By Michael Parenti: “Βοηθώντας τους πλούσιους τον καιρό της απληστίας τους”
H αναπληρώτρια καθηγήτρια Οικονομικών, Julia Cagé (Sciences Po, Παρίσι), σύντροφος του Thomas Piketty υπογραμμίζει ότι η βασική αρχή της δημοκρατίας ‘ένας πολίτης = μία ψήφος’ επικαθορίζεται πια από τη λογική ‘ένα δολάριο/ένα ευρώ = μία ψήφος’ ή ‘ένα μέσο ενημέρωσης = μία ψήφος’, με τα προνομιούχα τμήματα της κοινωνίας να υπαγορεύουν τους όρους του δημόσιου διαλόγου και της δημοκρατικής διαδικασίας, πριμοδοτώντας προεκλογικές καμπάνιες, δεξαμενές σκέψεις, ιδρύματα και αποκτώντας ποσοστά σε ΜΜΕ με επιρροή. “Aυτοί είναι, που κερδίζουν σήμερα”, “η ολιγαρχία στρεβλώνει τη δημοκρατία”, ενώ εκείνοι με τους λιγότερους πόρους υφίστανται τις πολιτικές προτιμήσεις των κροίσων, εξηγεί στο βιβλίο της ‘Το τίμημα της δημοκρατίας – Πώς τα χρήματα διαμορφώνουν την πολιτική και τι να κάνουμε γι’ αυτό’ (μετάφραση στα αγγλικά: Patrick Camiller, Harvard University Press, 2020).
"a valuable book for reformers anywhere" @russfeingold
"a sweeping global perspective to one of the most intractable problems of our times" @JosephEStiglitz
"a playbook for progressive politicians and citizens” @robreich
The Price of Democracy will out in March @harvardpress pic.twitter.com/UwBTqOyfLm
— Julia Cage (@CageJulia) January 10, 2020
Σημειώνει ότι οι καθημερινοί εργάτες είναι η βασική ομάδα, που υποαντιπροσωπεύεται στην αμερικανική Βουλή.
Διαπιστώνει μία βασική αδυναμία του γερμανικού μοντέλου – ότι παρά τη γενναιόδωρη κρατική στήριξη των πολιτικών κομμάτων, δεν περιορίζονται οι χορηγίες ιδιωτών, με αποτέλεσμα η οικονομική πολιτική της κάθε κυβέρνησης να αντανακλά, για παράδειγμα, τα συμφέροντα της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Σύμφωνα με την ίδια, στην Ιταλία, κάθε πολίτης ψηφίζει μία φορά στην κάλπη, όπου ισχύει το ‘ένας δημότης = μία ψήφος’ και ακόμη μία μέσω της φορολογικής του δήλωσης κάθε χρόνο, με δυνατότητα να διαθέσει ποσοστό 0.2% της φορολογικής του υποχρέωσης, ανάλογα με το ύψος του εισοδήματός του, στο κόμμα της επιλογής του, κατ’ εφαρμογή του ‘ένα ευρώ = μία ψήφος’ – κάτι που η συγγραφέας χαρακτηρίζει ‘υποκρισία της δημοκρατίας μέσω του φορολογικού συστήματος ιταλικού στυλ’ και ‘εκλoγική φάρσα’, που στην πραγματικότητα εξυπηρετεί την πλουτοκρατία και στερεί το 1/4 των Ιταλών από τη ‘δεύτερη ψήφο’ τους, δηλαδή όσους έχουν χαμηλά εισοδήματα, τους άνεργους, τους ‘χωρίς χαρτιά’ μετανάστες.
Στο βιβλίο του ‘Δημοκρατία για τους Λίγους’ (Wadsworth, Cengage Learning, ένατη έκδοση, 2011), στα κεφάλαια για την ‘Ταξική δύναμη στα πρώτα χρόνια της Αμερικής’ και τη ‘Συγκράτηση της επέκτασης της δημοκρατίας’, ο ιστορικός και πολιτικός επιστήμονας Michael Parenti (30.09.1933 – 24.01.2026) καταγράφει ότι το 1700 τα τρία τέταρτα της Νέας Υόρκης ανήκαν σε λιγότερους από 12 ανθρώπους. Στη Virginia εφτά ιδιώτες κατείχαν 1.7 εκατ. acres [ένα acre = περίπου με 4 στρέμματα]. Το 1760 λιγότεροι από 500 άνδρες σε πέντε αποικιακές πόλεις εξουσίαζαν το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου, της ναυτιλίας, της τραπεζικής, των εξορύξεων και της παραγωγής (manufacturing) στην ανατολική ακτή.
Το διάστημα από την Αμερικανική Επανάσταση μέχρι τη Συνταγματική Συνέλευση (Constitutional Convention), [1776–1787], oι μεγαλογαιοκτήμονες, οι τραπεζίτες, οι έμποροι ασκούσαν ισχυρή επίδραση στην πολιτικο-οικονομική ζωή, συχνά επιβαλλόμενοι στις τοπικές εφημερίδες.
Σε δώδεκα από τις δεκατρείς πολιτείες (με την εξαίρεση της Pennsylvania) μόνο οι λευκοί άνδρες με περιουσία είχαν δικαίωμα ψήφου, πιθανόν όχι περισσότερο από το 10% του συνολικού ενήλικου πληθυσμού. Αποκλείονταν όλοι οι αυτόχθονες (Ινδιάνοι), οι αφρικανικής καταγωγής, οι γυναίκες, οι υπόχρεοι υπηρέτες με συμφωνητικό ορισμένων ετών να μην αμείβονται με αντάλλαγμα στέγη, τροφή (indentured servants) και οι λευκοί άνδρες χωρίς επαρκή περιουσία. Oι προϋποθέσεις ιδιοκτησίας για την άσκηση δημόσιου λειτουργήματος ήταν τόσο απαιτητικές ώστε δεν κατόρθωναν να ανταποκριθούν ούτε οι περισσότεροι λευκοί άνδρες.
Το 1787 οι Ιδρυτές Πατέρες (Founding Fathers) συναντήθηκαν στη Φιλαδέλφεια για να αναθεωρήσουν τα Άρθρα της Συνομοσπονδίας και να ενδυναμώσουν την κεντρική κυβέρνηση. Tην ίδια χρονιά, ανήσυχος ο George Washington έγραφε σε έναν πρώην συμπολεμιστή ότι το Σύνταγμα ήταν απαραίτητο για να ανακόψει την απειλή από τον λαό – όχι για να αγκαλιάσει τη συμμετοχή και τη δύναμή του – διαφορετικά, η αναρχία όσων δεν διέθεταν περιουσία, θα έδινε τη θέση της στον δεσποτισμό.
Η καρδιά του ζητήματος ήταν να περάσει η μορφή και η εντύπωση μιας λαϊκής διακυβέρνησης, με το ελάχιστο όμως σε ό,τι αφορά την ουσία, χωρίς να θίγεται η υπάρχουσα ταξική δομή, υποχωρώντας στις ολοένα διευρυνόμενες αξιώσεις του επιχειρείν, ενώ θα αντιστέκεται στα αιτήματα για ισότητα του απλού λαού.
Ακόμη και πλουτοκράτες όπως ο Gouverneur Morris, που είχε ασκήσει κριτική στη Γαλλική Επανάσταση και την εκτέλεση της Μαρίας Αντουανέττας και αρχικά εναντιωνόταν στην προοπτική μιας σταθερής ομοσπονδίας, κατέληξε ότι μια εξουσιοδοτημένη εθνική κυβέρνηση θα διασφάλιζε με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντά τους.
Παράλληλα, υπήρχε μια καταχρεωμένη τάξη και πτωχοκομεία (poorhouses). Oι αγρότες, αν και με συρρικνωμένα εισοδήματα, επιβαρύνονταν με καταστροφικούς φόρους – για να επιβιώσουν δανείζονταν με υψηλά επιτόκια και υποθήκευαν τα έσοδα από τις μελλοντικές σοδειές. Τα επιτόκια για χρέη κυμαίνονταν από 25 έως 40%, διεκπεραιώνονταν κατασχέσεις και φυλακίσεις για ανεξόφλητες οφειλές. Είχε δημιουργηθεί ένα συναίσθημα ότι η επανάσταση κατά του βρετανικού στέμματος είχε γίνει για το τίποτα.”
εκδόσεις Καστανιώτη – Τοποθετήσεις > επιλογή, εισαγωγικά κείμενα, επίμετρο: Νίκος Στραβελάκης – μετάφραση & πρόλογος: Μαριάννα Τζιαντζή / πρώτη έκδοση Νοέμβριος 2018
Το βιβλίο ‘Tου ανταποκριτή μας στο Λονδίνο Καρλ Μαρξ – 22 επίκαιρες ανταποκρίσεις για τη New York Daily Tribune’, που περιλαμβάνει άρθρα του για την αμερικανική εφημερίδα, ασχολείται σε μια ενότητα με ‘Το εργατικό ζήτημα’.
(σελ. 132) Στις 28 Νοεμβρίου 1853 σχολιάζει ότι το περιοδικό Economist “λέει στους εργάτες ότι – αφού επιτέλους πέτυχαν μια αύξηση 10% στον μισθό τους και είναι σε θέση να κερδίζουν 16 σελίνια και 6 δεκάρες την εβδομάδα, αντί για 15 σελίνια, ‘θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν τη σπάνια αυτή ευκαιρία για αποταμίευση, ώστε να γίνουν καπιταλιστές. […] Ωστόσο, σε ελάχιστες περιπτώσεις φαίνεται να έχουν […] ανέλθει ή να έχουν αρχίσει να ανέρχονται στις γραμμές των καπιταλιστών […] Τίναξαν στον αέρα την ευκαιρία, που τους δόθηκε’. ‘Έκαναν απεργίες’, σημειώνει το περιοδικό, ‘ζητώντας περισσότερα απ’ όσα θα τους ήταν χρήσιμα’.”
(σελ. 134) Ο Κ. Μαρξ συνοψίζει “τις χρυσές ευκαιρίες, τις οποίες έτσι κλωτσάνε οι εργαζόμενοι· συνίστανται στο: να μην παντρεύονται, να ζουν με λιγότερη πολυτέλεια, να μάθουν πώς να συντηρούν το σώμα τους με χειρότερη τροφή”.
(σελ. 135, σημ. 8) ‘Στην πόλη Πρέστον του Lancashire τον Αύγουστο του 1853, οι κλωστοϋφαντουργοί κατέβηκαν σε απεργία ζητώντας αύξηση 10%, έχοντας τη συμπαράσταση εργατών και άλλων κλάδων. Τον Σεπτέμβριο η Ένωση Εργοδοτών απάντησε με λοκάουτ. Περίπου 25.000 από τους 35.000 εργαζόμενους στην περιοχή βρέθηκαν χωρίς δουλειά, όμως χάρη στην αλληλεγγύη συναδέλφων από άλλες πόλεις κατάφεραν να κρατήσουν την απεργία για 36 εβδομάδες. Το λοκάουτ έληξε τον Φεβρουάριο του 1854, ωστόσο η απεργία συνεχίστηκε. Για το σπάσιμό της οι εργοδότες μετακίνησαν απεργοσπάστες από την Ιρλανδία και από πτωχοκομεία της Αγγλίας. Η απεργία έληξε τον Μάιο του 1854.’
Ο Κ. Μαρξ παραθέτει ένα απόσπασμα από την ομιλία του προλετάριου ποιητή, δημοσιογράφου, ηγέτη της αριστερής πτέρυγας των χαρτιστών, Ernest Jones όταν βρέθηκε στo Preston: “‘Γιατί έγιναν εκείνοι οι αγώνες; Τι γίνεται σήμερα; Γιατί θα επαναληφθούν; Επειδή η πηγή της ζωής σας είναι σφραγισμένη από το χέρι του Κεφαλαίου, που ποτίζει νέκταρ με το χρυσό του κύπελλο τους εκλεκτούς του και δίνει σ’ εσάς τα κατακάθια. Γιατί, όταν σας κλειδώνουν έξω από το εργοστάσιο, σας κλειδώνουν κι έξω απ’ τη ζωή; Επειδή δεν υπάρχει άλλο εργοστάσιο να πάτε – και ούτε άλλος τρόπος να δουλέψετε για να βγάλετε το ψωμί σας. […] Μόνο ένα μαζικό κίνημα όλων των επαγγελμάτων, ένα εθνικής κλίμακας κίνημα των εργαζόμενων τάξεων δύναται να φέρει ένα θριαμβευτικό αποτέλεσμα […]. Αν διαχωρίζετε, κλαδικά και τοπικά τον αγώνα σας, μπορεί να αποτύχετε (…)’.”
(σελ. 136) “Οι βιομήχανοι είχαν καταβάλει τεράστια προσπάθεια για να εμποδίσουν τον Ernest Jones να επισκεφθεί την πόλη. Καμία αίθουσα δεν διατέθηκε γι’ αυτό τον σκοπό, ενώ οι σχετικές προσκλήσεις είχαν τυπωθεί στο Manchester. Mάλιστα, κάποιοι κύκλοι που ενδιαφέρονταν για το ατομικό τους συμφέρον, είχαν συστηματικά διαδώσει τη φήμη ότι ο E. Jones θα εξέφραζε την αντίθεσή του με την απεργία, ώστε να σπείρουν τη διχόνοια ανάμεσα στους εργάτες. Επίσης, στον ίδιο είχαν σταλεί επιστολές, που τον προειδοποιούσαν ότι, αν πήγαινε στο Preston, κινδύνευε η ασφάλειά του.”
(σελ. 142) Σε ανταπόκριση με θέμα την αναγκαστική μετανάστευση (22 Μαρτίου 1853) ο Κ. Μαρξ παρατηρεί: “(…) Ο αγροτικός πληθυσμός, το πιο στατικό και συντηρητικό στοιχείο της σύγχρονης κοινωνίας, εξαφανίζεται, ενώ το βιομηχανικό προλεταριάτο βρίσκει τον εαυτό του συγκεντρωμένο στα ισχυρά κέντρα, γύρω από τις μεγάλες παραγωγικές δυνάμεις, που η ιστορία της δημιουργίας τους ήταν μέχρι τώρα το μαρτυρολόγιο των εργατών”.
(σελ. 150-5) Αναλύοντας διεξοδικότερα την κατάσταση των βιομηχανικών εργατών στις 22 Απριλίου 1857, με βάση τις εκθέσεις επιθεωρητών εργοστασίων: “Στη διάρκεια της Συνόδου του 1856, πέρασε στα μουλωχτά από το Κοινοβούλιο ένας Νόμος για τα Εργοστάσια, με τον οποίο οι ‘ριζοσπάστες’ κλωστοβιομήχανοι πρώτα άλλαξαν το νόμο για την περίφραξη των εγκαταστάσεων και των μηχανών στο πλαίσιο της απομόνωσης χώρων στα εργοστάσια για λόγους ασφάλειας και, δεύτερον, εισήγαγαν την αρχή της διαιτησίας στις διαφορές μεταξύ αφεντικών και εργατών. Στην πράξη, ο τελευταίος επιδίωκε να εξαπατήσει τον βιομηχανικό εργάτη στερώντας του την προστασία του νόμου και ο πρώτος να τον εξαπατήσει στερώντας του τη σωματική του ακεραιότητα.
Σύμφωνα με τους επιθεωρητές, ‘οι μηχανικοί και οι κατασκευαστές μηχανών θα έπρεπε να εξαιρεθούν ως ακατάλληλοι για τον ρόλο του εργοστασιακού διαιτητή εξαιτίας της επαγγελματικής σχέσης, που έχουν με τους ιδιοκτήτες των εργοστασίων, οι οποίοι είναι πελάτες τους’.
Με αυτές τις προβλέψεις, δεν είναι να απορεί κανείς, που τα ατυχήματα, τα οποία οφείλονται στις μηχανές – όπως θάνατος, ακρωτηριασμός παλάμης, καρπού, μηρού ή πέλματος, κατάγματα και τραύματα στους μυς, τραυματισμοί στο κεφάλι και το πρόσωπο, εκδορές, μώλωπες κτλ – αυξήθηκαν κατά το εξάμηνο, που έληξε στις 31 Οκτωβρίου 1856, φτάνοντας στον σοκαριστικό αριθμό των 1.919.
Kατά τις επίσημες εκθέσεις, ‘η υπερεργασία, παρά το Νόμο για τα Εργοστάσια, βρίσκεται σε άνοδο’. Επιτυγχάνεται με ποικίλους τρόπους – με το να πιάνουν δουλειά πριν από τις 06:00 το πρωί· με το να μη σχολνούν στις 18:00, καθώς και με τη συντόμευση του χρόνου διαλείμματος για τα γεύματα.
Στη διάρκεια της ημέρας, η ατμομηχανή τίθεται σε λειτουργία τρεις φορές – με την έναρξη της εργασίας το πρωί και με την επανέναρξή της ύστερα από τη διακοπή για τα δύο γεύματα, το πρωινό και το δείπνο. Αντίστοιχα, η λειτουργία της ατμομηχανής διακόπτεται τρεις φορές – στην έναρξη κάθε διαλείμματος για φαγητό και μετά τη λήξη της εργασίας το βράδυ.
Ο Λέναρντ Χόρνερ στην έκθεσή του για την περιοχή του Λάνκασιρ: ‘Οι εργοστασιάρχες υπολογίζουν το ενδεχόμενο να μην εντοπιστούν, ενώ όταν βλέπουν το χαμηλό ποσό του προστίμου και των δικαστικών εξόδων, που πρέπει να καταβάλει όποιος εργοδότης καταδικαστεί, αντιλαμβάνονται ότι – ακόμα και αν ανακαλυφθούν – πάλι κερδισμένοι θα είναι’.
Οι επιθεωρητές ομόφωνα δηλώνουν ότι αντιμετωπίζουν ‘σχεδόν ανυπέρβλητες δυσκολίες’, που τους εμποδίζουν να θέσουν ουσιαστικά ένα τέλος στην παράνομη εργασία. Επίσης, όλοι τους στιγματίζουν την εκ πονηρού διάπραξη απάτης από άτομα με μεγάλη περιουσία· τα δόλια τεχνάσματα, στα οποία καταφεύγουν για να αποφύγουν τον εντοπισμό τους· καθώς και τις αισχρές μηχανορραφίες, που καταστρώνουν σε βάρος των επιθεωρητών και των βοηθών ελεγκτών, στους οποίους έχει ανατεθεί η προστασία των εργοστασιακών σκλάβων.
Αποδεικνύεται, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι οι ατιμίες του βρετανικού βιομηχανικού συστήματος πληθαίνουν παράλληλα με την ανάπτυξή του, και ότι οι νόμοι που εφαρμόζονται για τον έλεγχο της ωμής απληστίας των κλωστοβιομηχάνων είναι απάτη και ψευδαίσθηση, καθώς έχουν διατυπωθεί με τρόπο ώστε να υπονομεύουν τον τυπικό τους στόχο και να αφοπλίζουν τα άτομα, στα οποία έχει ανατεθεί η εκτέλεσή τους· ότι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους κλωστοβιομήχανους και τους εργαζόμενούς τους προσεγγίζει ταχύτατα τα όρια του πραγματικού κοινωνικού πολέμου· ότι ο αριθμός των γυναικών αυξάνεται σε όλους τους κλάδους (…) και ότι οι τσέπες των εργοστασιαρχών γεμίζουν με ταχύτατο ρυθμό.”
> Σε εκτεταμένη πολύμηνη διαρροή προπανίου στο έδαφος οφείλεται, σύμφωνα με τα ευρήματα της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού, η έκρηξη και πυρκαγιά στο εργοστάσιο μπισκότων Βιολάντα, το οποίο λειτουργούσε όλο το 24ωρο, προκαλώντας τον θάνατο πέντε γυναικών εργαζομένων στη νυχτερινή βάρδια, όπως επίσημα ενημέρωσε ο διοικητής του Εθνικού Συντονιστικού Κέντρου Επιχειρήσεων και Διαχείρισης Κρίσεων (ΕΣΚΕΔΙΚ) της Πυροσβεστικής, υποστράτηγος Αναστάσιος Μιχαλόπουλος:
“Τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Ιανουαρίου 2026 εκδηλώθηκε πυρκαγιά σε εργοστάσιο βιομηχανίας τροφίμων με την επωνυμία Βιολάντα, το οποίο βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Η Πυροσβεστική Υπηρεσία Τρικάλων ειδοποιήθηκε για το συμβάν στις 03:56 πμ – το πρώτο πυροσβεστικό όχημα αφίχθη στο σημείο στις 04:11 πμ.
Για την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς κινητοποιήθηκαν συνολικά 13 πυροσβεστικά υδροφόρα οχήματα, ένα βραχιονοφόρο όχημα, εννιά βοηθητικά οχήματα, δύο ομάδες της ΕΜΑΚ (μία από την 8η ΕΜΑΚ Λάρισας και μία από την 7η ΕΜΑΚ Λαμίας), καθώς και μία ομάδα drones. Συνολικά έλαβαν μέρος 53 πυροσβεστικοί υπάλληλοι. Ακόμη, δύο υδροφόρες της ΠΕ Τρικάλων, δυνάμεις της ελληνικής αστυνομίας και ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ.
Από τις πρώτες στιγμές, υπό τον συντονισμό και τη φυσική παρουσία της εισαγγελέως Τρικάλων, ακολουθήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες επιχειρησιακές και ανακριτικές διαδικασίες, σε συνεργασία με το τοπικό ανακριτικό γραφείο της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Τρικάλων, το Τμήμα Εξουδετέρωσης Εκρηκτικών Μηχανισμών (ΤΕΕΜ) Θεσσαλονίκης της ελληνικής αστυνομίας, την 8η ΕΜΑΚ Λάρισας και δύο πραγματογνώμονες.
Την ώρα εκδήλωσης της πυρκαγιάς, το εργοστάσιο βρισκόταν σε πλήρη λειτουργία, καθώς λειτουργεί σε 24ωρη βάση, και στον χώρο εργάζονταν 13 άτομα, εκ των οποίων τέσσερις άνδρες και εννιά γυναίκες. Μετά την εκδήλωση του συμβάντος, οχτώ εργαζόμενοι (4 άνδρες και 4 γυναίκες) εξήλθαν από το εργοστάσιο. Από αυτούς, τρεις διακομίστηκαν με ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ, τρεις μεταφέρθηκαν με ίδια μέσα στο Γενικό Νοσοκομείο Τρικάλων, ενώ οι υπόλοιποι δύο στις οικίες τους.
Στο πλαίσιο της διαχείρισής του συνεδρίασε το Τοπικό Συντονιστικό Όργανο, παρουσία του διοικητή της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Νομού Τρικάλων, του περιφερειακού διοικητή Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Θεσσαλίας και του Συντονιστή Επιχειρήσεων Στερεάς Ελλάδας και Θεσσαλίας. Ενημερώθηκαν άμεσα οι ανακριτικές αρχές, όπως και η Ιατροδικαστική Υπηρεσία Λάρισας.
Από τη στιγμή της εκδήλωσης του περιστατικού και κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων κατάσβεσης, οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής προέβησαν σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για τον εντοπισμό των υπόλοιπων πέντε εργαζόμενων γυναικών. Περί τις 07:55 πμ βρέθηκαν δύο απανθρακωμένες σοροί και κατά τις 08:10 πμ μια τρίτη. Γύρω στις 12:00 μμ εντοπίστηκε τέταρτη σορός – την 27η Ιανουαρίου 2026 και η πέμπτη.
Παράλληλα, με εντολή του αρχηγού του Πυροσβεστικού Σώματος ενεργοποιήθηκε άμεσα στον χώρο η Διεύθυνση Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού, με τη μετάβαση ειδικού κλιμακίου ερευνητών. Εντός του πρώτου δωδεκαώρου το κλιμάκιο αυτό ενισχύθηκε με δύο επιπλέον υπό τον επικεφαλής της ΔΑΕΕ, στο πλαίσιο της πλήρους και μεθοδικής διερεύνησης των αιτιών του περιστατικού, καθώς και της πλήρους διασφάλισης του χώρου και των στοιχειών του συμβάντος.
Κατά τη διάρκεια των ερευνών πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένες αυτοψίες στον χώρο, χαρτογράφηση της σκηνής του συμβάντος, συλλογή και εργαστηριακή εξέταση ευρημάτων, λήψη καταθέσεων από εργαζομένους και εμπλεκόμενα πρόσωπα, καθώς και τεχνική αξιολόγηση κρίσιμων εγκαταστάσεων και συστημάτων, με σκοπό την πλήρη αποτύπωση της εξέλιξης του περιστατικού και των συνθηκών εκδήλωσής του.
Στο πλαίσιο της τεχνικής διερεύνησης διαπιστώθηκε η ύπαρξη δύο υπέργειων δεξαμενών προπανίου, χωρητικότητας 5.000 και 9.000 λίτρων αντίστοιχα, οι οποίες βρίσκονταν σε απόσταση περίπου 30 μέτρων από την περιοχή της έκρηξης. Από τα ευρήματα προέκυψε ύπαρξη πάγου στις σωληνώσεις της δεξαμενής των 5.000 λίτρων – στοιχείο, που υποδηλώνει πρόσφατη λειτουργία αυτής. Η διασύνδεση των δεξαμενών πραγματοποιείτο μέσω υπόγειων σωληνώσεων, οι οποίες διέρχονταν κάτω από ασφαλτοστρωμένο χώρο και εισέρχονταν στο ισόγειο τμήμα του κτιρίου, τροφοδοτώντας τους φούρνους.
Κατόπιν εξειδικευμένων ελέγχων με χρήση αζώτου, διαπιστώθηκε διαρροή στο έδαφος – γεγονός που οδήγησε στη διενέργεια τομής και εκσκαφής σε βάθος περίπου 60 εκατοστών, όπου εντοπίστηκε εκτεταμένη διαρροή εντός του εδάφους. Η διαρροή εκτιμάται ότι ήταν πολύμηνη, με τα ανιχνευτικά μέσα να καταγράφουν εξαιρετικά υψηλές συγκεντρώσεις προπανίου. Η σημαντική αυτή διαφυγή προπανίου, μέσω του εδάφους, μετακινήθηκε σε απόσταση περίπου 25 μέτρων και συγκρατήθηκε σε υπόγειο χώρο, όπου με την παρουσία σπινθηρισμού, ο οποίος προκλήθηκε από ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό της εγκατάστασης, οδήγησε σε έκρηξη.
Σε συνέχεια των ανωτέρω, την Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026 συνελήφθησαν τρεις ημεδαποί, για πράξεις και παραλείψεις, που σχετίζονται με αδικήματα ανθρωποκτονίας από αμέλεια, βαριών σωματικών βλαβών κατά συρροή, εμπρησμού και έκρηξης στον χώρο της επιχείρησης στη δημοτική ενότητα Μεγάλων Καλυβίων του δήμου Τρικκαίων. Πρόκειται για τον ιδιοκτήτη της εταιρείας Βιολάντα, τον τεχνικό ασφαλείας και τον τεχνικό βάρδιας – οδηγήθηκαν ενώπιον της αρμόδιας εισαγγελέως Τρικάλων την προηγούμενη Τετάρτη (28.01). [Μετά από τέσσερις ώρες παρουσίας στην αρμόδια εισαγγελέα Τρικάλων διατάχθηκαν περαιτέρω ανακριτικές πράξεις και αφέθηκαν ελεύθεροι το βράδυ της ίδιας μέρας.]
Όλες οι προβλεπόμενες διερευνητικές διαδικασίες για την ολοκλήρωση της πραγματογνωμοσύνης και τη σύνταξη της τελικής τεχνικής έκθεσης σχετικά με τα αίτια και τις συνθήκες του συμβάντος και η προανακριτική διαδικασία βρίσκονται σε εξέλιξη.”
> Έντεκα παιδιά θα στερηθούν τις πέντε εργαζόμενες, που έχασαν τη ζωή τους.
– Βασιλική Σκαμπαρδώνη, 42 χρονών από τη Φιλύρα Τρικάλων, μητέρα δύο μικρών παιδιών εξίμισι και τεσσεράμισι ετών, είχε κομμωτήριο, όμως το έκλεισε στην πανδημία
– O σύζυγός της, Αποστόλης (Star): “Πήγανε τσάμπα, πήγαν να βγάλουν το μεροκάματο, αλλά ήταν μεροκάματο του τρόμου – αποδείχθηκε μεροκάματο του τρόμου. Τα φώτα θα πέσουνε, η αυλαία θα πέσει, τα παιδάκια όλα θα ψάχνουνε να βρούνε τις μανάδες. Δε θα ξαναφωνάξουνε: ‘Μαμά’. Εγώ θα ήθελα μόνο να κάνω μόνο μία έκκληση, να μην ξαναγίνει, να είναι τα τελευταία θύματα μιας τέτοιας τραγωδίας με γυναίκες του μόχθου, που πάνε για το μεροκάματο. Η γυναίκα μου ήταν μια αγωνίστρια”.
– Ελένη Κατσαρού, 44 ετών από το χωριό Γλίνος, μητέρα ενός παιδιού > στο εργοστάσιο εργάζεται και η μητέρα της, σε διαφορετική βάρδια (Star): “28 χρόνια δουλεύω εκεί, 14 χρόνια έχει η κόρη μου, δουλεύαμε τόσα χρόνια. Ήθελα εγώ να αφήσω τα κόκκαλά μου στη Βιολάντα – όχι να θάψω την κόρη μου. Ο χρόνος έχει 365 μέρες, τις 325 τις δούλευα εκεί συνέχεια. Η κόρη μου συνέχεια νύχτα ήτανε, δούλευε νύχτα. Αν βλέπαμε κάτι, δεν γινότανε συντήρηση στα μηχανήματα και σε αυτά. Και τόσο καιρό τώρα μύριζε υγραέριο και τους λέγαμε και δεν έκαναν τίποτα, τίποτα. Ανατινάχθηκε το παιδί μου. Μπορούν να μου φέρουν το παιδί μου πίσω; Το παιδί μου θέλω, τίποτα άλλο, το παιδί μου θέλω μόνο, δεν θέλω κάτι άλλο. Πήγαινε νύχτα συνέχεια για να είναι το πρωί στο παιδί της, 14 χρονών. Δούλευα συνέχεια, δούλευα συνέχεια κι έλεγα: ‘Εγώ να πεθάνω, εγώ εκεί πέρα, εγώ ν’ αφήσω τα κόκκαλά μου εδώ’, όχι να θάψω την κόρη μου στη Βιολάντα, όχι, αυτό δεν μπορώ να το διαχειριστώ, δεν μπορώ καθόλου. Δεν είχε τύχη η κόρη μου, επειδή κάποιοι δεν συντηρούσαν κάποια πράγματα γι’ αυτό έγινε, τόσα χρόνια που είμαι εκεί δεν έχει γίνει τίποτα, το κτίριο δεν το συντήρησαν ποτέ εδώ και είκοσι χρόνια, τίποτα. Tους έλεγα, αλλά δεν έκαναν κάτι, ήταν να θάψω το παιδί μου εκεί μέσα.”
– η αδερφή της: “Τελείωσε η κοπή της πίτας, διασκέδαζαν όλοι μαζί, μετά έπρεπε να πάει κάποια στιγμή στη δουλειά και κατά τις 4:00 η ώρα έμαθα ότι έγινε ένα μπαμ και προηγουμένως φλεγόταν για 20 λεπτά εσωτερικά το εργοστάσιο, ο χώρος παραγωγής, μετά όλα καήκανε. Όσο για τις συνθήκες, δούλευαν και με πολύ λίγα άτομα πολλές φορές σε σημείο, που οι γυναίκες δεν προλάβαιναν ούτε να πάνε να πιούνε νερό. Χάθηκε η αδερφή μου άδικα. Θα μπορούσε να είναι ένας χώρος ασφαλής, εργασίας. Αφήνει πίσω της ένα παιδάκι και η αδερφή μου δεν υπάρχει, ποιος θα την αναπληρώσει;”
– Σταυρούλα Μπουκοβάλα, 47 ετών από την Καρδίτσα, μητέρα τριών παιδιών
– ο γιος της Άγγελος Λιάκος στην εκπομπή MegaLiveNews: “Δεν ήταν στη μοίρα της να φύγει τόσο νέα, με τόσο άδικο και βίαιο τρόπο. Η μοίρα της ήτανε να ζήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα, αλλά όπως καταλαβαίνω, κάποιοι άλλοι παρενέβησαν σε αυτή τη μοίρα και μας στέρησαν αυτό, που είχαμε και αξίζαμε. Η μητέρα μου για μένα ήταν τα πάντα, το στήριγμά μου. Με λίγα λόγια, στην ουσία μου στέρησαν ένα κομμάτι του εαυτού μου. Η μητέρα μου έκανε τα πάντα για εμάς, πήγαινε σε αυτό το μέρος, το οποίο αποδείχθηκε ότι ήταν ένας τριτοκοσμικός κρατήρας και εκεί πέρα, δυστυχώς, ξεψύχησε με έναν άδικο και πολύ βίαιο τρόπο. Σίγουρα υπεύθυνη είναι η ίδια η εταιρεία, το πρόσωπο της εταιρείας, ο μηχανικός του κτιρίου και οποιοιδήποτε άλλοι αρμόδιοι, οι οποίοι έχουν περάσει υπογραφές για την κατάσταση του κτιρίου. Η μητέρα μου δεν έλεγε πάρα πολλά, έκανε τα πάντα για εμάς. Δεν ήταν ευχαριστημένη με τη δουλειά της και με το ανώτερο προσωπικό, τους υπεύθυνους εκεί πέρα, δεν ήταν οι κατάλληλοι άνθρωποι να διευθύνουν επιχείρηση, δεν ήταν αρμόδιοι. Επικρατούσε ένα μπάχαλο, κούραση πολλή, πρόνοια για τους εργαζόμενους καμμία. Πήγαινε εκεί μόνο και μόνο για να ζήσουμε εμείς, να σπουδάσουμε, να φύγουμε. Εγώ συνήθως της έλεγα να παραιτηθεί και να βρει κάτι καλύτερο. Και μου έλεγε: ‘Και εσείς τι θα κάνετε;’ Και λέω εγώ: ‘Μη σε νοιάζει για μας, εσύ να είσαι καλά’, αλλά καταλήξαμε εδώ που καταλήξαμε. Προφανώς δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα φτάναμε σε αυτό το σημείο. Εγώ μιλούσα περισσότερο για σωματική και ψυχική κούραση. Δεν περίμενα ότι θα ανατιναχθεί μέσα σ’ ένα μανιτάρι και θα καίγεται για ώρες στους 1.000 βαθμούς. Αισθάνομαι ότι μου δίνει δύναμη να βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου ώστε να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι και μέχρι τότε δεν θα ησυχάσει κανένας μας. Αυτοί οι άνθρωποι οι σοβαροφανείς, οι σοβαροφανείς εταιρείες, τα ‘πρότυπα’, που αποδείχθηκαν εν τέλει τριτοκοσμικά κέντρα χωρίς καμμία πρόνοια για τους εργαζομένους. Δεν θα σταματήσει κανένας μας – και ειδικά εγώ – μέχρι να πάνε όσοι φταίνε στη φυλακή γιατί έμαθα δυσάρεστα νέα ότι απελευθερώθηκαν, αλλά εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να ξανακούσω αυτή την είδηση και μέχρι να μην έχω πια συνείδηση, αυτοί να παραμένουν ακόμη εκεί”.
– Αναστασία Νάσιου, 56 ετών από το Γριζάνο Τρικάλων, είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από τη Γερμανία πριν από έξι μήνες με τον σύζυγό της και δούλευε για να συμπληρώσει ένσημα και να μπορέσει να βγει σε σύνταξη. Δύο της παιδιά ζουν στη Γερμανία και ένα στην Αθήνα.
– κ. Τάσος (Orange Press Agency): “Το χωριό … όλοι θλιμμένοι. Έφυγε η κοπέλα έτσι… Γειτόνισσα. Πέρυσι τον Ιούλιο μήνα, το Εργατικό Κέντρο πήγε να κάνει παρέμβαση. Από ’κει και πέρα… Το έλεγξαν; Δεν το έλεγξαν; Δεν γνωρίζει κανένας. Όχι, δούλευε ο γιος μου στο άλλο το εργοστάσιο εδώ πέρα. Δυστυχώς, αυτή είναι η ζωή… Δεν υπάρχει προστασία των εργαζομένων, δεν υπάρχει. Με κανένα τρόπο. Πήγαινε το Εργατικό Κέντρο και δεν τους άφηνε να μπουν μέσα, να ενημερώσει δηλαδή κάτι τον κόσμο. Δεν αφήνουν. Εδώ είναι ό,τι θέλουν κάνουν.”
– Αγάπη Μπουνόβα από το Μεγαλοχώρι Τρικάλων, μητέρα και γιαγιά
– ο γιος της: “Ο πόνος μας γίνεται ακόμα βαρύτερος γιατί δεν έχουμε ούτε το σώμα της να αποχαιρετήσουμε. Η φωτιά μας στέρησε ακόμη και αυτό το τελευταίο ανθρώπινο αντίο. Πρόκειται για αποτέλεσμα αμέλειας, αδιαφορίας και ενεργειών, που δεν έγιναν όπως όφειλαν.”
– η κόρη της: “Ήταν 50 χρονών σχεδόν και σκεφτόταν: ‘Άμα φύγω τώρα, δεν θα βρω πουθενά αλλού δουλειά. Τι να κάνω; Θα κάνω υπομονή για εσάς.’ Όταν έπιασε δουλειά, είχαμε θέμα οικονομικό τεράστιο. Οι συνθήκες εργασίας δεν ήταν καθόλου καλές. Ήταν πάρα πολύ κουρασμένη, ήταν μεγάλη σε ηλικία, είχε κουραστεί πάρα πολύ. Μια ζωή δούλευε η μάνα μου και ήταν άδικο, που άφησε τα κοκκαλάκια της εκεί μέσα, την ανατίναξαν. / Δικαίωση, να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι.”
– φίλη της: “Δουλεύανε παλιά και 12ωρο, 9ωρο – απ’ αυτή τα ’μαθα εγώ”.
> εργαζόμενη (Οpen): “Είχαμε δύο – τρεις μέρες πριν το περιστατικό, που μύριζε πιο έντονα. Το λέγαμε: ‘Μυρίζει γκάζι’, το λέγαμε στους υπεύθυνους και μας απαντούσαν ότι μύριζε η αποχέτευση και ότι έκαναν τροφοδοσία αερίου. Υπήρχε από το καλοκαίρι μυρωδιά, ωστόσο πιο έντονα τις τελευταίες ημέρες, πριν το περιστατικό. Οι υπεύθυνοι μας έλεγαν ότι θα ενημερώσουν και παίρναμε την απάντηση ότι μυρίζει η αποχέτευση.”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
> Ο Γιώργος Λιατίφης, πρόεδρος του Συνδικάτου Γάλακτος, Τροφίμων, Ποτών Τρικάλων και γενικός γραμματέας του Εργατικού Κέντρου επεσήμανε μιλώντας στον Κώστα Παπαντωνίου (Orange Press Agency) ότι η εργοδοσία απέκλειε συστηματικά το συνδικάτο από τους χώρους εργασίας και ότι οι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει για οσμή αερίου, ωστόσο οι καταγγελίες τους αγνοήθηκαν ή υποτιμήθηκαν.
“Το υγραέριο μύριζε μέρες πριν. Είναι χαρακτηριστική η καταγγελία, που κάνω ότι δεν μπορούσαν να πάνε στις τουαλέτες γιατί μύριζε υπερβολικά και οι δικαιολογίες, που τους έλεγαν είναι ότι έριξαν ένα υγρό στον βόθρο – ‘Μην ανησυχείτε’.
Επιβεβαιωνόμαστε και εμείς σαν Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, σ’ αυτά που είχαμε καταγγείλει από την αρχή του δυστυχήματος.
Στην επίσκεψη, που κάναμε μαζί με μεικτό κλιμάκιο, με την Επιτροπή Υγιεινής και Ασφάλειας, διαπιστώσαμε και εμείς οι ίδιοι, αλλά και στις παρατηρήσεις που πραγματοποιήθηκαν, την κατάσταση του εργοστασίου, που έχει να κάνει με τον εξοπλισμό, με τις εξόδους διαφυγής. Στην καταγγελία, που μας έκαναν ανέφεραν τις υπερβολικές θερμοκρασίες, που δυσκόλευαν πραγματικά τους εργαζόμενους να δουλεύουν μέσα στον χώρο εκεί. Δηλαδή, και εμείς που πήγαμε ως κλιμάκιο για να ελέγξουμε, δυσκολευόμασταν να περπατήσουμε από την υγρασία και τη θερμοκρασία, που είχε εκεί.
Πάμπολλες φορές προσπαθήσαμε να έρθουμε σε επικοινωνία με τους εργαζόμενους, αλλά η εργοδοσία δεν μας άφηνε. Ίσα-ίσα, όταν πηγαίναμε εκεί – και για να διεξαχθούν οι εκλογές του συνδικάτου, μας έφερε την αστυνομία, μας έγραψε τα στοιχεία και παραλίγο να μας κάνουν και μηνύσεις.
Γι’ αυτό το έγκλημα, που έγινε στα Τρίκαλα έχει και η κυβέρνηση ευθύνη με την υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών. Για παράδειγμα, εδώ στα Τρίκαλα, τέσσερις επιθεωρητές έχουν την ευθύνη για πάνω από 10.000 επιχειρήσεις. Αυτό σημαίνει ότι γύρω στις 600 επιχειρήσεις τον χρόνο μπορούν να ελέγξουν για την κατάσταση, που βιώνουν οι εργαζόμενοι μέσα εκεί. Έχουμε διαπιστώσει προβλήματα και σε άλλες επιχειρήσεις στα Τρίκαλα, γι’ αυτό και κάνουμε ελέγχους, γι’ αυτό και θέλουμε την Επιθεώρηση Υγιεινής και Ασφάλειας να συμμετέχει περισσότερο σ’ αυτό τον έλεγχο, που κάνουμε. Πραγματικά η εντατικοποίηση μέσα στους χώρους δεν πάει άλλο. Εργαζόμενοι δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ.
Υποσχόμαστε ότι με όλες μας τις δυνάμεις, το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων θα μπει μέσα στους χώρους εργασίας, ώστε όσο είναι δυνατό, να αντιμετωπιστούν αυτά, που βιώνουν οι εργαζόμενοι της πόλης μας και συνολικότερα της χώρας.”
> ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης στην εκπομπή του ΣΚΑΪ, Αταίριαστοι (28.01): “(…) Κατ’ αρχάς, από τη στιγμή που έχουνε χαθεί πέντε συνάνθρωποί μας, υπάρχει δηλαδή ζήτημα απώλειας ανθρώπινων ζωών, αυτεπαγγέλτως, όπως και σε άλλες περιπτώσεις βαρέων τραυματισμών, έχει ξεκινήσει η διαδικασία της εισαγγελικής έρευνας, αποτέλεσμα της οποίας είναι και κάποιες συλλήψεις, που θα οδηγήσουν κάποιους ανθρώπους στον εισαγγελέα, πάντοτε με το τεκμήριο της αθωότητας, για να απαντήσουν ως κατηγορούμενοι πλέον, αφού υπάρχει σύλληψη, υπάρχει και ποινική δίωξη για αυτά, τα οποία τέλος πάντων κατηγορούνται. Αυτό που φάνηκε είναι ότι αμέσως μετά το δυστύχημα αυτό, το τραγικό δυστύχημα επελήφθησαν οι αρχές – και το κομμάτι της πυροσβεστικής και το κομμάτι της δικαιοσύνης, και θα δοθούν απαντήσεις.
Στο σκέλος της Επιθεώρησης Εργασίας …
– Ερ: Έχει κάνει το κράτος τους ελέγχους, που πρέπει να κάνει;
– ΠΜ: Κοιτάξτε, φαίνεται ότι δεν τίθεται ζήτημα, με βάση τα πρώτα στοιχεία και θα βγάλει και τα επίσημα δεδομένα η Επιθεώρηση Εργασίας, που είναι μια Ανεξάρτητη Αρχή, το τραγικό αυτό δυστύχημα δεν ακουμπάει θέματα εργασίας. Δεν φαίνεται, δηλαδή, ότι έχουν παραβιαστεί ζητήματα εργασίας, εργατικών νόμων και τα σχετικά. Βέβαια…
– Ερ: Τα θέματα ασφάλειας ποιος τα ελέγχει;
– ΠΜ: Βέβαια, για τα θέματα ασφάλειας, αυτό είναι κάτι το οποίο ερευνά η δικαιοσύνη. Προφανώς, κάθε υπεύθυνος – και ο τεχνικός ασφαλείας και όλοι όσοι έτρεξαν τη διαδικασία της άδειας, όπου είναι αρμοδιότητα της Περιφέρειας Θεσσαλίας, έβγαλε μια απάντηση το Υπουργείο Ανάπτυξης, γιατί πήγε να δημιουργηθεί μια παραφιλολογία – όλα αυτά προφανώς θα ελεγχθούν. Ότι υπάρχει άδεια, υπάρχει από ό,τι μαθαίνουμε. Το θέμα είναι, η δικαιοσύνη θα δει αν δόθηκε σωστά η άδεια και αν οι ανανεώσεις της άδειας αυτής από τις αρμόδιες αρχές, εν προκειμένω της Περιφέρειας Θεσσαλίας, έχουν γίνει σύμφωνα με το νόμο.
Πρέπει, δηλαδή, να ελεγχθεί αν οι έλεγχοι έχουν γίνει σωστά και αν όλες οι διαδικασίες, που έπρεπε να γίνουν από τη συγκεκριμένη, πολύ μεγάλη εταιρεία, η οποία – για να μην ακυρώνουμε ό,τι έχει κάνει, είναι μια εταιρεία που δίνει σε κόσμο δουλειά και είναι μια εταιρεία, η οποία εξάγει ελληνικά προϊόντα σε όλο τον κόσμο – όμως, κάθε υπόθεση είναι ξεχωριστή και η ποινική διερεύνηση δεν κοιτάει ούτε πρόσωπα, ούτε μέγεθος εταιρειών, ούτε τίποτα. Η ποινική διερεύνηση είναι εν εξελίξει. Αυτή τη στιγμή αυτό θα ελεγχθεί από ό,τι καταλαβαίνω, από την όποια νομική μου και δικηγορική εμπειρία, οι άδειες αυτές, αν έχουν δοθεί σωστά, αν ανανεώνονταν σωστά, αν γίνονταν οι έλεγχοι όλοι αυτοί από τη συγκεκριμένη Aρχή.
– Δημ: Ή αν άκουσαν τους εργαζόμενους, οι οποίοι…
– ΠΜ: Βεβαίως, όλα, όλα πρέπει να ελεγχθούν
– Δημ: Ναι, γιατί λέει ότι οι εργαζόμενοι είχαν ενημερώσει…
– ΠΜ: Βέβαια, κ. Κούτρα, κ. Ντσούνο, για να επανέλθω στο προηγούμενο, εννοώ στο θέμα της Επιθεώρησης Εργασίας.
Δυστυχώς, με πολύ μεγάλη λύπη το λέω αυτό – γιατί κάθε ζωή που χάνεται, ειδικά εν ώρα υπηρεσίας – εργασίας, είναι η πιο τραγική είδηση – στην Ελλάδα δημιουργείται αυτή τη στιγμή ένα κίνημα από κάποια κόμματα και κάποια μέσα ενημέρωσης, ‘τυμβωρύχων’ με τα ίδια χαρακτηριστικά, που είδαμε σε άλλα τραγικά δυστυχήματα. Εννοώ όλους αυτούς, που διακινούν μία πληροφορία που, δυστυχώς, υιοθετούν πολλές φορές και σοβαρά μέσα και σοβαρές εκπομπές, ότι η Ελλάδα είναι, ας πούμε, πρωταθλήτρια στα εργατικά δυστυχήματα.
Ανακοινώσεις κομμάτων, σχεδόν από το σύνολο της αντιπολίτευσης, που προσπαθούν ακόμα και ένα τραγικό δυστύχημα σε μία επιχείρηση στα Τρίκαλα, που ερευνάται από τη δικαιοσύνη και φαίνεται ότι δεν υπάρχει κάποια σχέση με την οποιαδήποτε κυβερνητική εντολή ή τέλος πάντων ο,τιδήποτε τέτοιο, πάνε να το εργαλειοποιήσουν. Και ενώ η Επιθεώρηση Εργασίας, που δεν είναι μια κυβερνητική Αρχή ή κάτι της Νέας Δημοκρατίας, είναι μια Ανεξάρτητη Αρχή, με βάση τις επίσημες μετρήσεις, σύμφωνα με τη μεθοδολογία της Ευρωπαϊκής Αρχής για τη Μέτρηση των Δυστυχημάτων εν ώρα Εργασίας, λέει ότι η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες με τα λιγότερα δυστυχήματα, σταθερά τα τελευταία χρόνια, στις τρεις θέσεις με τα λιγότερα δυστυχήματα, προσπαθούνε να κοροϊδέψουν τον κόσμο, να παραπλανήσουνε τον κόσμο με τα γνωστά βιντεάκια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τους γνωστούς δήθεν influencers, με τις δήθεν σατιρικές εκπομπές, οι οποίες παίζουν τον πιο χυδαίο ρόλο τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.
Kαι χρησιμοποιώ το πολύ σημαντικό βήμα της εκπομπής σας για να πω στον κόσμο να μην καταπίνει αμάσητη κάθε πληροφορία από όλους αυτούς τους απατεώνες. Γιατί πάνω σε μία τραγωδία, τη στιγμή που ακόμα δεν έχουν ταφεί συνάνθρωποί μας, κατά τα πρότυπα άλλων τραγωδιών, με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, πάνε να χτίσουν πάλι το ίδιο αφήγημα. Τα είπε πολύ σωστά ο υφυπουργός Εργασίας ο κ. Καραγκούνης.
(…)
Οι μεγαλύτεροι πολιτικοί απατεώνες καθ’ όλη την ιστορία της ανθρωπότητας, όχι μόνο της χώρας μας – και πολιτικοί απατεώνες, δυστυχώς, υπάρχουν και στη χώρα μας και διευκολύνονται από κάποια μέσα ενημέρωσης – ανθούν, δηλαδή κάνουν καριέρα πάνω σε τραγωδίες, δεν κάνουν καριέρα σε συνθήκες ηρεμίας, πάνω σε κάτι το οποίο έχει συγκλονίσει κάθε άνθρωπο που μας βλέπει, δεν υπάρχει άνθρωπος που είναι περισσότερο ή λιγότερο ευαίσθητος με το να βλέπει μια μητέρα, που δουλεύει νύχτα, όταν κάποιος βλέπει μια μητέρα να μη γυρίζει στα παιδιά της επειδή πήγε να δουλέψει, συγκλονίζεται. Πάνω σε αυτό το έδαφος, λοιπόν, έρχονται όλοι αυτοί οι έμποροι ελπίδας, ψεμάτων και λένε ψέματα, τα οποία αποδεικνύονται ότι είναι ψέματα – όχι επειδή το λέει ο υφυπουργός Καραγκούνης ή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, επειδή το λέει η αρμόδια Αρχή, Ανεξάρτητη Αρχή, η οποία σε πίνακα με όλες τις χώρες της Ευρώπης λέει ότι η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες με τα λιγότερα εργατικά δυστυχήματα.
Αυτό το 201 νεκροί σε εργατικά ατυχήματα, ξέρετε σε πόσα προφίλ μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχω δει και από σοβαρούς ανθρώπους να αναπαράγεται, και δημοσιογράφους, ο αριθμός 201 νεκροί στη χώρα μας, που δεν ισχύει;
– Ερ: Πόσοι είναι;
– ΠΜ: Είναι από 46 έως 48 τον χρόνο σταθερά τα τέσσερα τελευταία χρόνια και λέω, και λέω …
– Ερ: Το ’25 πόσοι ήταν;
– ΠΜ: Ήταν 48
– Ερ: Από εργατικά ατυχήματα;
– ΠΜ: Βεβαίως, με βάση, το ξαναλέω, την επίσημη μέτρηση, που κάνει η Ανεξάρτητη Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας …
– Ερ: Και το 201, πώς κυκλοφόρησε;
– ΠΜ: Θα σας πω πώς κυκλοφορεί – όπως κυκλοφόρησαν τα ξυλόλια, όπως κυκλοφόρησαν τα δήθεν χαμένα βαγόνια, ακόμα και από βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παίρνουν μία ανοησία πάνω στον πόνο των ανθρώπων
– Δημ: Πάντως, να σας πω, δεν αισθάνομαι πολύ καλά, που κάνουμε αυτή τη συζήτηση, ειλικρινά
– ΠΜ: Κ. Κούτρα, να σας πω κάτι. Ο ρόλος, πολλές φορές, και του κυβερνητικού εκπροσώπου, έχει αυτό τον άχαρο χαρακτήρα: να υπερασπίζεται μια αλήθεια, όχι για το καλό ενός κόμματος ή μιας κυβέρνησης, για να μην κοροϊδεύουμε τον κόσμο.
Σπεύδω να πω ξανά, το είπα και στην αρχή, και το λέω και σε κάθε ενημέρωση πολιτικών συντακτών – γιατί όπως υπάρχουν πολιτικοί επισπεύδοντες εντάσεων, υπάρχουν και δημοσιογράφοι. Και στο briefing έρχονται άνθρωποι, που πάνε να κόψουν ένα βιντεάκι για να δημιουργήσουν εντυπώσεις.
Και μία ανθρώπινη ζωή να είχε χαθεί, και μία, εν ώρα εργασίας, ήταν από μόνο του αυτό αντικείμενο εγρήγορσης και παραπάνω μέτρων. Δεν υποτιμάμε ούτε τον έναν ούτε τον κάθε άνθρωπο που έχει τραυματιστεί, όχι μόνο έχει χαθεί. Αλλά το να λες ψέματα στον κόσμο και να τετραπλασιάζεις έναν αριθμό νεκρών…
– Δημ: Τα στοιχεία είναι από την Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ)…
– ΠΜ: Είναι αυθαίρετα στοιχεία…
– Δημ: Η ΟΣΕΤΕΕ, η οποία αποκαλύπτει ότι το 2025, 201 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη δουλειά, ενώ άλλοι 332 τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά, με τον αγροτικό και κατασκευαστικό τομέα να βρίσκονται στην κορυφή της λίστας.
– ΠΜ: Αυτά τα στοιχεία είναι αυθαίρετα, δεν προκύπτουν από πουθενά. Και τα εξήγησε ο κ. Καραγκούνης πολύ αναλυτικά. Τα στοιχεία, τα οποία σας ανέφερα και εγώ, και ανέφερε και ο υφυπουργός…
– Δημ: Ότι είναι 48 είπατε…
– ΠΜ: … είναι από την Ανεξάρτητη Αρχή, την επίσημη Αρχή κάθε χώρας, που μετράει αυτούς τους τραγικούς αριθμούς, την Επιθεώρηση Εργασίας, η οποία ακολουθεί τη μεθοδολογία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής για τα εργατικά δυστυχήματα.
– Ερ: Μπορώ να ρωτήσω κάτι πάρα πολύ απλό; Γιατί αισθάνομαι ότι κάνουμε κι εμείς τυμβωρυχία, τώρα, κάνοντας αυτή τη συζήτηση…
– ΠΜ: Όχι, δεν κάνουμε εμείς τυμβωρυχία. Τυμβωρυχία κάνουν αυτοί, που λένε ψέματα. ” […]
******
– Στις 05:00 το πρωί πρέπει να είμαστε περιφρούρηση στο εργοστάσιο να προλάβουμε τις συναδέλφισσες, που πιάνουν δουλειά στις 06:00· παρακαλούν τον φύλακα να τις αφήσει να μπουν και σπάνε την απεργία.
– ‘Τι θα κάνω αν με απολύσουν; Πώς θα βοηθάω τα παιδιά και τα εγγόνια μου;’
Τηλέφωνο από τον διευθυντή πωλήσεων το απόγευμα, ενοχλημένος και ξεκάθαρος ότι το εργοστάσιο και η εταιρεία δεν θα συμμετέχουν σε κινητοποιήσεις από ’δω και πέρα. Το μήνυμα της νέας διοίκησης μετά την εξαγορά: είμαστε κοντά στους εργαζόμενους, θέλουμε εργασιακή ειρήνη και τήρηση των συλλογικών συμβάσεων.
Κλείσανε και το πολιτιστικό κέντρο, όπου εμφανιζόταν ο ΛΕ ΠΑ και τραγούδησαν together: ‘Πάψε να λες πως σ’ αδικώ γιατί μπροστά στο σκηνικό ήταν κι ο παπαγάλος’.
Ύστερα ήρθαν οι στόχοι με τα αντίστοιχα bonus και δώρα, και κυρίως, το περίφημο ταξίδι στη Σιγκαπούρη. Ήταν χαρούμενος, που τερμάτισε πρώτος.
Υπέβαλε παραίτηση· άφηνε μια δουλειά, που αγαπούσε μετά από είκοσι χρόνια.
