Τα Πνεύματα του Ιnisherin

Στο φανταστικό νησί Inisherin, απέναντι από τις ακτές της Ιρλανδίας, ενώ μαίνεται ο ιρλανδικός εμφύλιος πόλεμος τον Μάρτιο – Απρίλιο του 1923 (διήρκεσε από τις 28/06/1922 έως τις 23/05/1923), οι φίλοι Colm (Brendan Gleeson), ένας πνευματικός και εσωστρεφής μουσικός και Pádraic (Colin Farrell), ένας απλός κτηνοτρόφος, που αποτελούσαν ένα ετερόκλητο – ωστόσο – δεμένο δίδυμο, ξαφνικά απομακρύνονται.

Είναι απόφαση του Colm, που δικαιολογείται με το επιχείρημα ότι έχει την τρομακτική αίσθηση πως του γλιστράει ο χρόνος, ότι θα πεθάνει χωρίς να αφήσει πίσω του κάτι σημαντικό. Προσδοκά να ξοδέψει τη ζωή που του απομένει συνθέτοντας, αντί να αναλώνεται σε άσκοπες, βαρετές συζητήσεις. “Η καλοσύνη δε διαρκεί, μόνο η μουσική, η ζωγραφική και η ποίηση.” Του δίνει και ένα τελεσίγραφο: “Κάθε φορά, που θα με ενοχλείς από ’δω και πέρα, θα παίρνω το ψαλίδι, θα κόβω ένα δάχτυλο, ξεκινώντας από το αριστερό χέρι, με το οποίο παίζω βιολί, μέχρι να σταματήσεις ή να μην έχω άλλα δάχτυλα.”

Kαι η καλοσύνη διαρκεί, υποστηρίζει ο Pádraic, όσο κι αν του φαίνεται πια πως ο φίλος του μιλά σαν Άγγλος. Μπορεί να έμαθε άσχημα νέα ή να τον έχει κυριεύσει η κατάθλιψη, υποθέτει για τον φίλο του. “Ίσως να ήταν ένας τρόπος για να σε ταρακουνήσει λιγάκι ώστε να σταθείς μόνος σου και να μην γκρινιάζεις.”, τον βοηθά να καταλάβει ο παρίας Dominic (Barry Keoghan), που τον ξυλοφορτώνει ο εκπρόσωπος του νόμου και μπαμπάς του (Gary Lydon). Ο τελευταίος χαίρεται, με την κλήση του στην ενδοχώρα για ενισχύσεις σε περίπτωση, που γίνουν φασαρίες – έστω κι αν δεν έχει υπόψη του, αν είναι οι στρατιώτες της προσωρινής κυβέρνησης, που εκτελούν αγωνιστές του IRA – ή το αντίστροφο. Η αμοιβή είναι έξι σελίνια και δωρεάν φαγητό. “Θα πήγαινα και χωρίς πληρωμή. Πάντα ήθελα να δω μια εκτέλεση – αν και θα προτιμούσα κρεμάλα. Δεν ήταν ευκολότερο όταν ήμασταν ενωμένοι, στην ίδια πλευρά και σκοτώναμε Άγγλους (κατά τη διάρκεια του αγγλο-ιρλανδικού πολέμου για την ανεξαρτησία, 1919-1921);”

Παρόλο που ο Colm εκπλήρωσε την απειλή του και πέταξε το πρώτο του κομμένο δάχτυλο στην πόρτα του σπιτιού του βοσκού, που δεν προφέρει σωστά τα ονόματα του Μότσαρτ και του Μπετόβεν, ο Pádraic κρίνει ότι χρειάζεται να του δείξει λίγη περισσότερη αγάπη και επιμένει να διεκδικεί την παρουσία του στη ζωή του.

Η Siobhán (Kerry Condon), φιλομαθής αδερφή του Pádraic γυρίζει στον Colm τα αποτελέσματα του αυτοτραυματισμού του, τον ρωτά μάταια σε τι θα ωφελήσει ένας ακόμα παραδομένος στην ησυχία του κάτοικος στο Inisherin και πώς θα βοηθήσει αυτή η στάση τη μουσική του, αφού δε θα έχει τη δυνατότητα να παίζει βιολί. Η ίδια πληγώνει τον Dominic αρνούμενη τον έρωτά του και αποφασίζει να φύγει για να γλιτώσει από το σκοτάδι, τη μοναξιά και τον φθόνο, που επικρατούν. Οι εχθροπραξίες έχουν σχεδόν τελειώσει – θεωρεί – θα υπάρχουν δουλειές, οι άνθρωποι δεν της φαίνονται τόσο τρελοί και κακοί εκεί – ίσως επειδή αρκετοί είναι από την Ισπανία.

Η κα McCormick (Sheila Flitton) σαν ξωτικό προαναγγέλλει σύντομα δυσοίωνες εξελίξεις και η ολοκληρωμένη μελωδία του Colm ‘The Βanshees of Inisherin’ υποδηλώνει την παρουσία πνευμάτων, έτοιμων να ουρλιάξουν προμηνύοντας τον θάνατο. Η έριδα κορυφώνεται, ο Colm συνεχίζει τον ακρωτηριασμό του και πεθαίνει ως παράπλευρη απώλεια το αγαπημένο γαϊδουράκι του Pádraic, που το άφηνε να μπαίνει μέσα στο σπίτι για να του κρατά συντροφιά όταν ήταν λυπημένος.

O Colm, που πόνεσε μέχρι λιποθυμίας με την αναπηρία του, αποθαρρύνει τον Pádraic να του ζητήσει συγγνώμη για την κατάστασή του. “Είναι ανακούφιση για μένα. Ας πούμε ότι είμαστε ισοπαλία και ας χωρίσουν μια για πάντα οι δρόμοι μας”, τείνοντάς του το χέρι. Όμως, ο Pádraic παραδίνεται στον θυμό και τον κατακλύζει η διάθεση για εκδίκηση. “Τώρα αρχίζουμε”, τον προειδοποιεί. “Αύριο, Κυριακή, ημέρα του Θεού, στις 14:00 [την ώρα, που παλιά συναντιόντουσαν για να πιουν μαζί μπύρα στην παμπ] θα έρθω να βάλω φωτιά στο σπίτι σου, ελπίζοντας να είσαι μέσα. Δε θα ελέγξω – μόνο άσε τον σκύλο έξω, δε μου φταίει σε τίποτα. Αλλιώς, κάνε ό,τι μπορείς να με σταματήσεις. Θα το πάρουμε στους τάφους μας.”

– “Σε θεωρούσα καλύτερο από τους άλλους – τελικά, είσαι ίδιος με αυτούς.”, διαπιστώνει απογοητευμένος ο Dominic για τον Pádraic. Θα ξαναδούμε το παρείσακτο σώμα του, άψυχο στη λίμνη.

Ο Colm εξομολογείται στον παπά ότι πίνει, κάνει βρώμικες σκέψεις, φέρεται περήφανα και αισθάνεται να εντείνεται η υπαρξιακή του απελπισία, αλλά το συμβάν με το γαϊδουράκι ήταν ατύχημα.

– “Νομίζεις πως ο Θεός ενδιαφέρεται για μικρούς γαϊδάρους;”

– “Φοβάμαι πως όχι και γι’ αυτό πήγαν όλα στραβά.”

– “Και ο αυτοακρωτηριασμός είναι αμαρτία – από τις μεγαλύτερες.”

Στην τελευταία τους συνομιλία στην παραλία, με τη διχόνοια να τους έχει ρημάξει και με την κα McCormick να κάθεται πίσω, παρατηρώντας τους από ψηλά, ο Colm ψελλίζει: “Με το σπίτι είμαστε πάτσι”.

– “Θα ήμασταν, αν είχες παραμείνει μέσα”, απαντά κρύα ο Pádraic.

> Κίνημα Δημοκρατίας

Το προηγούμενο διάστημα, ο αποκλεισμένος πρώην πρόεδρος Στ. Κασσελάκης, πικραμένος από τις εξελίξεις, σε συνεντεύξεις στον Ant1 και το Mega ανέτρεξε στην τραγωδία στο Μάτι, σα να ήταν εκπρόσωπος του παλιότερου αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου: “Ήταν το 2018 στο Μάτι, που γνώριζαν ότι είχαμε χάσει 70-80 συμπολίτες μας και παρίσταναν ότι δεν είχε γίνει. Κάποια στιγμή να κρίνουμε και αυτά διότι εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου – όχι στις κατηγορίες, που δεν ισχύουνε, για να προσπαθήσεις να προωθήσεις την καριέρα σου. Εγώ δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να λέω ψέματα για την ανθρώπινη ζωή σε άλλους μπροστά στην κάμερα. Δεν μπορώ να το φανταστώ αυτό το πράγμα. Λέω για το βράδυ εκείνο, που ενώ γνώριζαν, δεν το είπαν. Δεν αναφέρομαι σε διαχειριστικές ανεπάρκειες ή όχι, αλλά στον χαρακτήρα των ανθρώπων εκείνη τη στιγμή, που κοιτούσαν τον Έλληνα πολίτη στα μάτια και δεν ανέφεραν την πραγματικότητα, που ήξεραν.” Ακόμη: “Εάν ήμουνα στη θέση του Αλέξη, δε θα πήγαινα σε δημοψήφισμα. Τα capital controls και το δημοψήφισμα είναι μια πληγή στην ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό είναι η πραγματικότητα – ένα δημοψήφισμα σίγουρα πρέπει κάποιος να το σέβεται”. Το νέο κόμμα του Στ. Κασσελάκη, ‘Κίνημα Δημοκρατίας’, που παρουσιάστηκε το Σάββατο (23/11) συγκεντρώνει 1,5% σε αυθόρμητες απαντήσεις στην πιο πρόσφατη δημοσκόπηση της GPO για τον ραδιοφωνικό σταθμό των Παραπολιτικών 90,1 FM.

> Χωρίς δάχτυλα πώς θα παίξεις βιολί;

Oι εσωκομματικές εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ολοκληρώθηκαν χθες (24/11) με τον Σ. Φάμελλο να εκλέγεται πρόεδρος με 49,36%.

Ο Π. Πολάκης ακολούθησε με 43,57%, χωρίς να ζητά δεύτερο γύρο. “Aυτά, τα οποία λέω εγώ δεν είναι πλειοψηφικά, αλλά είναι ο μισός ΣΥΡΙΖΑ πρακτικά.”, δήλωσε. Ο Νικόλας Φαραντούρης έλαβε 5,08% και ο Απόστολος Γκλέτσος 1,99%. Συμμετείχαν 70.152 πολίτες, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2023 είχαν πάρει μέρος στη διαδικασία την πρώτη Κυριακή 148.821 ψηφοφόροι. Ακρωτηριασμένος ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ μετά την εκδίωξη του Στ. Κασσελάκη, εμφανίζεται στην ίδια δημοσκόπηση στην πέμπτη θέση με 5,8%, ενώ το ποσοστό του στις ευρωεκλογές ήταν 14,92% και του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ 12,79%. Η Όλγα Γεροβασίλη απάντησε για την απώλεια του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την τρίτη θέση στο Κοινοβούλιο: “Αυτό ξέρετε, είναι λίγο τύποις, η ουσία είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ, δυνατός, δυνατότερος από πριν και ίσως με λιγότερα βαρίδια στην πλάτη του.”

– “Δεν ακούω καμιά τουφεκιά από την ενδοχώρα, εκτιμώ πως ο εμφύλιος πλησιάζει στο τέρμα του.”, λέει ο Colm λίγο πριν το τέλος της ταινίας Τα Πνεύματα του Ιnisherin, σε σενάριο – σκηνοθεσία του Martin McDonagh.

– “Είμαι βέβαιος ότι θα αρχίσει σύντομα πάλι – κάποια πράγματα δεν γίνεται να τα ξεπεράσει κανείς και, πιστεύω, δεν είναι κακό αυτό.”, κλείνει την κουβέντα ο Pádraic προτού απομακρυνθεί. Είχε προηγουμένως ευχηθεί καλή τύχη στους εμπόλεμους, στο φόντο – ό,τι κι αν είναι αυτό, για το οποίο μάχονται.