Ιθάκη: “Αυτή η πολιτική είναι έφοδος στον ουρανό” – Live η παρουσίαση του βιβλίου του Αλ. Τσίπρα

To βιβλίο του ‘Ιθάκη’ παρουσίασε την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου μετά τις 19:00 στο θέατρο Παλλάς ο Αλέξης Τσίπρας.

Σημεία της ομιλίας του: 

“To ενδιαφέρον των χιλιάδων πολιτών για το βιβλίο είναι ένα μήνυμα ότι η ιστορία δεν αποτελεί μονοπώλιο όσων θεωρούν τους εαυτούς τους νικητές, δεν είναι τρόπαιο, ούτε πεδίο ιδιοκτησίας.

Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι το σημείο ενός κύκλου είναι ταυτόχρονα και το τέλος και η αρχή. Δεν ξέρω εσείς τι προτιμάτε σήμερα να δούμε: το τέλος ή την αρχή;

Από το 2019 και μετά, μας γύρισαν πίσω στον βάλτο με τη βαλκανική εκδοχή των trickle down economics. O μισθός ή η σύνταξη τελειώνει στο πρώτο εικοσαήμερο – πολύ λέω … Μόνο το 1/5 μπορεί να ζει σχετικά άνετα και να αποταμιεύει. Προκλητικός πλούτος συσσωρεύεται σε λίγα χέρια. (…) Οι αγρότες βλέπουν τις επιδοτήσεις τους να γίνονται Ferrari και κερδισμένα τζόκερ των γαλάζιων παιδιών και αντιμετωπίζονται με χημικά, καταστολή, διώξεις.

Δεν έχουμε μια κυβέρνηση που κάνει λάθος, αλλά μια λάθος κυβέρνηση.

Το ζήτημα είναι ποιος θα τολμήσει να βάλει το δάχτυλο στην πληγή.

Δικαιοσύνη σημαίνει ότι οι έχοντες και κατέχοντες οφείλουν να στηρίξουν αναλογικά περισσότερο. Σήμερα συμβαίνει το ανάποδο: στηρίζουν την κερδοφορία και τα πλούτη τους οι μη προνομιούχοι. Ο μεγάλος πλούτος πρέπει να συμβάλλει στην οικοδόμηση του αύριο, γι’ αυτό έχουμε προτείνει μια πατριωτική εισφορά για τα πολύ υψηλά εισοδήματα τόσο ατομικά όσο και εταιρικά, που θα κατευθύνεται αποκλειστικά σε έναν ειδικό, κλειστό λογαριασμό για τη στήριξη των νέων γενεών.

Η πολιτική, που δεν ακουμπά τον μεγάλο πλούτο, αλλά τον αναδιανέμει προς τα πάνω, δεν μειώνει τα ελλείμματα, τα αναπαράγει· δεν δημιουργεί αναπτυξιακή προοπτική, την υποθηκεύει· δεν προστατεύει τη δημοκρατία, την υπονομεύει, ανοίγοντας την πόρτα στους εχθρούς της.

Η Ελλάδα καλείται να είναι παράγοντας ειρήνης – και όχι εν δυνάμει εμπόλεμη δύναμη στον πόλεμο της Ουκρανίας, να σταθεί απέναντι στη ρωσική εισβολή, αλλά και απέναντι στην αντιρωσική υστερία. Να αναγνωρίσει παλαιστινιακό κράτος και τα δικαιώματα του λαού της Παλαιστίνης. Επιβάλλεται να αντισταθεί στην Ευρώπη της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών σε βάρος του κοινωνικού κράτους. Γιατί αυτή θα είναι μια Ευρώπη της φαλκιδευμένης δημοκρατίας από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, την απαξίωση των αρχών, που υπήρξαν θεμέλιο της ενωμένης Ευρώπης, από τον κυνισμό των πολυεθνικών, τους εθνικούς εγωισμούς, την αγριότητα της άκρας δεξιάς, που απλώνεται δυστυχώς επικίνδυνα.

Ζούμε σε μια από τις χειρότερες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας σε σχέση με την εμπιστοσύνη των πολιτών στην πολιτική και το πολιτικό σύστημα.

Μιλώ για την ανάγκη μίας ‘Νέας Μεταπολίτευσης’, με την έννοια ενός μεγάλου πολιτικού Big Bang, που θα αναδιατάξει ριζικά τους σημερινούς συσχετισμούς και θα φέρει στο προσκήνιο νέους πολιτικούς σχηματισμούς, με την έννοια της επιστροφής των πολιτών στην πολιτική.

Δημοκρατία είναι και αυτό, που ονομάζουμε λαϊκό φαντασιακό, το όραμα, τα συναισθήματα της ελπίδας για μια καλύτερη ζωή. Αυτή η Νέα Μεταπολίτευση δε μπορεί παρά να ξεκινήσει από την αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος. Κανένα δημοκρατικό σύστημα δε μπορεί να λειτουργήσει χωρίς έλεγχο και εναλλακτική στην εκάστοτε κυβέρνηση. Αυτή τη στιγμή έχουμε μια κυβέρνηση ετοιμόρροπη κάτω από το βάρος της αναποτελεσματικότητάς της, της διαφθοράς και των αδικιών που προκαλεί – κι όμως, παραμένει κυρίαρχη. Γιατί; Γιατί δεν έχει αντίπαλο. Δεν υπάρχει η πολιτική δύναμη, που θα προσδώσει στην υπόκωφη κοινωνική αντίθεση, προοπτική αλλαγής.

Σήμερα, δυστυχώς, αυτό που κυριαρχεί στον προοδευτικό χώρο – το λέω με μεγάλη λύπη – δεν είναι η έγνοια για την παραγωγή εναλλακτικού σχεδίου, ούτε καν η αγωνία για την αλλαγή της σημερινής διακυβέρνησης, αλλά για το ποιος θα είναι πρώτος στο χωριό. Η εικόνα είναι δυσάρεστη και αποκαρδιωτική, κατακερματισμού και ιδιοτέλειας, που αναπαράγει και πολλαπλασιάζει την κοινωνική απογοήτευση. Και βοηθά την κυβέρνηση να συντηρεί τον βάλτο όσο η αντιπολίτευση αδυνατεί να παράγει το οξυγόνο, που η κοινωνία χρειάζεται και απαιτεί. Κόμματα περίκλειστα στην αυταρέσκειά τους, ηγεσίες που δίνουν την αίσθηση ότι λίγο τις απασχολεί αν η σημερινή κυβέρνηση κερδίσει στις επόμενες εκλογές και μια τρίτη τετραετία. Και για όσους τις αμφισβητούν αυτές τις ηγεσίες, το ίδιο, αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία αργότερα να γίνουν εκείνοι πρώτοι στο χωριό.

Η κοινωνία, όμως, δε νοιάζεται για τα άγχη, τους εγωισμούς, τις φιλοδοξίες, τις αποσκιρτήσεις, τις μεταπηδήσεις ούτε συγκινείται από πρόχειρες, καθυστερημένες και όψιμες συγκολλήσεις, κινήσεις μικροκομματικής επιβίωσης. Η κοινωνία νοιάζεται και αγωνιά για εναλλακτική προοπτική, για να σταματήσει αυτό το καθεστώς της κλεπτοκρατίας, της ολιγαρχίας, των μεγάλων ανισοτήτων. Και όσο οι σημερινοί σχηματισμοί δείχνουν να μη μοιράζονται την ίδια αγωνία για μια εναλλακτική προοπτική για τη χώρα, όσο θα επιμένουν σε λογικές που αφορούν τον μικρόκοσμο τους, τόσο θα εδραιώνεται στους πολίτες η πεποίθηση ότι ο κύκλος τους έχει κλείσει.

Γι’ αυτό, εξάλλου, φίλες και φίλοι – και σας το λέω από καρδιάς και με μεγάλη ειλικρίνεια – πήρα μια απόφαση δύσκολη και παραιτήθηκα από τη Βουλή, όχι όμως από τη βούληση να αγωνιστούμε μαζί. Γιατί πιστεύω ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν αποτελεί μέρος της λύσης, αλλά του προβλήματος. Για να δώσουμε διέξοδο, ξανά υπόσταση και νόημα στην αλληλεγγύη και την πρόοδο. Αυτό που απαιτείται, λοιπόν, σήμερα για τη δημοκρατική παράταξη είναι να προχωρήσει σε διεργασίες επανίδρυσης της πολιτικής και οργανωτικής της υπόστασης, με στόχο όχι να αναπαράγει ελίτ και γραφειοκρατίες σε κομματικά αξιώματα. Μέσα από μια ριζική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, να δημιουργηθεί μια μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική και προγραμματικά συμπαγής και αποφασισμένη παράταξη, ικανή να αγκαλιάσει όλους τους αριστερούς, δημοκρατικούς, ευαίσθητους πολίτες, ώστε να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις τη διακυβέρνηση του τόπου μετά τις επόμενες εκλογές. Να χτίσουμε την προσωπική και συλλογική αντίσταση στην απολυταρχία της ολιγαρχίας και της κλεπτοκρατίας, που σήμερα μας κυβερνά.

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, συνοδοιπόροι, συνεπιβάτες και συνταξιδιώτες στην Ιθάκη, μέσα από τη συμμετοχή του καθένα και της καθεμιάς στις μικρές και μεγάλες πρωτοβουλίες να χτίσουμε όλοι μαζί ένα μεγάλο κίνημα, πρέπει να απαντήσουμε στο πλειοψηφικό, κατά τη γνώμη μου, αίτημα των πολιτών: ‘Δεν πάει άλλο’. Και δε νομίζω ότι πέφτω έξω αν πω ότι η σημερινή σας παρουσία, για τους περισσότερους τουλάχιστον, αποτελεί και μια εκδήλωση προσδοκίας, συμμετοχής σε ένα νέο ταξίδι, που πρέπει να είναι και αυτό συναρπαστικό για να ξεκολλήσει την πατρίδα από τον σημερινό βάλτο και να την οδηγήσει στις καθαρές θάλασσες της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Σε αυτό το ταξίδι θα είμαστε όλοι μαζί, με τις εμπειρίες και τα τραύματά μας, αλλά και με την απόφαση να μην παραιτηθούμε από το όραμα μιας Ελλάδας, που αξίζει στην ιστορία και τους πολίτες της.”

[ρεπορτάζ > 44:00 – 48:02 / η ομιλία του Αλ. Τσίπρα στο 1:07:18]

Γιώργος Κονταρίνης, eurokinissi

04.12 / FB

Προδημοσιεύσεις

“Υπάρχουν στιγμές στη ζωή, που φτάνεις σ’ έναν κόμπο. Όχι έναν απλό δισταγμό ή μια δύσκολη απόφαση της καθημερινότητας, αλλά σε εκείνο το κρίσιμο σημείο, όπου κάθε εσωτερική σου βεβαιότητα δοκιμάζεται. Στη μέχρι τώρα πολιτική μου διαδρομή, έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε τέτοιους κόμπους. Κάθε φορά το βάρος ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό, που θα άντεχε να σηκώσει ένας άνθρωπος μόνος του. Γιατί όταν οι αποφάσεις σου δεν επηρεάζουν απλώς τη δική σου ζωή, αλλά διαμορφώνουν τη μοίρα χιλιάδων ή και εκατομμυρίων, η ευθύνη γίνεται σχεδόν υπαρξιακή. (…) Όταν όλα σφίγγουν σα μέγγενη γύρω σου, η λογική και το συναίσθημα μοιάζουν ανεπαρκή. Δεν αρκεί να υπολογίσεις τα δεδομένα ή να ακούσεις την καρδιά σου. Υπάρχει κάτι πιο θεμελιώδες, που κάθε φορά καθορίζει την επιλογή. Ένα ένστικτο – όχι ανεπεξέργαστο και αυθόρμητο, αλλά βαθιά διαμορφωμένο από την εμπειρία, σφυρηλατημένο από τα γεγονότα και το αίσθημα ευθύνης. Κάτι που λειτουργεί σχεδόν σιωπηλά, αλλά σε σπρώχνει σε μια κατεύθυνση, που μέσα σου αναγνωρίζεις ως τη μόνη έντιμη και ορθή. Κάθε κρίσιμη στιγμή συνοδεύεται από αυτή την εσωτερική παρόρμηση, να μη δεχθείς τον κόμπο ως τελικό όριο, να βρεις τον τρόπο με ευθύνη, με σταθερότητα, με κόστος να περάσεις απέναντι. (…) Ένιωθα να κουβαλώ στις πλάτες μου τα φαντάσματα των αδικαίωτων αγώνων του χθες, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς, που τόλμησε να πιστέψει ότι τα πράγματα μπορούσαν να αλλάξουν. (…) Η πολιτική όταν δεν ασκείται ως ρόλος που κληρονομείς, αλλά ως εσωτερική αποστολή, έχει τη δύναμη να σε μεταμορφώσει. Δεν είναι η διαχείριση της καθημερινότητας, αλλά η τέχνη της υπέρβασης, η ικανότητα να επεκτείνεις τα όρια του εφικτού μέχρι αυτό, που φάνταζε χθες αδύνατο να γίνει πραγματικότητα. Αυτή η πολιτική είναι έφοδος στον ουρανό.”