By Τα Παιδιά του Χειμώνα
Ο Alexander Payne τοποθετεί την τελευταία ταινία του, σε σενάριο του David Hemingson στο καθωσπρέπει οικοτροφείο Barton σε ένα ειδυλλιακό, χιονισμένο τοπίο, παραμονές του 1971. Εκεί συναντάμε τον Paul Hunham (Paul Giamatti, Χρυσή Σφαίρα Α’ ανδρικού ρόλου), καθηγητή Αρχαίων Πολιτισμών.
Focus Features
‘Ζοχαδιασμένος’, διορθώνει τις εργασίες “τεμπέληδων, χυδαίων, βρωμερών Φιλισταίων και Βησιγότθων, που γρυλλίζουν”.
Αλλήθωρο φτωχοδιάβολο, τον αποκαλεί ένας συνάδελφός του.
Έχοντας δυσαρεστήσει τον υπεύθυνο, “ένα πομπώδη γάιδαρο με κόμπλεξ δικτάτορα” και πρώην μαθητή του επειδή αρνήθηκε να περάσει τον γιο ενός “πλούσιου και ηλίθιου – δημοφιλής συνδυασμός εκεί πέρα”, του ανατίθεται να προσέχει Τα Παιδιά του Χειμώνα (Τhe Holdovers), που δε μπορούν να γυρίσουν στους δικούς τους τα Χριστούγεννα.
“- Ξέρω κάποιους από αυτούς τους αχρείους.”, λέει στον διευθυντή.
“- Ας είμαστε λίγο πιο ελαστικοί στις εκτιμήσεις μας.”, τον προτρέπει εκείνος.
“- Η χαλαρότητα είναι το τελευταίο, που χρειάζονται αυτοί οι τύποι.
– Βαθιά μέσα σου είσαι εξαιρετικός δάσκαλος, αλλά η προσέγγισή σου προς τους μαθητές είναι μάλλον παραδοσιακή.
– Το σχολείο ιδρύθηκε το 1797 – νόμιζα ότι η παράδοση ήταν το κεφάλαιό μας.
– Τότε ας την πούμε στενοκέφαλη, αταλάντευτη, άτεγκτη.
– Είσαι ακόμα θυμωμένος, που έκοψα τον Τζόρνταν Όσγκουντ.
– Ο γερουσιαστής μπαμπάς του αναστατώθηκε όταν το Πρίνστον ανακάλεσε την εισαγωγή του. Ακόμα υφίσταμαι τις συνέπειες.
– Πρέπει να τους επιτρέπουμε τα πάντα επειδή ο μπαμπάς τους χτίζει το καινούριο γυμναστήριο;
– Φυσικά και όχι, δεν είμαστε από αυτούς. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοούμε την πολιτική.
– Πρωταρχικός μας στόχος είναι να διαπλάσουμε νεαρούς καλού χαρακτήρα. Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε την ακεραιότητά μας στον βωμό των αξιώσεών τους. Προσπαθώ μόνο να ενσταλλάξω βασική ακαδημαϊκή πειθαρχία. Είναι η δουλειά μου, όχι και η δική σου;
– Ήταν μέχρι να γίνω διευθυντής και διαπιστώσω ότι δεν είναι τόσο απλό να κρατάς το σχολείο όρθιο. Σε παρακάλεσα να του βάλεις τη βάση. Τουλάχιστον προσποιήσου το ανθρώπινο πλάσμα.”
Αρχικά, μένουν πίσω πέντε παιδιά – ο ένας είναι τιμωρημένος επειδή δεν κόβει τα μαλλιά του σε ένδειξη πολιτικής ανυπακοής, κάποιος άλλος βλέπει εφιάλτες στον ύπνο του, βρέχει τα σκεπάσματα και θέλει να φύγει. “Σας ήρθαν όλα βολικά. Για τους περισσότερους, η ζωή είναι σαν ένα πατάρι, βρώμικη και μικρή. Γεννηθήκατε τυχεροί. Ίσως μια μέρα, νεαροί μου έκφυλοι να το συναισθανθείτε. Αν όχι, σας λυπάμαι και εμείς δεν θα έχουμε πράξει το καθήκον μας.”, επιπλήττει ο Paul τα παιδιά.
Λυτρώνονται όταν ως από μηχανής θεός το ελικόπτερο του μπαμπά του πρώτου καταφτάνει για να τους μεταφέρει σε προορισμό διακοπών.
Ο μόνος, που δεν γίνεται να τους ακολουθήσει είναι ο Angus (Dominic Sessa), αφού η μητέρα και ο πατριός του λείπουν ταξίδι του μέλιτος και δεν μπορούν να δώσουν τη συγκατάθεσή τους.
Μαζί τους θα τις περάσει και η Mary Lamb (Da’Vine Joy Randolph, Όσκαρ B’ γυναικείου ρόλου), επικεφαλής μαγείρισσα. Ο μοναχογιός της φοίτησε με υποτροφία στο Barton, αλλά μην έχοντας τα απαιτούμενα χρήματα για να συνεχίσει τις σπουδές του σε κολλέγιο, κατετάγη και σκοτώθηκε στο Βιετνάμ.
Μια σύγκρουση ανάμεσα στον ιδιόρρυθμο, ευθύ Angus, που περιφρονεί τους κανόνες και τον έχουν διώξει από τρία σχολεία και τον αυστηρό καθηγητή μοιάζει αναπόφευκτη. “Μη διασχίσεις τον Ρουβίκωνα. Θα με απολύσουν εξαιτίας σου.”, τον προειδοποιεί ο Paul.
Με τη βοήθεια της Mary και μιας ακόμη εργαζόμενης, της Lydia αναπτύσσεται ένας δεσμός ανάμεσά τους. Αν και άθεος, παίρνει ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, που γέρνει και τους χαρίζει το βιβλίο Εις Εαυτόν του Μάρκου Αυρήλιου, το οποίο έχει σε πολλά αντίτυπα. “Νόμιζα ότι θα έκανα τη διαφορά, ότι θα τους προετοίμαζα – έστω και λίγο, δίνοντάς τους αρχές και βάσεις. Αλλά από τον κόσμο μας δεν βγάζεις πια νόημα. Φλέγεται, οι πλούσιοι δεν δίνουν δεκάρα. Τα καημένα τα παιδιά, λεία για κανόνια, η ακεραιότητα κουρελιασμένη. Η εμπιστοσύνη αποτιμάται μόνο σε χρήμα.”, μοιράζεται με τη Lydia στη γιορτή των Χριστουγέννων. “Αν όλα αυτά είναι αλήθεια, τώρα σας χρειάζονται περισσότερο. Nα διατηρήσετε τη μαγεία. Η ζωή πέφτει κατά πάνω τους.”, τον ενθαρρύνει εκείνη.
Focus Features
Σε μια μικρή απόδραση στη Βοστώνη, σηκώνει τον Angus με το “Όρθιος, αγόρι. Χάραξε στον βάλτο.” Παίρνουν και οι δύο αγωγή για την κατάθλιψη. Ξεναγεί τον ‘ορμονικό βάρβαρο’ στο Μουσείο Καλών Τεχνών, σε μια έκθεση με αγάλματα και αγγεία με τολμηρές παραστάσεις. “Δεν υπάρχει τίποτα το καινούριο στην ανθρώπινη εμπειρία. Κάθε γενιά νομίζει ότι εφηύρε την ακολασία, τα βάσανα ή την εξέγερση, ωστόσο κάθε παρόρμηση και επιθυμία – από τις ποταπές μέχρι τις υψηλότερες, βρίσκεται εδώ, γύρω μας. Πριν απορρίψεις κάτι ως βαρετό ή άνευ σημασίας, να θυμάσαι, αν θέλεις πραγματικά να κατανοήσεις το παρόν ή τον εαυτό σου, πρέπει να ξεκινήσεις από το παρελθόν. Η ιστορία δεν αποτελεί απλώς μελέτη του παρελθόντος – είναι μια εξήγηση του παρόντος.”, του μεταδίδει ο Paul.
Seacia Pavao / Focus Features
“- Όταν το λέτε έτσι και βάζετε λίγο πορνό, είναι πολύ ευκολότερο να το καταλάβεις. Αυτό θα ‘πρεπε να κάνετε στην τάξη και όχι να μας βάζετε τις φωνές. Παρ’ όλο που διδάσκετε το γνώθι σ’ αυτόν, για τη δημοκρατία του Περικλή, τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, τα περισσότερα παιδιά σας αντιπαθούν, μάλλον σας μισούν – οι δάσκαλοι, επίσης.”
Σε μια απρόσμενη συνάντηση με ένα παλιό συμφοιτητή, φαίνεται η ευαλωτότητα του Paul, που προσποείται ότι έχει μια περισσότερο επιτυχημένη και συναρπαστική επαγγελματική ζωή. Μοιράζεται με τον Angus ότι τον έδιωξαν από το Χάρβαρντ πριν ολοκληρώσει τις σπουδές του λόγω αντιδικίας με συγκάτοικό του γαλαζοαίματο, από οικογένεια που είχε δώσει το όνομά της σε μια βιβλιοθήκη. Στη συνέχεια, ανέλαβε επικουρικός διδάσκων στο Barton, όπου ήταν και ο ίδιος μαθητής “με σεβασμό μηδέν και ακόμη μικρότερη αμοιβή για να μην αντιδράσει κανείς”.
Seacia Pavao / Focus Features
Στο σινεμά βλέπουν το φιλμ του A. Penn ‘Το μεγάλο ανθρωπάκι γύρισε’ (1970), που απεικονίζει τη ζωή των Τσεγιέν: “Γιε μου, τώρα που σε ξαναβλέπω, η καρδιά μου πετά σαν το γεράκι.” Στον μικρό γεννιέται η διάθεση να επισκεφτεί τον πατέρα του στο ψυχιατρείο για να του πει πόσο πολύ του λείπει. “Ο μπαμπάς μου ήταν καλύτερα και από καλά. Καταπληκτικός. Πριν από τέσσερα χρόνια, άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα. Ασυνάρτητος, ξεχασιάρης, έλεγε βλακείες. Πήγε σ’ ένα σωρό γιατρούς και του έδωσαν φάρμακα, αλλά τον έκαναν χειρότερα – το ‘χασε ακόμη πιο πολύ. Μετά, άρχισε να θυμώνει – έγινε βίαιος. Ήταν η σταγόνα, που ξεχείλισε το ποτήρι, τον έκλεισαν σε ίδρυμα. Και η μαμά μου τον χώρισε, εκείνος ούτε που κατάλαβε. Της είναι εύκολο να με κρύψει στο οικοτροφείο. Τους μισούς, μας καταχωνιάζουν εκεί πέρα. Και το καταλαβαίνω, δε θέλει να με αντικρύζει γιατί ενδεχομένως βλέπει σ’ εμένα τον μπαμπά μου. Ίσως έχει δίκιο, δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Λέω ψέματα. Κλέβω. Εξοργίζω τους ανθρώπους. Δεν έχω αληθινούς φίλους. Μάλλον θα με διώξουν απ’ το σχολείο και θα φταίω εγώ. Θα με στείλουν σε στρατιωτική σχολή. Και κανείς δε θα νοιαστεί. Το αστείο είναι ότι ήθελα να τον δω τόσο πολύ, όλο αυτό τον καιρό. Όμως, συγχρόνως όχι. Γιατί φοβάμαι ότι θα το πάθω κι εγώ μια μέρα.”
Συμπονετικά ο Paul τον ενθαρρύνει: “Βρίσκω τον κόσμο πικρόχολο και περίπλοκο – όπως μάλλον κι αυτός εμένα. Νομίζω ότι αυτό εμείς το έχουμε κοινό. Μην παρεξηγηθώ, αντιμετωπίζεις τα θέματά σου. Είσαι αλλοπρόσαλλος, εριστικός και ένα τεράστιο κακό σπυρί, αλλά δεν είσαι ο πατέρας σου – απλά ένα παιδί. Τώρα ξεκινάς και είσαι έξυπνος. Έχεις χρόνο να διορθώσεις τα πράγματα. Στην πραγματική ζωή, το παρελθόν σου δε χρειάζεται να ορίζει τη μοίρα σου.”
Seacia Pavao / Focus Features
Με την επιστροφή, οι κηδεμόνες του Αngus, σκοπεύοντας να τον στείλουν στο Fork Union της Virginia ζητούν εξηγήσεις από τον Paul και εκείνος στο πνεύμα του ‘entre-nous’ (θα μείνει μεταξύ μας), που είχαν εγκαινιάσει οι δυό τους και ακολουθώντας τη ρήση του Κικέρωνα: “Δεν γεννιόμαστε μόνο για τον εαυτό μας” (Non nobis solum nati sumus) προχωρά σε μια πράξη αυτοθυσίας. Τον περιμένει μια μονογραφία και η απεξάρτηση από το αλκοόλ. Με την προτροπή: “Ψηλά το κεφάλι, μπορείς να τα καταφέρεις” αποχαιρετούν ο ένας τον άλλο και “οι νέες καρδιές θα τραβήξουν τον δρόμο τους”.
Έρχονται νέα μέτρα για τη βία των ανηλίκων
Με αφορμή το περιστατικό ξυλοδαρμού έφηβης στη Γλυφάδα από συνομήλικές της, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης δήλωσε σε συνέντευξη στον ΣΚΑΪ: “Tο 2023 έγιναν 6.150 συλλήψεις ανηλίκων – το 2024 έφτασαν τις 9.000, ενώ τα περιστατικά είναι κατά 20% λιγότερα.”
Ανακοινώθηκε ότι ανήλικα θα θεωρούνται τα παιδιά μέχρι 14 ετών και προχωρά αυστηροποίηση ποινών, με φυλάκιση και πρόστιμα για γονείς.
Κατά τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη “Eιδικά στην περιοχή της Γλυφάδας, έχουμε πολλά προβλήματα με 3.000-4.000 παιδιά, που μαζεύονται σε πλατείες. Εκεί υπάρχει και ένστολη και χωρίς στολή παρουσία και διάλογος αστυνομικών με παιδιά, δημιουργούνται σχέσεις, αντλούνται πληροφορίες. Χρειάζεται αυστηροποίηση των ποινών για τους γονείς, και για τα παιδιά μια ποινική διαχείριση, που αρμόζει σε αυτά. Είναι δύσκολο να κλείσεις ένα παιδί σε αναμορφωτήριο. Όταν κάποιος παραμελεί με τρόπο επιδεικτικά ακραίο τη φροντίδα ενός παιδιού, νομίζω ότι πρέπει να ακολουθούν συνέπειες. Η αστυνομία έχει καθιερώσει το 10201, πανελλαδικής εμβέλειας στο οποίο μπορούν να δίνονται πληροφορίες για παραβατικά παιδιά. Μέχρι το τέλος του μήνα θα λειτουργεί η εφαρμογή Safe Youth, ένα panic button για τα παιδιά. Θα μπαίνει στο κινητό και θα δίνει σήμα στο 100 ώστε αμέσως να βρίσκει ανταπόκριση.”
Στον ΑΝΤ1 και στην εκπομπή Καλημέρα Ελλάδα ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης σχολίασε: “Για ένα φαινόμενο που έρχεται στο φως, έχουν διαμορφωθεί οι συνθήκες επί χρόνια. Κατ’ εμέ, έχει τις ρίζες του στο πώς λειτουργεί το σχολείο τις τελευταίες δεκαετίες και στην αντίληψη ότι είχαμε μια αυταρχική εκπαίδευση και έπρεπε να πάμε σε μια μη αυταρχική – αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο δάσκαλος να χάσει τον έλεγχο της τάξης και τον σεβασμό των παιδιών. Όσα μεγαλώνουν με τον εν λόγω τρόπο, δεν θα γίνουν καλοί γονείς ή όσα γίνουν δάσκαλοι δεν θα είναι καλοί δάσκαλοι.”
Σε ό,τι αφορά την απαγόρευση χρήσης κινητού τηλεφώνου από μαθητές στα σχολεία: “ Το υπουργείο Παιδείας πήρε μια σειρά από μέτρα, που δεν υποκαθιστούν το σχολείο ή την οικογένεια. Πολλοί έμειναν στο τεχνικό ζήτημα του τι σημαίνει το κινητό τηλέφωνο στην τσάντα. Το παιδί πάει στο σχολείο για να μάθει γράμματα. Πρέπει να είναι προσηλωμένο στον καθηγητή και στη διαδικασία, αντί για το κινητό – τότε, δεν μπορεί να μάθει. Η δεύτερη αποστολή του σχολείου είναι να κοινωνικοποιήσει το παιδί, να μάθει να επικοινωνεί με ανθρώπους, να συνομιλεί, να συνεργάζεται. Όταν στο διάλειμμα δεν έχει το κινητό, θα κοινωνικοποιηθεί πιο καλά. Η έλλειψη του κινητού στην τσάντα δίνει τη δυνατότητα στον καθηγητή, στον δάσκαλο να ξαναπάρει τον έλεγχο της τάξης και της μαθησιακής διαδικασίας.”
Σε ό,τι αφορά τις ποινές: “Αποβολές μπορεί να έχουμε και 1.000 και 1.200 και 2.000, αυτό όμως σημαίνει ότι είναι μία μικρή μειοψηφία μαθητών και γονιών που αντιστέκεται, αν σκεφθείτε ότι έχουμε 1.000.000 μαθητές.”
Αναφορικά με τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού για αυστηροποίηση των ποινών στην παραμέληση εποπτείας ανηλίκων σημείωσε: “Δεν μπορεί να γίνει ανεκτή μια κατάσταση, που το παιδί ζητά να συνομιλήσει μαζί σου και επειδή βαριέσαι του λες: ‘Πάρε το τάμπλετ’. Πρέπει να ασκήσεις την επιμέλεια που χρειάζεται, έχεις αναλάβει μια σοβαρή ευθύνη, φέρνοντας παιδιά στον κόσμο. Αν το αμελήσεις, μπορεί να πας στην φυλακή μέχρι και έναν χρόνο – ποινή που είναι εκτιτέα. Δεν είναι θέμα του παιδιού η αυστηροποίηση των ποινών για τους γονείς, όσο των κηδεμόνων να δείξουν μεγαλύτερη επιμέλεια. Στόχος δεν είναι να πάνε φυλακή τα παιδιά ή οι γονείς, αλλά να λειτουργήσει αποτρεπτικά το νομοθετικό πλαίσιο. Από την άνοιξη υφίστανται τρία αναμορφωτικά μέτρα για τα παραβατικά παιδιά και ο δικαστής δύναται να τα οδηγήσει σε δράσεις πολιτιστικές, αθλητικές ή σε κοινωφελείς εργασίες, πχ. ένα παιδί 13 ή 15 ετών μπορεί να κάνει εργασίες σε έναν κήπο. Σε σύσκεψη προ ημερών, ήρθαν μεγάλες ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός για να αγκαλιάσουν τέτοια παιδιά. Δεν είναι στόχος να τα οδηγήσουμε στις φυλακές, όπως λένε κάποιοι ανόητοι, όσο να τα κατευθύνουμε σε δράσεις, ώστε να επανέλθουν στον σωστό δρόμο.”
“Σύμφωνα με τα στοιχεία, έχουμε μείωση της παραβατικότητας κατά 25%, όμως έχουν αυξηθεί οι συλλήψεις, γιατί διαπιστώνεται μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από την Αστυνομία. Όσοι έχουν μιλήσει για κατασταλτικά μέτρα είναι λάθος, στόχος είναι να μην πάμε σε αυτή τη διάλυση, γιατί οδηγηθήκαμε σε μπάχαλο. Η κυβέρνηση προσπαθεί να θέσει κανόνες, που ορίζουν συμπεριφορές, οι οποίες διασφαλίζουν την ελευθερία του άλλου.”
“Εμείς έχουμε μεγαλώσει σε πάρα πολύ φτωχές οικογένειες, με μέρες που δεν είχαμε να φάμε, ωστόσο παρά τη φτώχεια οι γονείς μας δεν μας είχαν παραμελήσει – το αντίθετο. Μας έλεγαν ότι για να ξεφύγουμε από αυτή, έπρεπε να μάθουμε γράμματα. Αν ο δάσκαλος με χτυπούσε, ο πατέρας μου μου έριχνε άλλες δέκα, γιατί έλεγε πως για να με χτυπήσει ο δάσκαλος, κάτι κακό θα είχα κάνει.”
“Στο υπουργικό συμβούλιο αποφασίστηκε και κάτι άλλο, που δεν δημοσιοποιήθηκε ακόμη. Ο πρωθυπουργός στον ΟΗΕ μίλησε για τον μεγάλο κίνδυνο, που δημιουργείται παγκοσμίως για τους νέους, από τις πλατφόρμες και τα βίντεο που ανεβαίνουν σε αυτές και ζήτησε μέριμνα. Ο Μ. Χρυσοχοΐδης μίλησε με τον ευρωπαίο υπεύθυνο της πλατφόρμας, όπου ανέβηκαν τα βίντεο από το περιστατικό της Γλυφάδας και τα κατέβασε. Ο Δ. Παπαστεργίου, ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης παρατήρησε ότι σε όλα τα κινητά υπάρχει και ο ‘κόφτης’. Η κυβέρνηση θα αναλάβει πρωτοβουλία να ενημερώσει τους γονείς για το πώς γίνεται τα παιδιά να χρησιμοποιούν με ασφάλεια τα κινητά τους, με τον ‘κόφτη’. Η Ελλάδα και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα αναλάβουν και διεθνή πρωτοβουλία για τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, τα βίντεο με βία ανηλίκων και την προστασία των παιδιών.”
Καταλήγοντας: “Πάμε σε πλήρη αφοπλισμό των πάντων, αυτή ήταν η εισήγηση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Η κατοχή όπλου ήταν πλημμέλημα, τώρα είναι κακούργημα και τιμωρείται αυστηρά. Μέχρι σήμερα, ίσχυαν διαφοροποιήσεις στην ποινική μεταχείριση της κατοχής μαχαιριού, ανάλογα με το είδος του. Πλέον, το καθένα θεωρείται όπλο, η οπλοφορία τιμωρείται αυστηρά και η ποινή γι’ αυτή δεν συγχωνεύεται με καμία άλλη.”
κεντρική φωτογραφία: Seacia Pavao / Focus Features
