Γιώργος Παπαδάκης (1951-2026) > Υπερηχογραφήματα της Τηλεόρασης

Έφυγε από τη ζωή ο δημοσιογράφος Γιώργος Παπαδάκης μετά από οξύ έμφραγμα το απόγευμα της Κυριακής (4.02.1951 – 4.01.2026). Στα social media πολίτες θυμούνται ότι ήταν ανοιχτή η τηλεόραση στην εκπομπή του πριν φύγουν για το σχολείο· εμείς πάλι, όσο ετοιμαζόμασταν, ακούγαμε τα πολιτικά σχόλια του Γιώργου Τράγκα στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ στη διαπασών, άλλοτε με ύφος θεατράλε και άλλοτε υπαινικτικό … ‘Αποκάλυψη Τώρα’, “τι ράμματα έχω για τη γούνα σου”.

Ορισμένοι προσάπτουν στον παρουσιαστή του Καλημέρα Ελλάδα ότι έδωσε βήμα σε ‘Μαδουραίους’, που κατάφεραν να γίνουν και κυβέρνηση.

“Παρακολούθησα την επιχείρηση κυριολεκτικά σαν θέαμα στην τηλεόραση.”, είπε ο Donald Trump ζωντανά τηλεφωνικά στο Fox News σχετικά με την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Nicolás Maduro το Σάββατο (03.01) λίγο αφότου την ανακοίνωσε στην πλατφόρμα του Τruth Social. Ελικόπτερα με τον αιχμάλωτο πρόεδρο της Βενεζουέλας και τη σύντροφό του πετούσαν δίπλα από το Άγαλμα της Ελευθερίας όταν είχε πια σκοτεινιάσει στη Νέα Υόρκη [τρίτο βίντεο, CBS στο 26:31].

@cnn The US launched a sweeping overnight military operation in Venezuela, striking key sites and detaining President Nicolás Maduro in a rapid raid. CNN’s Kylie Atwood reports. #cnn #news #venezuela #maduro #trump ♬ original sound – CNN

@cnnA plane carrying captured ousted Venezuelan President Nicolás Maduro and his wife, Cilia Flores, has arrived at Stewart Air National Guard Base in New York, according to a federal official. CNN’s Sara Sidner reports.♬ original sound – CNN

@cnnThe White House’s official rapid response account posted video of what appeared to be a perp walk by ousted Venezuelan leader Nicolás Maduro.♬ original sound – CNN

Τα Υπερηχογραφήματα της Τηλεόρασης, με τις μαγνητοσκοπημένες συνομιλίες των φιλοσόφων Jacques Derrida και Bernard Stiegler (μετάφραση: Μαγδαληνή Ακτύπη, εκδόσεις Εκκρεμές, 1998) ανοίγουν με το κεφάλαιο ‘Τεχνεπικαιρότητες’, που περιλαμβάνει αποσπάσματα συνέντευξης του Jacques Derrida στο περιοδικό Passages (No 57, Σεπτέμβριος 1993). Περιγράφει το συμβάν, τη μοναδικότητα του συμβάντος, ως το αντικείμενο της διαφωράς (différance στα γαλλικά, και όχι différence = διαφορά).

[…] (σελ. 9, 10) “Σχηματικά, δύο χαρακτηριστικά […] διασημαίνουν ό,τι διαμορφώνει την επικαιρότητα γενικά. Θα μπορούσαμε να αποτολμήσουμε να τους δώσουμε δύο λέξεις-σκευάσματα: τεχνεπικαιρότητα [artefactualité] και επικαιρεικονικότητα [l’ actuvirtualité]. Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι ότι η επικαιρότητα είναι ακριβώς φτιαγμένη: για να μάθουμε από τι είναι φτιαγμένη πρέπει εξίσου να γνωρίζουμε ότι είναι φτιαχτή. Δεν είναι δεδομένη· ενεργά παράγεται, διυλίζεται, επενδύεται, επιτελεστικά ερμηνεύεται από ένα πλήθος κατασκευασμένων ή πλαστών, ιεραρχικών και επιτελεστικών μηχανισμών, οι οποίοι είναι πάντοτε στην υπηρεσία δυνάμεων και συμφερόντων, τα οποία ποτέ δεν γίνονται επαρκώς αντιληπτά από τα ‘υποκείμενα’ και τους παράγοντες (παραγωγοί και καταναλωτές επικαιρότητας – μερικές φορές, επίσης, ‘φιλόσοφοι’ και πάντοτε ερμηνευτές). Όσο μοναδική, μη αναγώγιμη, πεισματική, οδυνηρή ή τραγική κι αν παραμένει η ‘πραγματικότητα’, στην οποία αναφέρεται η ‘επικαιρότητα’, αυτή η τελευταία φθάνει σε εμάς διαμέσου μιας φανταστικής κατασκευής [facture]. Δεν μπορούμε να την αναλύσουμε παρά καταβάλλοντας το τίμημα μιας εργασίας αντίστασης, άγρυπνης αντι-ερμηνείας κλπ.”

(σελ. 17, 18) “‘Την ίδια στιγμή’, που η διαφωρά σημαδεύει μια σχέση (μια φωρά) – μια σχέση με ό,τι είναι άλλο, με ό,τι διαφέρει με την έννοια της ετερότητας, επομένως με την ετερότητα, με τη μοναδικότητα του άλλου-, συσχετίζει κιόλας, για αυτόν ακριβώς το λόγο, με αυτό που έρχεται, καταφθάνει με τρόπο συγχρόνως ανιδιοποιήσιμο, απροσδόκητο και, επομένως, κατεπείγοντα, απρόοπτο: η επίσπευση καθ’ εαυτήν. Η σκέψη της διαφωράς είναι άρα μια σκέψη του κατεπείγοντος, αυτού που δεν μπορώ ούτε να παρακάμψω ούτε να ιδιοποιηθώ διότι είναι άλλο. (…) Χωρίς το κατεπείγον, το επικείμενο, την επίσπευση, το απαράκαμπτο, χωρίς την απρόβλεπτη έλευση του άλλου, προς τον οποίο φέρονται η αναφορά και η συγκαταβατική συμπεριφορά, δεν θα υπήρχε διαφωρά.

[…] Συμβάν είναι ένα άλλο όνομα για ό,τι μέσα σ’ αυτό που καταφθάνει, δεν μπορούμε ποτέ να περιορίσουμε ούτε να απαρνηθούμε. Είναι ένα άλλο όνομα για την εμπειρία καθ’ εαυτήν, που είναι πάντοτε εμπειρία του άλλου. Το συμβάν δεν αφήνεται να συγκαταλεχτεί σε καμία άλλη έννοια, ούτε καν σε αυτή του είναι. (…) Η έλευση του συμβάντος είναι αυτό, που δεν μπορεί ούτε οφείλει ποτέ να εμποδιστεί, ένα άλλο όνομα του ίδιου του μέλλοντος. Όχι ότι είναι καλό, καλό καθ’ εαυτόν, να συμβούν τα πάντα ή ο,τιδήποτε· όχι ότι θα πρέπει κανείς να παραιτηθεί (σελ. 19) από το να εμποδίσει να συμβούν ορισμένα πράγματα (τότε δεν θα υπήρχε καμία απόφαση, καμία ευθύνη, ηθική, πολιτική ή άλλη), ποτέ όμως, δεν υπάρχει αντιπαράθεση παρά μόνο με τα συμβάντα, που πιστεύεται ότι φράσσουν το μέλλον ή φέρνουν το θάνατο, με τα συμβάντα που θέτουν τέλος στη δυνατότητα του συμβάντος, στην καταφατική διάνοιξη για την έλευση του άλλου. (…) Πρέπει να σκεφθούμε το συμβάν με αφετηρία το ‘έλα’ και όχι αντιστρόφως. Το ‘έλα’ λέγεται στον άλλο, σε άλλους, που είναι ακόμη ακαθόριστοι ως πρόσωπα, ως υποκείμενα, ως ίσοι. Υπό τη συνθήκη αυτού του ‘έλα’, υπάρχει εμπειρία του έρχεσθαι, του συμβάντος, αυτού που έρχεται και, κατά συνέπεια, αυτού που – επειδή προέρχεται από τον άλλο, δεν είναι προβλέψιμο. Εάν υπήρχε ορίζοντας αναμονής, πρόβλεψης, προγραμματισμού, (σελ. 20) δεν θα υπήρχε ούτε συμβάν, ούτε ιστορία (…). Προκειμένου να υπάρξει συμβάν και ιστορία πρέπει, λοιπόν, ένα ‘έλα’ να διανοιχτεί και να απευθυνθεί σε κάποιον, σε κάποιον άλλο, τον οποίο δεν μπορώ ούτε οφείλω να προκαθορίσω (…). Αυτός, αυτή, όποιος κι αν είναι, στον οποίο λέγεται το ‘έλα’ οφείλει να μην αφεθεί να τον προκαθορίσουν. Για αυτή την απόλυτη φιλοξενία είναι ο ξένος, ο αφικνούμενος. Δεν πρέπει να ζητήσω από τον απόλυτο αφικνούμενο να αρχίσει φανερώνοντας την ταυτότητά του, λέγοντάς μου ποιος είναι, υπό ποιες συνθήκες πρόκειται να του προσφέρω φιλοξενία, εάν πρόκειται να ενσωματωθεί ή όχι, εάν δύναμαι ή όχι να τον ‘αφομοιώσω’ μέσα στην οικογένεια, στο έθνος ή στο Κράτος. Εάν είναι ένας απόλυτος αφικνούμενος, οφείλω να μην του προτείνω κανένα συμβόλαιο και να μην του επιβάλλω κανένα όρο. (…)”

(σελ. 21) “Ο αφικνούμενος οφείλει να είναι απολύτως άλλος, ένας άλλος που αναμένω ότι δεν θα αναμείνω, που δεν αναμένω, η αναμονή του οποίου φτιάχνεται από μια μη-αναμονή, μια αναμονή χωρίς αυτό, που στη φιλοσοφία λέγεται ορίζοντας αναμονής, όταν μια κάποια γνώση (σελ. 22) συνεχίζει να προβλέπει και να εξασθενίζει εκ των προτέρων. Εάν είμαι βέβαιος ότι θα υπάρξει συμβάν, δεν πρόκειται για συμβάν. (…) Μέσα στο πάντοτε ανοικτό κοίλωμα αυτής της δυνατότητας, δηλαδή της μη-έλευσης, της απόλυτης απογοήτευσης, συσχετίζομαι με το συμβάν: είναι, επίσης, αυτό που πάντοτε μπορεί να μη λάβει χώρα.”

[…] (σελ. 25) “Μεταξύ των γενικών λογικών (η μέγιστη προβλεψιμότητα) και των πλέον αδιάβλεπτων μοναδικοτήτων, υπάρχει το ενδιάμεσο σχήμα του ρυθμού. Παραδείγματος χάριν, από τη δεκαετία του 1950, αυτό που καθιστούσε αναξιόπιστους και καταδίκαζε στην κατάρρευση τους απολυταρχισμούς της Ανατολικής Ευρώπης ήταν γνωστό, ήταν ο άρτος ο επιούσιος της δικής μου γενιάς (με τον παλαιό, σήμερα χονδροειδώς μπαλωμένο, τύπου Fukuyama, λόγο περί του υποτιθέμενου ‘τέλους της ιστορίας’, ‘τέλους του ανθρώπου’ κλπ). Αυτό που παρέμενε απρόβλεπτο είναι ο ρυθμός, η ταχύτητα, η ημερομηνία: αυτή, για παράδειγμα, της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. (…)”

(σελ. 30) “Ένα συμβάν, όμως, που παραμένει συμβάν είναι μια άφιξη, μια ξαφνική άφιξη [une arrivance]: εκπλήττει και ανθίσταται, εκ των υστέρων, στην ανάλυση. (…) Το καθήκον ενός φιλοσόφου, επομένως οποιουδήποτε και, παραδείγματος χάριν, του πολίτη είναι να εξωθήσει την ανάλυση τόσο μακριά όσο είναι δυνατόν για να αποπειραθεί να καταστήσει κατανοητό το συμβάν έως τη στιγμή, που εγγίζει τον αφικνούμενο. (…) Αυτό που ανθίσταται στην ανάλυση είναι η γέννηση και είναι ο θάνατος: πάντοτε η απαρχή και το τέλος του κόσμου […].

[…] Η διάνοιξη του μέλλοντος είναι προτιμητέα, ορίστε το αξίωμα της αποδόμησης (deconstruction), από το οποίο πάντοτε ξεκινώντας ενεργοποιείται και το οποίο τη συνδέει, σαν το μέλλον καθεαυτό, με την ετερότητα, με την ανεκτίμητη αξιοπρέπεια της ετερότητας, δηλαδή με τη δικαιοσύνη. Είναι, επίσης, η δημοκρατία ως μέλλουσα δημοκρατία. (…) (σελ. 31) Η δικαιοσύνη επιβάλλει να εμποδιστούν κάποια συμβάντα (κάποιοι ‘αφικνούμενοι’) να καταφθάσουν. (…) Διασταυρώνοντας τις κληρονομιές πολλών παραδόσεων: του Emmanuel Lévinas [Totalité et infini], όταν ορίζει απλούστατα τη σχέση με τον άλλο ως δικαιοσύνη και αυτήν που επιμένει, διαμέσου μιας παράδοξης σκέψης, που η διατύπωσή της – αρχικά στον Πλωτίνο, επαναπαντάται στον Martin Heidegger κι έπειτα στο έργο του Jacques Lacan: δίδω – όχι μόνο αυτό που έχω, αλλά και αυτό που δεν έχω.”

[…] (σελ. 32) “Ό,τι μπόρεσε να αναγγείλει μια φιλοσοφία του Διαφωτισμού, ή να κληρονομήσει (…) μάχεται ενάντια σε μια ‘επιστροφή του χειρίστου’, την οποία η διδαχή και η συνείδηση του παρελθόντος όφειλαν πάντοτε να μπορούν να αποφεύγουν. (…) (σελ. 33) Ναι, ένα φάντασμα μπορεί να επιστρέψει ως το χείριστο, όμως χωρίς αυτή τη δυνατή επιστροφή και, εάν εξαιρεθεί η απαραμείωτη αυθεντικότητά της, στερούμαστε τη μνήμη, την κληρονομιά, τη δικαιοσύνη, όλα όσα αξίζουν πέραν της ζωής και με τα οποία μετριέται η αξιοπρέπεια της ζωής.”

[…] (σελ. 34) “Η επιστροφή ενός φαντάσματος είναι κάθε φορά μια άλλη επιστροφή, σε μια άλλη σκηνή, υπό όρους νέους, στους οποίους πρέπει να δοθεί η μέγιστη προσοχή.”

                                      ******* 

> Η ανακοίνωση του Λαϊκού, όπου διακομίστηκε σε κατάσταση καρδιοαναπνευστικής ανακοπής ο Γιώργος Παπαδάκης: “Στις 17:15, το ΕΚΑΒ δέχθηκε κλήση για παραλαβή του Γιώργου Παπαδάκη από το Κολωνάκι. Έσπευσε μηχανή άμεσης απόκρισης στις 17:18, ενώ στις 17:22 έφτασε ασθενοφόρο. Ο ασθενής υποβλήθηκε άμεσα σε ΚΑΡΠΑ και στις 17:38 έφθασε στο ΤΕΠ του Λαϊκού. Αμέσως ενεργοποιήθηκε το προβλεπόμενο πρωτόκολλο επείγουσας αντιμετώπισης και το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό προχώρησε σε παρατεταμένες και εντατικές προσπάθειες καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης (ΚΑΡΠΑ), σύμφωνα με τα διεθνή ιατρικά πρωτόκολλα. Παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες όλων των εμπλεκόμενων επαγγελματιών υγείας, δεν κατέστη δυνατή η επαναφορά του ασθενούς και διαπιστώθηκε ο θάνατός του στις 18:26. Η διοίκηση και το προσωπικό του Λαϊκού Νοσοκομείου εκφράζουν τα ειλικρινή τους συλλυπητήρια στους οικείους του εκλιπόντος.”

> Έχοντας καλέσει στο πλατό συνεργάτες του στα 34 χρόνια, που παρουσίαζε την εκπομπή Καλημέρα Ελλάδα κοινοποίησε συγκινημένος την αποχώρησή του στα τέλη Απριλίου: “Σας θεωρώ οικογένειά μου και αυτό που θα σας πω τώρα το συζήτησα πριν και με τη φυσική μου οικογένεια, τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Αυτή η χρονιά είναι η τελευταία που κάνω το Καλημέρα Ελλάδα και νομίζω ότι άργησα. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου σημαντικό άνθρωπο, οι άνθρωποι που περνάνε από την τηλεόραση ξεχνιούνται εύκολα, η τηλεόραση είναι ένα πολύ δυνατό μέσο και χρειάζεται νέους και δυνατούς ανθρώπους. Εγώ δεν έχω ούτε τη δύναμη πια των πρώτων χρόνων και δεν είμαι νέος. Αγαπάω τους νέους ανθρώπους και θέλω να δώσω την ευκαιρία και τη δυνατότητα, χωρίς τη συμμετοχή τη δική μου, ο ΑΝΤ1 να πάρει τις αποφάσεις του για τη συνέχεια αυτής της εκπομπής.”

– Στρατής Λιαρέλλης: “Στοπ, να οργανωθούμε. (…) Μαζί την έχουμε συζητήσει αυτή την απόφαση από το 2012 αρκετές φορές σαν προβληματισμό. Ήμουν και από αυτούς, που προσπαθούσα να σε πείσω ότι έχεις δρόμο”

– Γ. Παπαδάκης: “Χαίρομαι που το λες αυτό”

– Στρατής Λιαρέλλης: “Ήμουν από αυτούς οι οποίοι επέμεναν ‘Κάτσε ακόμα, Κάτσε ακόμα’ – και επέμενα με διπλή ιδιότητα, και ως εκ της θέσεώς μου, διαπραγματευόμενος τα συμβόλαια μαζί σου και ως φίλος σου. Η ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά, μας βοήθησες, μας έκανες τη χάρη και έμεινες. Τώρα σου λέω ότι ο ΑΝΤ1 είναι εδώ για τον Παπαδάκη και ο Παπαδάκης είναι εδώ για τον ΑΝΤ1, έχουμε συνεντεύξεις να κάνουμε, εκπομπές να παρουσιάσουμε, κόσμο να εκπαιδεύσουμε, σοφία να δώσουμε, σχόλια να κάνουμε, άρα δε γλιτώνεις τόσο εύκολα.”

– Τατιάνα Στεφανίδου: “Ήρθα να σου πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. (…) Το 1995 είχαμε ένα τηλέφωνο στο γραφείο σου από αυτά με το καντράν, που όταν το έδειξα στον γιο μου νόμιζε ότι του έκανα πλάκα ότι είναι τηλέφωνο, είχαμε ένα τηλέφωνο στο κοντρόλ και ένα τηλέφωνο στην αίθουσα σύνταξης. Η πληροφόρηση, λοιπόν, ήταν λίγη, με το σταγονόμετρο και πάρα πολύ δύσκολη. Όταν ήρθα εδώ ήμουν ένα ψαράκι ενυδρείου, (…) έγραφα τα κείμενα στα δελτία, διάβαζα το autocue, πολύ ασφαλής, όλα πολύ τέλεια. Kαι ξαφνικά το ψαράκι ενυδρείου”

– Γ. Παπαδάκης: “Δεν ήσουνα ψαράκι, ήσουνα γοργόνα”

– Τ. Στεφανίδου: “Το ψαράκι αυτό το πετάξανε στον ωκεανό και με έμαθες να κολυμπάω στον ωκεανό, με έμαθες τι θα πει εκπομπή, τι θα πει ζωντανό πρόγραμμα, ένα τεράστιο σχολείο, ένας πολύ μεγάλος δάσκαλος. Με έμαθες τι θα πει αμεσότητα, τι θα πει, επικοινωνώ με τον κόσμο, που αυτό τότε, εκείνα τα χρόνια, ήταν πολύ πιο πολύτιμο απ’ ότι σήμερα, ήταν πολύ πιο δύσκολο να πάρει κανείς αυτή την εμπειρία. Ήρθα εδώ να σου πω ένα τεράστιο ευχαριστώ γιατί σου οφείλω πολλά.”

– Γιώργος Αυτιάς: “Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. (…) Το νεαρό ρεπόρτερ, που έστελνες στα βενζινάδικα, τους φούρνους, για το επίδομα της γυναίκας, σήμερα σου μιλάει ως εισηγητής του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού. Γιώργο, σε ευγνωμονώ. Κατ’αρχήν, μια μεγάλη ευγνωμοσύνη σ’ εσένα, γιατί: δεν αρκούν ούτε τα πτυχία, δεν αρκούν ούτε οι γνώσεις ούτε τίποτα αν δεν είσαι για την κοινωνία με ανοιχτά μάτια και ανοιχτά αυτιά. Εσύ, λοιπόν, μας έδειξες τον δρόμο της κοινωνίας. Θυμάμαι και το λέω για πρώτη φορά, ετοιμαζόμουν να μπω στο δελτίο ειδήσεων, συναντιόμαστε στο ασανσέρ και με ρωτάς: Ξυπνάς το πρωί; Και σου λέω: Ναι, από τις 05:00. Και μου λες: Από Δευτέρα θα ξυπνάς στις 03:00, σε θέλω στην εκπομπή.”

– Γ. Παπαδάκης: “Έχω δει την ταινία ‘Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν’. Εάν φροντίσουν τα άλογα να αποσυρθούν πριν τα σκοτώσουν, τότε εγώ είμαι με το περήφανο άλογο.”