Ο λαγός και ο λαός

Ο Αργύρης Χιόνης στα ‘Όντα και μη όντα’ με σχέδια της Εύης Τσακνιά (εκδόσεις Κίχλη, 2023) γράφει για τον λαγό – λαό (σελ. 61, 62).

“Ο ΛΑΓΟΣ γεννιέται μ’ ανοιχτά τα μάτια και χοροπηδάει μόλις γεννηθεί, όχι από τη χαρά του που ’ρθε σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά γιατί, μέσα στα κύτταρά του, είναι γραμμένος ήδη ο κίνδυνος κι ο τρόμος. Ο λαγός γεννιέται έτοιμος να το βάλει στα πόδια.

Ο λαγός είναι κάτι όπως ο λαός, μ’ ένα γάμα ανάμεσα στο άλφα και το όμικρον. Η έκφραση ‘έγινε λαγός’ θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ‘έγινε λαός’. Οι λαϊκοί άνθρωποι είναι κι αυτοί αδιάκοπα έτοιμοι να τρέξουν για να γλιτώσουν απ’ τον κυνηγό τους, την αυταρχική ή ανόητη ή, ακόμη, αυταρχική και ανόητη εξουσία.

Ο λαγός δεν έχει βλέφαρα· κοιμάται μ’ ανοιχτά τα μάτια. Ακόμη και στον ύπνο του πρέπει να γρηγορεί, ακόμη κι απ’ τα όνειρά του πρέπει να φυλάγεται· ακριβώς όπως και ο ποιητής. Ακριβώς όπως και ο ποιητής, ο λαγός πεθαίνει μ’ ανοιχτά τα μάτια· βλέπει το θάνατο να τον ζυγώνει, ως να χωθεί μέσα στις κόρες του, κι ύστερα συνεχίζει να κοιτά το τίποτα.

Ο λαγός δεν έχει σώμα· είναι ολόκληρος μια τριχωτή καρδιά που σπαρταράει αδιάκοπα και σπάει, σαν ξερό κλαρί, κάτω από του τρόμου την πατούσα.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα πώς είναι δυνατόν μια τέτοια αιμάσσουσα αγωνία να θεωρείται εξαίσιος μεζές.”

στην κεντρική φωτογραφία: το έργο του Georg Baselitz, Das letzte Selbstbildnis I (The Last Self-Portrait I), 1982