ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ: Aν η Ιστορία τους ξανακαλέσει, “οι νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας” θα ανταποκριθούν σε αυτή την πρόκληση

Σε σύνολο 302.822 ψηφισάντων στον πρώτο γύρο των εσωκομματικών εκλογών του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ την Κυριακή (06/10) για την ανάδειξη νέου προέδρου έλαβαν, σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα:

– Νίκος Ανδρουλάκης: 29,64% – 89.200 ψήφους

– Χάρης Δούκας: 21,41% – 64.490 ψήφους

– Παύλος Γερουλάνος: 21,12% – 63.632 ψήφους

– Άννα Διαμαντοπούλου: 19,52% – 58.899 ψήφους

– Μιχάλης Κατρίνης: 6,03% – 18.163 ψήφους

– Νάντια Γιαννακοπούλου: 2,29% – 6.890 ψήφους

Σε δηλώσεις του ο Π. Γερουλάνος συνεχάρη το Ν. Ανδρουλάκη και τον Χ. Δούκα, που περνούν στον επόμενο γύρο (13/10). Ο δήμαρχος Αθηναίων τόνισε ότι “Το μήνυμα της κάλπης είναι καθαρό: το 70% ζητά αλλαγή ηγεσίας.”

Προηγουμένως, σε ποσοστό ενσωμάτωσης 95,80% των εκλογικών τμημάτων προέκυπτε πρώτος ο Ν. Ανδρουλάκης με 30,09%, ενώ για τη δεύτερη θέση έδιναν μάχη με 500 ψήφους διαφορά ο Χ. Δούκας με ποσοστό 21,41% (60.097 ψήφους) και ο Π. Γερουλάνος με 21,23% (59.597 ψήφους). Στο 98,71% της ενσωμάτωσης, η διαφορά ανάμεσα στον X. Δούκα (21,43% με 63.345 ψήφους) και τον Π. Γερουλάνο (21,15% με 62.541 ψήφους) διευρύνθηκε στις 804 ψήφους υπέρ του δημάρχου Αθηναίων. Στο 99,57% της ενσωμάτωσης ο Ν. Ανδρουλάκης πήρε 29,7% (88.869 ψήφους), ο Χ. Δούκας δεύτερος ποσοστό 21,41% (64.067 ψήφους), πίσω του ο Π. Γερουλάνος με 21,15% και απόσταση 783 ψήφων (63.284), ακολουθούσε η Ά. Διαμαντοπούλου με 19,55% (58.506), προτελευταίος ο Μ. Κατρίνης με 5,9% (17.651) και τέλος η Ν. Γιαννακοπούλου με 2,3% (6.877 ψήφους).

Δηλώσεις των υποψηφίων 

τα αποτελέσματα της ενσωμάτωσης στο 91,70% των εκλογικών τμημάτων > καθαρά πρώτος ο Ν. Ανδρουλάκης (30,52%), πάλευαν για τη δεύτερη θέση ο Χ. Δούκας (21,63%) με τον Π. Γερουλάνο (20,98%), τέταρτη η Ά. Διαμαντοπούλου (19,16%)

Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα για την ανάδειξη νέου προέδρου στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στο 85,78% των εκλογικών τμημάτων: ο N. Ανδρουλάκης συγκέντρωνε ποσοστό 31,25%, ακολουθούσε δεύτερος ο X. Δούκας με 21,92%, τρίτος ερχόταν με μικρή διαφορά ο Π. Γερουλάνος με 20,66%, λίγο πιο πίσω η Ά. Διαμαντοπούλου με 18,75%, πέμπτος ο Μ. Κατρίνης με 5,19% και τελευταία η Ν. Γιαννακοπούλου με 2,23%.

Η εικόνα στο 63.15% της ενσωμάτωσης των εκλογικών τμημάτων  [χωρίς να συμπεριλαμβάνεται μεγάλο μέρος της Αττικής και Θεσσαλονίκης, όπως μετέδωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ]: πρώτος ο Ν. Ανδρουλάκης με 32,84%, δεύτερος ο Χ. Δούκας με 22,73%, τρίτος ο Π. Γερουλάνος με μικρή απόσταση και 19,49%, τέταρτη η Α. Διαμαντοπούλου με 17,48%, πέμπτος ο Μ. Κατρίνης με 5,35% και τελευταία η Ν. Γιαννακοπούλου με 2,12%.

Οι 950 κάλπες άνοιξαν στις 7:00 το πρωί της Κυριακής (06/10). Ήταν προγραμματισμένο να κλείσουν στις 19:00, αλλά η αρμόδια επιτροπή (ΕΔΕΚΑΠ) έδωσε παράταση μιας ώρας, καθώς υπήρχε σημαντική προσέλευση, που ξεπέρασε τις 302.800 και το μέγεθος της συμμετοχής στη διαδικασία του 2021.

eurokinissi

Δικαίωμα ψήφου είχαν μέλη και φίλοι από 16 ετών, υπογράφοντας υπεύθυνη δήλωση ότι δεν είναι εγγεγραμμένοι σε άλλο κόμμα και καταβάλλοντας αντίτιμο τριών ευρώ. Για την ταυτοπροσωπία χρειαζόταν αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο ή οποιοδήποτε άλλο δημόσιο έγγραφο (πχ. δίπλωμα οδήγησης).

eurokinissi

Το ψηφοδέλτιο ήταν ένα, με τους υποψήφιους σε αλφαβητική σειρά > Νίκος Ανδρουλάκης, Παύλος Γερουλάνος, Νάντια Γιαννακοπούλου, Άννα Διαμαντοπούλου, Χάρης Δούκας και Μιχάλης Κατρίνης, δίπλα από τους οποίους σημειωνόταν ο σταυρός προτίμησης.

Για να εκλεγεί νέος/-α πρόεδρος απαιτείται να συγκεντρώσει το 50%+1 των ψήφων – αν δεν το καταφέρει, οι δύο πρώτοι θα αναμετρηθούν σε β’ γύρο την επόμενη Κυριακή 13 Οκτωβρίου.

Ο τύπος έγραψε: 

> To Bήμα (04/10): ‘Γενέθλια και κάλπες’

“Η ΝΔ γιορτάζει σήμερα [ενν. 04/10] τα 50ά της γενέθλια με ένα πάρτι στη Ρηγίλλης, δίχως να είναι γνωστό αν θα παραστούν σε αυτό οι δύο πρώην πρόεδροι του κόμματος και Πρωθυπουργοί. Λίγη σημασία έχει η τελευταία αυτή λεπτομέρεια ή πάντως λιγότερη από όση κάποιοι επιμένουν να της προσδίδουν.

Το ότι στη ΝΔ υπάρχουν εσωκομματικά ζητήματα, γκρίνιες και καπρίτσια, δεν είναι καινούργιο· συμβαίνει από την εποχή που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άφησε το κόμμα και εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Η πολιτική συγκυρία παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον, καθώς την ώρα που η ΝΔ συμπληρώνει τα 50χρονά της, το κατά ένα μήνα γηραιότερο ΠαΣοΚ βρίσκεται σε μία διαδικασία αναζήτησης ηγεσίας, η οποία θα ολοκληρωθεί την επόμενη Κυριακή.

Και τα δύο κόμματα έχουν μια ιστορική διαδρομή να παρουσιάσουν και ορισμένες λεπτομέρειες αυτής της πορείας θα πρέπει να αναγνωριστούν και από τα στελέχη τους και από τους πολίτες.

Ως προϊόντα της λεγόμενης Μεταπολίτευσης, κυβέρνησαν την Ελλάδα τον προηγούμενο μισό αιώνα, με μία σύντομη παρεμβολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Με τα όσα μεσολάβησαν, η χώρα προχώρησε, προόδευσε, κλονίστηκε, άντεξε και σήμερα βρίσκεται εδώ που βρίσκεται. Τα κόμματα της κυβέρνησης – παρεμβολής είτε δεν υπάρχουν, είτε σήμερα εκφυλίζονται και διαλύονται μπροστά στα μάτια μας.

Υπό αυτό το πρίσμα, τα γενέθλια της ΝΔ και η εκλογή ηγεσίας του ΠαΣοΚ θα όφειλαν να αντιμετωπιστούν ως μία ευκαιρία για νηφάλιες παραδοχές. Είτε αρέσει σε ορισμένους, είτε όχι, υπήρξαν οι πολιτικές δυνάμεις που διαμόρφωσαν την μακροβιότερη συνθήκη ισορροπίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος, προτού αυτή κλονιστεί λόγω της κρίσης του 2009-2019. Είναι και οι μόνες δυνάμεις που μπορούν να την αποκαταστήσουν, υπό όρους και προϋποθέσεις, που καλό θα ήταν να διασφαλιστούν.”

> H Kαθημερινή (06/10)

> Φώτης Γεωργελές, Athens Voice (02/10)

‘Δύο πρώην, ένας rebranded και η Κεντροαριστερά’

“Τους τελευταίους μήνες παρατηρούμε μια θεαματική κινητικότητα στο πολιτικό σκηνικό, με ρευστοποιήσεις κομματικών σχηματισμών, rebranding προσώπων και χώρων, με μεταγραφές και δηλώσεις διαθεσιμότητας, με αλλεπάλληλες αλλαγές εργοδότη για τα τρολ και τα πιστόλια του δημοσιογραφικού υποκόσμου, σε σημείο που θυμίζει το παιδικό παιχνίδι με τις μουσικές καρέκλες.

Θα ήταν συγκινητικές σχεδόν, αν δεν ήταν τόσο αστείες, αυτές οι προσπάθειες από πολιτικούς, που τους καλεί – ξανά – η ιστορία, φιλόδοξους καθηγητές πάντα διαθέσιμους να προσφέρουν, λομπίστες και λοιπούς παράγοντες του δημόσιου διαλόγου, να ξαναμπούν στο παιχνίδι, ‘διορθώνοντας’ την προηγούμενη ζωή τους και ‘ξαναγράφοντας’ την ιστορία, τη δική τους και της χώρας.

Τόσοι ‘κεντροαριστεροί’, τόσες ‘προοδευτικές παρατάξεις’, αλλά και τόσοι ‘ανήσυχοι πατριώτες’ που εμφανίστηκαν ξαφνικά, δεν έχουμε τι να τους κάνουμε.

Στην πραγματικότητα, οι πρωταγωνιστές της καταστροφικής προηγούμενης ‘δεκαετίας του ανορθολογισμού’ προσπαθούν να εμφανιστούν με άλλες ταμπέλες.

(…)

Τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα για σχεδόν μισό αιώνα, εκόντα άκοντα προσπαθούσαν να εφαρμόσουν τα διάφορα μνημόνια, τα πορίσματα από τις επιτροπές σοφών, τις εργαλειοθήκες του ΟΑΣΑ, χωρίς να μπορούν και να θέλουν πραγματικά να αντιμετωπίσουν τον εαυτό τους και την πελατεία τους. Αντικαθιστούσαν τις μεταρρυθμίσεις με ‘ισοδύναμα’, δηλαδή φόρους.

Ακόμα κι έτσι όμως, με ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω, η ακόμα και επιφανειακή αλλαγή του οικονομικού και κρατικού συστήματος δεν έγινε αποδεκτή.

Η ‘αγανακτισμένη’ οπισθοφυλακή του πελατειακού κράτους, χρησιμοποιώντας ως ξενιστή ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας της Αριστεράς, συσπειρώθηκε σε έναν νέο συνασπισμό εξουσίας για να αποτρέψει την απειλή. Ακροδεξιά, λαϊκή καραμανλική Δεξιά, πελατειακό Πασόκ, κομφορμιστική Αριστερά, ήταν ο νέος συνασπισμός της τελικής αντίστασης. Ο Σύριζα της περιόδου εκείνης δεν ήταν ένα κόμμα, ήταν η τελευταία αντίσταση της παλιάς Ελλάδας. Γι’ αυτό και με τόση ευκολία, ανεξαρτήτως προέλευσης, όλοι έβρισκαν αμέσως στέγη στον Σύριζα που αφομοίωνε τα πάντα. Κουντουρά και Χαϊκάλης, Παπαγγελόπουλος και Αντώναρος, Τζάκρη και Ραγκούσης, Αχτσιόγλου και Πολάκης.

Με τα γνωστά αποτελέσματα. Που έγραψε η ιστορία και πληρώνει η ελληνική κοινωνία ακόμη.

Η εποχή εκείνη τελείωσε. Και οι πρωταγωνιστές της τελειώνουν μαζί με την εποχή τους. Τα αποτελέσματά τους ήταν τόσο καταστροφικά που, υπ’ αυτή τη μορφή, ο λαϊκισμός δεν μπορεί να επανέλθει στην εξουσία. Είναι ακόμα πολύ νωπές οι μνήμες.

Γι’ αυτό οι τότε πρωταγωνιστές, τώρα με διάφορα ‘πατριωτικά και εθνικά’ προσωπεία, ανησυχούντων πρώην στη μια πλευρά ή ‘κεντροαριστερά και rebranded’ στην άλλη, θα επιδιώξουν να μπουν ξανά στο παιχνίδι με άλλα ονόματα, με ρευστοποίηση κομμάτων, με σβήσιμο της οριζόντιας διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στην Αλλαγή και την Ακινησία. Δύσκολα θα το επιτύχουν.

Και αν υπάρχει μια πιθανότητα να το κάνουν, είναι γιατί τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα που, έστω και με μισή καρδιά, έστω και με το ζόρι, κράτησαν την Ελλάδα στην Ευρώπη και στην ευημερία, αυτή την ιδεολογική μάχη απέφυγαν να τη δώσουν. Δεν είπαν ποιοι πραγματικά ήταν οι αντιδραστικοί αυτών των χρόνων και ποιοι οι προοδευτικοί. Ποιοι ήταν οι βολεμένοι, το σύστημα, οι δυνάμεις της αντιμεταρρύθμισης. Γιατί φοβήθηκαν ότι μπορεί να μίλαγαν και για τον εαυτό τους.

Η ελληνική Καθυστέρηση κρύφτηκε πίσω από κομματικές ταμπέλες και μεγάλα λόγια. Κι έτσι μπορεί να μιλάει τώρα για ‘μεγάλη προοδευτική παράταξη’, το πολιτικό προσωπικό του μεγαλύτερου κομφορμισμού. Και να παρουσιάζονται ως ‘ανήσυχοι πατριώτες’ οι υπεύθυνοι της χρεοκοπίας.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν;”

> Tάσoς Καραµήτσος, protothema.gr (06/10)

‘Όποιος θέλει να υπάρχει και αντιπολίτευση πάει και ψηφίζει’

“(…) Είναι γεγονός ότι από το 1974, που δομήθηκε το νέο πολιτικό σκηνικό της Μεταπολίτευσης υπήρξαν περίπου 12-16 μήνες, που μια κυβέρνηση δεν είχε αντιπολίτευση, και αυτή ήταν του Τσίπρα από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι τα μέσα του 2016, όπου εμφανίστηκε ο Μητσοτάκης ως αρχηγός της ΝΔ και τον πέρασε αστραπιαία στις δημοσκοπήσεις σταθερά με 8-10 μονάδες. Οπότε ο Τσίπρας ήξερε τι τον περίμενε, ένιωθε την ανάσα της αντιπολίτευσής του, παρότι είχε χρόνο, χρήμα από τους ολιγάρχες που πάντα σπεύδουν να κουλαντρίσουν μια νέα κυβέρνηση, αβάντες από τα σπλάχνα της ΝΔ (Καραμανλής, Παυλόπουλος κλπ).

Σήμερα ο Μητσοτάκης, ειδικά μετά τις εθνικές εκλογές του 2023, δεν έχει τίποτα απέναντί του, κι αυτό φαίνεται από δύο γεγονότα. Ένα, αυτό καθαυτό το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών του 2024, που το άθροισμα της πεσμένης ΝΔ είναι περίπου ίσο με το άθροισμα του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ μαζί. Άρα, αν σε περίοδο χαλαρής ψήφου ευρωπαϊκών εκλογών, με τρία χρόνια μπροστά εξασφαλισμένης διακυβέρνησης, οι πολίτες δεν ψηφίζουν ούτε καν για διαμαρτυρία ΠΑΣΟΚ ή ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει ότι δεν τους λέει τίποτα ούτε ο Ανδρουλάκης ούτε ο Κασσελάκης για αντιπολίτευση.

Το δεύτερο γεγονός είναι ότι περισσότερη αίσθηση (έστω και φασαρία) κάνουν οι ερωτήσεις βουλευτών της ΝΔ για τα κόκκινα δάνεια ή τα φάρμακα στην κυβέρνηση παρότι όλη η αντιπολίτευση. Όχι ότι είναι λάθος να ρωτάνε οι βουλευτές της συμπολίτευσης, αλλά και αυτοί μάλλον το κάνουν για να προσελκύσουν την προσοχή του αρχηγού και στον επόμενο ανασχηματισμό να μειώσει από 19 σε λιγότερους τους εξωκοινοβουλευτικούς, οι οποίοι, εδώ που τα λέμε, δεν βγήκαν και τόσο ‘αστέρια’ στην πλειοψηφία τους.

Λοιπόν, αν αυτό το αντικειμενικό γεγονός, ότι δηλαδή δεν υπάρχει αντιπολίτευση, πιστεύει κάποιος ότι δεν βοηθάει κανέναν, ούτε καν την ίδια την κυβέρνηση, πολύ περισσότερο τα ‘checks and balances’ της Δημοκρατίας, που λένε και οι Βρετανοί, τότε είτε είναι ΠΑΣΟΚ, είτε όχι, ίσως θα πρέπει να πάει να ψηφίσει την Κυριακή. Εκτός βέβαια, αν διαφωνεί πλήρως με τις ιδεολογικές καταβολές του κόμματος αυτού, το οποίο όμως στα 50 χρόνια έχει ‘εισφέρει’ και σοβαρά πρόσωπα και σπουδαίες εθνικές πολιτικές στη χώρα, όπως η ΟΝΕ, το ευρώ κλπ.

Δεν γνωρίζω πραγματικά αν το ΠΑΣΟΚ, όπως είναι σήμερα, μπορεί να αποτελέσει τον εξισορροπητικό παράγοντα απέναντι στο άλλο μεγάλο κόμμα της Μεταπολίτευσης, που κυβερνά ή πρόκειται για ‘υπόλειμμα του παρελθόντος’ που έχει τελειώσει και δεν το ξέρουν ή δεν θέλουμε να δεχτούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα. Μπορεί να είναι κι έτσι. (…)”

Οι δηλώσεις υποψηφίων και πρώην προέδρων

στο Ψυχικό ψήφισε η Εύα Καϊλή

Tατιάνα Μπόλαρη, eurokinissi

protothema.gr