε ηλικία 88 ετών αλλά ο Μπεν-Σιών έζησε για να χαρεί το καθεστώς του δευτερότοκού του, ο οποίος κατάφερε μετά από εντατική προπαγάνδα να φουσκώσει τα κατορθώματα του πατέρα του, ονομάζοντάς τον πατέρα των αμερικανοισραηλινών σχέσεων – ‘τον άνθρωπο που εισήγαγε την έννοια (σελ. 342) της εβραϊκής ψήφου στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή’, όπως τον αποκάλεσε ένας γνωστός ιστορικός των Εβραίων της Αμερικής, με έναν παντελώς αβάσιμο χαρακτηρισμό που επαναλήφθηκε σχεδόν αυτολεξεί σε πολλά άρθρα, ακόμα και από μέλη του Κογκρέσου των ΗΠΑ, μετά τον θάνατο του Μπεν-Σιών το 2012 σε ηλικία 102 ετών.”
