Reclaim the beach – η Παροναξία δείχνει τον δρόμο

Με παραγγελία της προς την εισαγγελέα Πρωτοδικών Σύρου Ολυμπία Λαμπροπούλου, η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γεωργία Αδειλίνη, ζητά να ερευνηθεί το θέμα της κατάληψης τμημάτων του αιγιαλού στην Πάρο, όπως και η λειτουργία beach bar στη Σέριφο, παρ’ όλο που είχε σφραγιστεί από τον δήμαρχο, Κωνσταντίνο Ρεβίνθη. Σημειώνει συγκεκριμένα: “Ως προς τις καταγγελίες, που αναφέρονται σε κατάληψη τμημάτων του αιγιαλού στην Πάρο, χωρίς τις προϋποθέσεις του νόμου και με παρεμπόδιση της ελεύθερης πρόσβασης του κοινού στις παραλίες, σας υπενθυμίζουμε τη με αριθμό 10/4-5-2023 εγκύκλιό μας και παρακαλούμε για την πιστή εφαρμογή της. Αποστέλλονται, ακόμη, δημοσιεύματα του ηλεκτρονικού τύπου προκειμένου να διερευνήσετε τις αναφερόμενες καταγγελίες του δημάρχου Σερίφου για τη συνέχιση, με την ανοχή των αρμόδιων υπηρεσιών, λειτουργίας επιχείρησης, το κατάστημα της οποίας είχε σφραγιστεί, προς διακρίβωση τυχόν αυτεπαγγέλτως διωκομένων αξιόποινων πράξεων.”

Στις αρχές Μαΐου, η εγκύκλιος του Αρείου Πάγου προς τους εισαγγελείς πρωτοδικών της επικράτειας θύμιζε πως “η απρόσκοπτη πρόσβαση στις παραλίες είναι condition sine qua non”.

Στην Πάρο μέσω της Κίνησης Πολιτών για Ελεύθερες Παραλίες οργανώνονται διαμαρτυρίες, καθώς δεν υπάρχει ελεύθερη παραλία, που να μην έχει καλυφθεί με ομπρέλες, ξαπλώστρες και άλλου είδους εγκαταστάσεις, με κάποιους επιχειρηματίες, που μισθώνουν από τον δήμο μόνο τμήμα των παραλιών, να επεκτείνονται αυθαίρετα.

Tην περασμένη Κυριακή (30/07) έγινε παρέμβαση στις παραλίες Κριός – Μαρτσέλο, όπου το λιμανάκι είναι γεμάτο με τραπεζοκαθίσματα. Σύμφωνα με τον Δαμιανό Γαβαλά (FB): “Εδώ και πολλά χρόνια η επιχείρηση αναπτύσσει ομπρέλες και ξαπλώστρες καταλαμβάνοντας το 100% του αιγιαλού, σε μια κατάφωρη παραβίαση του Νόμου και του Συντάγματος. Μέχρι πέρυσι, η επιχείρηση μίσθωνε 50 τμ, αλλά εκμεταλλευόταν έως και δέκα φορές (!) περισσότερα. Η σημερινή κατάσταση, ίδια και απαράλλαχτη με την περσινή. Πρόσφατες πληροφορίες από την Κτηματική Υπηρεσία ότι η επιχείρηση ΔΕΝ έχει πάρει καν άδεια εκμετάλλευσης φέτος (και για τα επόμενα χρόνια) μένουν να επιβεβαιωθούν και επίσημα. Εφόσον αυτό συμβαίνει, τότε η περίπτωση του Κριού είναι ισοβαρής (ως προς τη θρασύτητα της πειρατείας) με εκείνη της Μικρής Σάντα Μαρία.”

Στην παρέμβαση στη Μικρή Σάντα Μαρία υπογράμμισαν ότι “οι επιχειρηματίες εκεί παρανομούν, καθώς έχουν αιτηθεί δύο φορές στον δήμο να πάρουν άδεια για τις ξαπλώστρες, ωστόσο δεν τους δίνεται γιατί είναι περιοχή Natura. Είναι κατειλημμένη από αυτές σε ποσοστό 100%, με τους λουόμενους να δίνουν 40, 60, 120 ευρώ. Μέχρι να ξεκινήσουν οι κινητοποιήσεις, οι επιτροπές του δήμου δεν είχαν επιθεωρήσει κατά πόσο τηρήθηκαν όσα συμφωνήθηκαν και αποφάσισε το δημοτικό συμβούλιο.”

Ένα από τα συνθήματα: ‘Θυμώσανε οι αχινοί, φωνάξαν οι σαρδέλες, πάρτε απ’ τις παραλίες μας ξαπλώστρες και ομπρέλες.”

Όπως έχει επισημάνει σε συνέντευξή του το μέλος της πρωτοβουλίας, Νικόλας Στεφάνου (grtimes.gr): “Ο κόσμος πλέον έμαθε τα δικαιώματά του, γιατί οι περισσότεροι δεν τα γνώριζαν. Πήγαιναν σε μια παραλία και ο καταστηματάρχης τους έδιωχνε. Οι επιχειρήσεις ξεπερνούν κατά πολύ το επιτρεπόμενο 60% της έκτασης, που τους παραχωρείται και δεν μπορείς να περάσεις από μέσα – αν και κανονικά επιτρέπεται. Oι εκτάσεις, που καταλαμβάνουν είναι πολύ μεγαλύτερες από τα επιτρεπτά όρια, ενώ ‘πάει περίπατο’ σε κάποιες και η πρόβλεψη για παραχώρηση μόνο του 50% μιας παραλίας. O κανονισμός δεν προβλέπει πρόστιμα για τους παραβάτες, που έχουν σύμβαση, αλλά άμεση ακύρωση αυτής. H Κτηματική Υπηρεσία ενδιαφέρεται να πάρει μόνο τα χρήματα που μπορεί, χωρίς να επιβλέπει από εκεί και πέρα, εάν ο επιχειρηματίας καλύψει τον διπλάσιο ή τον τριπλάσιο χώρο. Tο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει κανένας ελεγκτικός μηχανισμός και μόλις την περασμένη εβδομάδα παρουσιάστηκε ένας από τους δύο ή τρεις ελεγκτές της Κτηματικής Υπηρεσίας για όλες τις Κυκλάδες, που είχαν να εμφανιστούν στην Πάρο πολλά χρόνια.”

Σε διαδραστικό χάρτη απεικονίζονται σχεδόν όλες οι συμβάσεις του 2022 για beach bars, με τις ακριβείς συντεταγμένες για τα όρια στα οποία θα έπρεπε να λειτουργούν. Καλούνται, επίσης, οι πολίτες να υπογράψουν υπέρ της διασφάλισης της χρήσης των δημόσιων, κοινόχρηστων αγαθών του αιγιαλού και της παραλίας.

Παρόμοια πρωτοβουλία υπήρξε και στη Νάξο, με συλλογή υπογραφών.

Η Ελένη Ανδριανοπούλου (FB) εξηγεί ότι σχεδόν όλη η νότια ακτογραμμή και η οροσειρά της Νάξου από βορρά ως νότο είναι ευρωπαϊκά προστατευόμενη περιοχή Natura 2000 (πράσινο στον χάρτη). Έχει μέρη με Καταφύγια Άγριας Ζωής (με κίτρινο χρώμα). Ο υδροφόρος ορίζοντας βρίσκεται στη δυτική πλευρά (με γαλάζιο).

“(…) Είναι σα να διαβάζουμε επιστολή κατοίκων της Κρήτης, της Θάσου, της Λευκάδας, της Κέρκυρας, της Ρόδου, της Μυκόνου βέβαια. Αλλά και επιστολή των Αθηναίων, των Θεσσαλονικέων, των Πατρινών, που βλέπουν τα στεριανά τραπεζοκαθίσματα να διευρύνουν συνεχώς την επικράτειά τους εις βάρος του ανυπεράσπιστου δημόσιου χώρου, που μειώνεται παντού στην Ελλάδα.”, έγραψε στην Καθημερινή της Κυριακής, ο Π. Μπουκάλας.

Στην Αντίπαρο, παρατηρείται ταχεία ανοικοδόμηση, με περισσότερες από 1.000 άδειες να εκτιμάται ότι έχουν εκδοθεί.

Αντίπαρος, Στράτος Σαφιολέας

Ο Γιώργος Βέλτσος σε άρθρο με τίτλο ‘Μύκονος: The party is over’ (tovima.gr):

“Τις νύχτες, που ο ουρανός της Χώρας κόβεται μπακλαβαδωτά από κινούμενους προβολείς στις ταράτσες των κλαμπ – σα να μην έφτανε η μόλυνση από τα φουγάρα των κουραδοκρουαζιερόπλοιων – συλλογίζομαι τον Άλμπερτ Σπέερ, πρωτοπαλίκαρο του Χίτλερ στους εξοπλισμούς και στους ‘Καθεδρικούς Ναούς Φωτός’, που επινόησε για το ‘πάρτυ’.

Σε όλα αυτά, ακόμη ανθίσταται η Παραπορτιανή αχειροποίητη και πρωτεϊκή, έκθετη στους αιώνες των γαλάζιων ανέμων.

Αλλά δε θα την ξαναεπισκεφτεί ο Λε Κορμπυζιέ, ούτε ο Ανδρέας Καραντώνης θα γράψει: ‘μια φούχτα βυζαντινές καμπύλες κι ευθείες πεταγμένες στο μελτέμι και στο γαλάζιο, κι έτοιμες κάθε στιγμή να γίνουν σύννεφο’.

Η Μύκονος φέτος βρίσκεται υπό αναγκαστική διαχείριση του εαυτού της. Τα πεντάστερα των 3.500 ευρώ κάνουν σκόντο. Τα Ζuma και τα Paradise σκοτώνουν μύγες. Το Principote στον Πάνορμο είναι κλειστό. Τα κεφτεδάκια στις ταβέρνες της Άνω Μεράς δεν πέφτουν κάτω από 14 ευρώ (δύο ευρώ έκαστο).

Αλλά οι Μυκονιάτες δεν κατάλαβαν ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Ποντάρουν ακόμη στις κελεμπίες και τους κατουροτουρίστες, που ρωτάνε αγχωμένοι στα μαγαζιά: ‘Where is the toilet, please?’ Παρατηρώ τους επιχειρηματίες σκυφτούς τα πρωϊνά έξω από τις τράπεζες. Δεν καταθέτουν πλέον τα πάκα στις νάιλον σακούλες. Καταθέτουν την ψυχή τους στον Μαμωνά και δεν τους την επιστρέφει παρά τα ψυχοφάρμακα και την Ταϊλάνδη τον χειμώνα.

Κάθε χρόνο υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα είναι η τελευταία φορά στη Μύκονο. Αλλά το φως των παιδικών μου χρόνων και το σπίτι δεν με αφήνουν. Κοιτώ από το παράθυρο τον φοίνικα και τον ήλιο να δύει στα Γιούρα. Δεν σβήνουν εύκολα οι εικόνες. Το νεύρο τις συνήθισε, θέλει – δεν θέλει το μυαλό. Ύστερα ανάβουν οι προβολείς του Σπέερ και κάθομαι στο αντιαεροπορικό μου γραφείο για να διώχνω τα drones και τις μύγες με ποιήματα.

Σφαλνώ πόρτες και παράθυρα να μη με πάρει – να μη με σηκώσει. Μαζεύω το αλάτι από τα βράχια της Μυρσίνης στα τουλπάνια, να είναι καθαρό, να είναι νόστιμο. Δεν παλλινοστώ στη Μύκονο. Πλένω στο ήμαρ τα ξεραμένα της οστά. Μετά κοιμάμαι με τις καινούργιες μου ωτοασπίδες ευχαριστημένος ότι γλύτωσα από τον καύσωνα στην Αθήνα. Το μελτέμι συνεχίζει εδώ το έργο του όπως οι Ετησίες και η Πάραλος, που έστελνε η Αθήνα στο θησαυροφυλάκιό της, τη Δήλο. Τώρα τα θησαυροφυλάκια είναι ο Σκορπιός και το Τζάκι Ο.

Έμεινε το YouTube. Βλέπω τα βράδυα με τον Ηλία τον Μενουχίν και τη Σαμίου να τραγουδά. Γνώρισα τον Μενουχίν όταν έμενε εδώ, πάνω από την Μεγάλη Άμμο. Είδα τις ‘σπίθες’ – το πράσινο και το κόκκινο φανάρι – στους μώλους να αναβοσβήνουν συνθηματικά. Ακόμη μου κλείνει το μάτι από τον Τσικνιά, ο Αίολος.”