By Marisa Paredes: Todo sobre mi madre
“H δουλειά της Marisa Paredes καθορίστηκε από γυναίκες με ισχυρή προσωπικότητα, αμφιταλαντευόμενες, τσακισμένες, με πάθος, αινιγματικές, μα πάνω απ’ όλα, πολύ ανθρώπινες.” Με αυτά τα λόγια την αποχαιρέτησε η Ισπανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Έφυγε το βράδυ της Δευτέρας προς Τρίτη (17/12) από ένα ξαφνικό πρόβλημα στην καρδιά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
“Συντετριμμένοι με το νέο. Aντίο, πολυαγαπημένη Μarisa”, έγραψε ο αδερφός του Pedro Almodóvar και συμπαραγωγός, Agustín.
Desolados por la noticia.
Hasta siempre, queridísima Marisa. https://t.co/NBxw2xrwXO— Agustín Almodóvar (@AgustinAlmo) December 17, 2024
Για τον Léo Soesanto της Libération, αποτελούσε “συνδυασμό Marlene Dietrich και Rita Hayworth με μαδριλένικο στυλ”. “Θλιμμένη μητέρα, drama queen ενσάρκωνε τη σύγχρονη Ισπανίδα μετά τη δικτατορία του Φράνκο – σύνθετη, μεγαλόπνοη όσο και τραυματισμένη. Kαι ίσως κάτι ανώτερο: ο Pedro Almodóvar τη θεωρούσε σχεδόν πολύ αριστοκρατική για το ισπανικό σινεμά.”
Γεννημένη στη Μαδρίτη στις 3 Απριλίου 1946, περιέγραφε την παιδική της ηλικία σαν ιστορία του Kάρολου Ντίκενς – η μαμά της Petra θυρωρός και ο μπαμπάς της Lúcio εργάτης σε ζυθοποιία. To σπίτι τους βρισκόταν στη γειτονιά των Μουσών, με το άγαλμα του δραματουργού Pedro Calderón de la Barca, συγγραφέα του έργου Η Ζωή είναι Όνειρο και απέναντι από το Εθνικό Θέατρο. Άκουγε σίριαλ στο ραδιόφωνο, μεταμφιεζόταν με κουρτίνες και παρατηρούσε να περνούν από την πλατεία της Αγίας Άννας ταυρομάχοι με τις στολές τους. Άφησε το σχολείο στα 11 της και με τα πρώτα της χρήματα ως βοηθός μοδίστρας αγόρασε την Πανούκλα του Albert Camus. Σε ηλικία 14-5 κλεινόταν στο δωμάτιό της και απειλούσε να κάνει απεργία πείνας αν δεν της επέτρεπε ο πατέρας της να γίνει ηθοποιός. Σπούδασε στη Σχολή Δραματικής Τέχνης. Ξεχώρισε σε διασκευές στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1970 και της ταίριαζαν εξίσου καλά ρόλοι σε κείμενα των Ντοστογιέφσκι και Τσέχωφ – κάτι που την έπεισε πως έχει ‘ρωσική ψυχή’.
τo καστ της ταινίας Όλα για τη Μητέρα μου με τον Pedro Almodóvar / Everett Collection Inc, Alamy
O Pedro Almodóvar “με είδε σα ντίβα και με κινηματογράφησε ως τέτοια” – κάτι, που μίλησε στις παιδικές της ανασφάλειες, όπως είχε επικοινωνήσει στη Libération το 2012. “Όταν ήμουν μικρή ζήλευα τόσο πολύ τις ανέσεις των συγκατοίκων μας, που αποφάσισα να χτίσω για τον εαυτό μου ενός είδους ασφάλεια, κάτι που θα τους πίκαρε και δεν θα μπορούσε να εξαγοραστεί. Αισθανόμουν η κόρη της θυρωρού, όμως διέθετα μιας μορφής οργή, που με έκανε πιο σημαντική, δυναμική και ελκυστική”, είχε πει στην El País.
από το πρωτοσέλιδο της Libération (18/12): ‘Marisa Paredes tourne les talons (στρίβει τα τακούνια)’ / φωτογραφία: Mimmo Cattarinich
Τραγουδίστρια στα Ψηλά Τακούνια (1991), σπουδαία ηθοποιός στο Όλα για τη Μητέρα μου (1999), συγγραφέας ρομαντικών μυθιστορημάτων σε αναζήτηση δημιουργικής έμπνευσης στο Μυστικό μου Λουλούδι (1995) μεταφέροντας όλα όσα σημαίνει η Λα Μάντσα για τον σκηνοθέτη, τόπος καταγωγής του.
Eκτός από τα έξι φιλμ με τον Pedro Almodóvar [Αμαρτωλές Καλόγριες (1983), Mίλα της (2002), Το Δέρμα που Κατοικώ (2011)], το ταλέντο της έφερε συνεργασίες με μια βεντάλια λατίνων κινηματογραφιστών: τον Roberto Benigni στο Η ζωή είναι ωραία (1997), τον σουρρεαλιστή Χιλιανό Raúl Ruiz στην ταινία Τρεις ζωές και ένας μόνο θάνατος (1996) με τον Marcello Mastroianni, τον Arturo Ripstein από το Μεξικό στα φιλμ Deep Crimson (1996) και No One Writes to the Colonel (1999), τον Guillermo del Toro Στη ράχη του διαβόλου (The Devil’s Backbone, 2001) που διαδραματίζεται κατά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, τον Πορτογάλο Manoel de Oliveira στο Magic Mirror (2005) και τον Jaime Rosales στο Μυστικό της Petra (2018).
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ως πρόεδρος της Ακαδημίας Τεχνών και Κινηματογραφικών Επιστημών Ισπανίας (2000-3) τάχθηκε ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ, τον οποίο η κυβέρνηση του José María Aznar από το Λαϊκό Κόμμα υποστήριζε, με αποτέλεσμα πολιτικοί της δεξιάς να καλούν σε μποϋκοτάζ του οργανισμού.
‘Για τη δημοκρατική αξιοπρέπεια απέναντι στην κουλτούρα του μίσους’ > εκδήλωση στο αμφιθέατρο Marcelino Camacho τον περασμένο Απρίλιο, σε συνέχεια του ανοιχτού γράμματος του Pedro Sánchez σχετικά με το αν θα συνέχιζε να ασκεί τα καθήκοντά του, μετά τη δικαστική έρευνα σε βάρος της γυναίκας του Begoña Gómez / Diego Radames, Europa Press
H συμμετοχή της στα κοινά συνεχιζόταν αμείωτη, υπέρ της Παλαιστίνης και της δημόσιας υγείας. Πάντα ύψωνε τη φωνή της κόντρα στις αδικίες, τους ισχυρούς και τις θέσεις, που απειλούσαν την κοινωνική ευημερία. Είχε σταθεί δίπλα στον συνασπισμό αριστερών δυνάμεων Sumar καταγγέλλοντας την απόρριψη ποικίλων θεατρικών και κινηματογραφικών έργων σε περιοχές υπό τη διοίκηση του Λαϊκού Κόμματος και του ακροδεξιού Vox, σημειώνει η El País.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
H υπουργός Εργασίας, Yolanda Díaz: “Μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της εποχής μας, αλλά πάνω απ’ όλα, φίλη. Ήταν πάντα πρόθυμη να βοηθήσει οποιονδήποτε χρειαζόταν να γίνει η φωνή του και να συστρατευθεί με δίκαιους αγώνες. Σήμερα ο κόσμος είναι λίγο πιο μελαγχολικός και σκοτεινός. Θα μας λείψεις πραγματικά.”
Ο πρωθυπουργός της χώρας, λυπημένος: “Η παρουσία της στο σινεμά, το θέατρο και η δέσμευσή της στη δημοκρατία θα καταστούν παράδειγμα για τις επόμενες γενιές. Ευχαριστούμε, Μarisa.”
Desolado por la noticia del fallecimiento de Marisa Paredes, una de las actrices más importantes que ha dado nuestro país.
Su presencia en cine y teatro y su compromiso con la democracia serán un ejemplo para generaciones posteriores.
Un sentido abrazo a su familia y seres… https://t.co/ZpEu85dSf3
— Pedro Sánchez (@sanchezcastejon) December 17, 2024
“Η είδηση του θανάτου της είναι εντελώς αναπάντεχη, σα να ξύπνησα από κακό όνειρο. Τον τελευταίο χρόνο ήταν γεμάτη ενέργεια, πήρε μέρος σε πολλές εκδηλώσεις σχετικές με τα προβλήματα της ισπανικής κοινωνίας και ευρύτερα. Από τη δεκαετία του 1970 τη θυμάμαι στην αριστερά και ευτυχώς δεν άλλαξε, στην πραγματικότητα o ακτιβισμός της εντάθηκε με τα χρόνια.”, δήλωσε ο Pedro Almodóvar από το Παρίσι, όπου προωθεί την τελευταία του ταινία Το Διπλανό Δωμάτιο.
Chema Moya, EFE
H Marisa Paredes παρέλαβε τιμητικό βραβείο Goya το 2018 από τον σκηνοθέτη Agustí Villaronga (Γυάλινο Κλουβί, 1987) και την κόρη της María Isasi.
στιγμιότυπο από συνέντευξη τύπου στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μαγιόρκα, Evolution με τον Mads Mikkelsen (Οκτώβριος 2018 / Cati Cladera, ΕFE)
Στο πλαίσιο του προγράμματος για τη Συλλογική Μνήμη στον Ισπανικό Κινηματογράφο είχε υπογραμμίσει: “Η ελευθερία, η εκπαίδευση και η κουλτούρα είναι θεμελιώδη στοιχεία στις ζωές των ανθρώπων. Αυτό που παραμένει. Η τέχνη είναι αυτό που παραμένει.”
με πληροφορίες από: academiadecine.com, liberation.fr, courrierinternational.com, fotogramas.es, theguardian.com
