“Ο στρατηγός Λάμαχος μπλα μπλα μπλα δημοκρατία, μπλα μπλα μπλα με εκλέξανε, όμως ο χορός έχει πια δηλαδή εντελώς μεταστραφεί υπέρ του Δικαιόπολη”

Ήμασταν σοκολατόπαιδα, αλλά μας τραγουδούσαν στο σπίτι κάτι παράξενους στίχους: Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι – Κρυμμένος στο ποτάμι ανασαίνεις, Φο Μι Τσιν ανασαίνεις με καλάμι, με καλάμι /// Συννεφούλα, συννεφούλα να γυρίσεις σου ζητώ /// Τούτος ο κανόνας με το κανονάκι – Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κότσυφας – Δε με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη, μόνο Σταύρο με λένε, μόνο Σταύρο /// Με το σακούλι άδειο κι ένα μωρό στην πλάτη ντιλεντεμ λεντιλεμ γυρνάω σαν τα φίδια, σαν τ’ αγριοπούλια — Τιιι τρέχει, έγινε κατολίσθηση κι έπεσε κάνας βράχος; /// Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή /// Ολαρία, όλαρα – Αχ, ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει κι ο Αδόλφος του χαϊδεύει τα μαλλιά – Ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη κι η παρθένα με τον σατανά /// Πυρκαγιά, πυρκαγιά, μες το μυαλό μου πυρκαγιά, πυρκαγιά στη Θεσσαλία και στα δώδεκα χωριά, Κιλελέρ – 6 Μαρτίου 1910 /// Η αγάπη δουλεύει για τον σοσιαλισμό /// Είμαι δεκαεξάρης σας γαμώ τα λύκεια /// Και από την έξω ερημιά προς τα μέσα νερά καταδύθηκε, η από μέσα σου ελεύθερη πτώση, της γενιάς σου το στίγμα θα δώσει /// Στη φοιτητριούλα που σ’ έχει ερωτευτεί /// Καλοκαίρι, τόσο ώριμο που φεύγοντας προσφέρει μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι. Ο M. δεν μπορούσε να δεχτεί με τίποτα ότι σε μια μετακόμιση έχασε όλους τους δίσκους του Σαββόπουλου (02.12.1944 – 21.10.2025) και τη φωτογραφική μηχανή Leica, που είχε φέρει από τη Μόσχα. Είχε προηγηθεί μια δύσκολη συγκατοίκηση με ένα συμπέθερο με κλονισμένη υγεία, που τα βράδια φώναζε: ‘Σήκω σύντροφε, έρχονται οι Κινέζοι’. Δεν ρωτήσαμε ποτέ αν ήταν μαοϊκός. Σε ένα φεστιβάλ του Συνασπισμού, η Γ. μας παρότρυνε να προσέχουμε τις ιστορίες, που διηγείται σαν παραμυθάς ανάμεσα στα τραγούδια. Αργότερα, όταν κάπως μεγαλώσαμε τον ακούσαμε στον δημοτικό κινηματογράφο Μελίνα Μερκούρη με τη Μ. Κανά – τι αισθανόμασταν; Ότι δεν έμοιαζε με άλλες συναυλίες. Και όταν πια ξαναγύρισε στον Αριστοφάνη με τον Πλούτο, στο θεατράκι της Ηλιούπολης (2013) είχαμε όλοι και όλα αλλάξει.