By “O πάπας Φραγκίσκος πέθανε πάνω στη σκηνή όπως ο Μολιέρος – αφήνει μια εύθραυστη παρακαταθήκη, που ίσως αναστραφεί εύκολα από τον διάδοχό του”
“O πάπας Φραγκίσκος πέθανε πάνω στη σκηνή, όπως ο Μολιέρος” τη Δευτέρα του Πάσχα, παρατήρησε η Bernadette Sauvaget στη liberation.fr. “Αφήνει μια εύθραυστη παρακαταθήκη, που ίσως αναστραφεί εύκολα από τον διάδοχό του. Σίγουρα προώθησε μια καινούρια κουλτούρα, παρέκαμψε τον μηχανισμό του Βατικανού, μετέβαλε την οπτική, ενθάρρυνε συζητήσεις εντός του καθολικισμού. Μετά από περιόδους έμφασης στην ηθική της οικογένειας, της σεξουαλικής ζωής και τις κυρώσεις σε θεολόγους, που επέβαλαν οι προκάτοχοί του Ιωάννης Παύλος Β’ και Βενέδικτος ΙΣΤ’, o oπoίος είχε περάσει από τη χιτλερική νεολαία, υπήρξε χαλάρωση.
Antonio Masiello, Getty Images
Vincenzo Pinto, AFP
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Michael Kappeler, picture alliance via Getty Images
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Carlos Barria, Reuters
‘Η εκκλησία στον δρόμο’, Mπουένος Άιρες / telesurtv.net
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Προσανατολίστηκε στην κοινωνική δικαιοσύνη, τη φιλευσπλαχνία και τη συμπερίληψη, αντιλαμβανόμενος τη λειτουργία της εκκλησίας ως κινητού νοσοκομείου μετά από μάχη για να φροντίζει τους λαβωμένους, ωστόσο συχνά σταματούσε στη μέση του περάσματος, επισημαίνει ο θεολόγος Laurent Lemoine.
L’ Humanité (22/04) > ‘Στο όνομα της ειρήνης, των μεταναστών και του Αγίου Πνεύματος’
Τασσόταν υπέρ νομοθετικών πρωτοβουλιών για προστασία των δικαιωμάτων των gay ζευγαριών όπως μέσω συμφώνου συμβίωσης, ωστόσο όχι γάμου – τον Δεκέμβριο του 2023 επέτρεψε να ευλογούνται, προκαλώντας την αντίδραση επισκόπων της υποσαχάριας Αφρικής. Στις αρχές της ίδιας χρονιάς, λίγες εβδομάδες πριν ταξιδέψει στην Αφρική είχε μιλήσει κατά της ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας. Μια φορά ζήτησε συγγνώμη γιατί χρησιμοποίησε ένα μειωτικό όρο (frociaggine) στα ιταλικά, που δεν ήταν η μητρική του γλώσσα, συμβουλεύοντας τους Ιταλούς επισκόπους να μη γίνονται δεκτοί στις σχολές, που προετοιμάζουν για το σχήμα. Στο συγκεκριμένο, όπως και σε άλλα ζητήματα, δεν έφερε επανάσταση στο δόγμα. Δεν κατήργησε το άρθρο, που ανοιχτά καταδικάζει την ομοφυλοφιλία. Απομάκρυνε, όμως, εκείνο που νομιμοποιούσε σε ορισμένες περιπτώσεις τη θανατική ποινή. Άρχισαν να λαμβάνουν τη Θεία Κοινωνία χωρισμένοι, που είχαν ξαναπαντρευτεί.”
Grzegorz Galazka, Mondadori Portfolio, Getty Images
Σε ό,τι αφορά τη θέση των γυναικών, η μοναχή από τη Γαλλία Nathalie Becquart ανέλαβε το Μάιο του 2019 γενική δεύτερη γραμματέας της συνόδου των επισκόπων, που ισοδυναμεί με τον βαθμό του επισκόπου – χωρίς τον τίτλο, μια στρατηγική θέση στο Βατικανό. Χάρη στον μετασχηματισμό της κουρίας ήρε ένα ακόμη ταμπού, δείχνοντας εμπιστοσύνη σε γυναίκες για σημαντικά πόστα. Για πρώτη φορά στην ιστορία της καθολικής εκκλησίας, η Ιταλίδα καλόγρια Simona Brambilla τοποθετήθηκε επικεφαλής – το αντίστοιχο της υπουργού – για θρησκευτικά θέματα. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του με πνευμονία στο νοσοκομείο Gemelli της Ρώμης τον Φεβρουάριο όρισε κυβερνήτη τη Raffaella Petrini, υπεύθυνη για τις γενικές υπηρεσίες, τη φροντίδα των παπικών κατοικιών, τα οικονομικά. Οι δύο τελευταίες θέσεις προηγούμενως δίνονταν σε άνδρες, που γίνονταν καρδινάλιοι. Για την ιστορικό Lucetta Scaraffia, o αποθανών “δεν άκουσε ποτέ τις γυναίκες, ανέθεσε σε λίγες καίριους ρόλους, όμως είχαν προσεκτικά επιλεγεί από την ιεραρχία – ήταν ένα διακοσμητικό εγχείρημα”. (liberation.fr) Διέψευσε τις προσδοκίες των φεμινιστικών κύκλων του καθολικισμού. To να τους ανοιγόταν η δυνατότητα να χριστούν διάκονοι – το στάδιο πριν τον κλήρο – θα είχε πολύ δυνατό συμβολισμό, αντί γι’ αυτό έφτιαξε μια επιτροπή και, στη συνέχεια, μια ακόμη.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Άλλη χαμένη μεταρρύθμιση είναι το να μπορούσαν να χειροτονηθούν οι παντρεμένοι άνδρες – το φθινόπωρο του 2019, πριν την πανδημία η σύνοδος των επισκόπων στον Αμαζόνιο είχε ψηφίσει υπέρ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
“Μπορεί βλέποντάς τα απέξω, να φαίνονται σαν εντελώς μικρά βήματα, αλλά στο εσωτερικό δεν έγιναν αντιληπτά ως τέτοια, ταρακούνησαν.”, σχολίασε η Marie Collins στη thejournal.ie και τον Diarmuid Pepper. Η ίδια είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ως παιδί εντός της εκκλησίας τη δεκαετία του 1960 και οδήγησε τον συγκεκριμένο κληρικό στη δικαιοσύνη το 1997. Ήταν μέλος της παπικής επιτροπής για την Προστασία Ανηλίκων, που συστήθηκε το 2014 με συμμετοχή ανεξάρτητων ειδικών. Ανάμεσα στις εισηγήσεις τους ήταν μέτρα επανόρθωσης προς τα θύματα και η αποβολή των υπευθύνων από το σχήμα. Εξαιτίας της ενσωμάτωσής της στην κουρία – που είναι στην ουσία η κυβέρνηση του Βατικανού – και έλλειψης επαρκούς συνεργασίας με αξιωματούχους η M. Collins αποφάσισε να αποχωρήσει το 2017. Είχε συναντήσει τον πάπα σε διάφορες περιστάσεις και στο Δουβλίνο το 2018 με ένα γκρουπ κακοποιημένων από κληρικούς στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Συνάντησης Οικογενειών. “Ήταν ιδιαίτερα κανονικός, προσγειωμένος – κάτι που δεν ίσχυε με τους προκατόχους του. Πραγματικά ευθύς, αποκρινόταν σε σαφείς ερωτήσεις χωρίς περιστροφές. Εισήγαγε πολλά καλά, όμως απογοήτευσε σε αρκετές πτυχές. Παρουσίασε ένα νέο έγγραφο το 2019 εναντίον των κακοποιητών και όσων τους καλύπτουν δημιουργώντας ένα εύκολα προσβάσιμο σύστημα για άμεση υποβολή καταγγελιών στις ενορίες όλου του κόσμου. Επιπλέον, όλα τα παράπονα, οι μαρτυρίες και οι όποιες κρίσεις σε εσωτερικές δίκες διατέθηκαν στα θύματα και τα κανονικά δικαστήρια. Ωστόσο, αυτό δεν δούλεψε όπως αναμενόταν και δεν δόθηκε συνέχεια. Πολλοί στην κουρία είναι απολύτως συντηρητικοί, παραδοσιακοί και δεν θέλουν να δουν τομή. Εξακολουθούν να έχουν ως προτεραιότητα τη φήμη της εκκλησίας με κάθε κόστος και δεν είναι πραγματικά πρόθυμοι να ανταποκριθούν τόσο γρήγορα. Ο πάπας Φραγκίσκος κίνησε τα πράγματα προς τα εμπρός, νομίζω ότι ήταν ένας καλός άνθρωπος, που έκανε τη διαφορά με προσπάθειες στη σωστή κατεύθυνση. Εμφύσησε μεγάλη ελπίδα και η κατάσταση βελτιώθηκε σε κάποια θέματα, παρ’ όλα αυτά δεν πήγε όσο μακριά θα έπρεπε. Συνάντησε αντίσταση μέσα από το Βατικανό. Το διαπίστωσα όταν ήμουν μέλος της επιτροπής και γι’ αυτό παραιτήθηκα. Ο πάπας Φραγκίσκος ενέκρινε όσα του συστήναμε, όμως οι εσωτερικές υπηρεσίες διαφωνούσαν, δεν τα έτρεχαν και πέτυχαν να μη σημειωθεί πρόοδος.”
O Marco Politi, που έχει καλύψει το Βατικανό είκοσι χρόνια για τη La Repubblica τονίζει ότι η θητεία του επέτεινε τη διαίρεση ανάμεσα στους προοδευτικούς και τους αντιδραστικούς, που έφτανε να αποκτήσει χαρακτηριστικά εμφύλιου πολέμου εντός της καθολικής εκκλησίας και θα εκδηλωθεί στο προσεχές κονκλάβιο. “Ο επίτιμος πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’, μετά την παραίτησή του στη σκιά σκανδάλων οικονομικής κακοδιαχείρισης και στην Τράπεζα του Βατικανού δεν είχε απαρνηθεί το λευκό ράσο ούτε τον τίτλο του ‘Άγιου Πατέρα’, παρέμενε κοντά στο κέντρο διοίκησης, με αποτέλεσμα η εκκίνηση του Φραγκίσκου να είναι αργή – από σεβασμό στο πρόσωπό του κράτησε τους ανώτερους αξιωματούχους, που εκείνος είχε διορίσει – άρα, ήταν επικεφαλής μιας υβριδικής κουρίας. Oι συντηρητικοί του αντίπαλοι εκμεταλλεύτηκαν αυτή την ατυχή συνύπαρξη για να τορπιλίσουν το έργο του. Μετά τον θάνατο του Βενέδικτου τον Δεκέμβριο του 2022, είχε ευρύτερο περιθώριο κινήσεων. Σε ένα πλαίσιο, όπου ο φονταμενταλισμός κερδίζει έδαφος φύτεψε πολλούς σπόρους. Απομένει να δούμε αν ο διάδοχός του θα δρέψει τους καρπούς ή θα τους ποδοπατήσει, χωρίς να δώσει χρόνο να ανθίσουν.”, υπογραμμίζει ο δημοσιογράφος, του οποίου το τελευταίο βιβλίο ‘Ημιτελής παπική θητεία’ κυκλοφορεί σύντομα από τις εκδόσεις Plon – ένα προηγούμενο το 2015 είχε τίτλο ‘Ο Φραγκίσκος ανάμεσα στους λύκους – Τα μυστικά μιας επανάστασης στο Βατικανό’. (courrierinternational.com)
“Aπό την αρχή της εκλογής του, επίσκοποι από τη Βόρεια Αμερική, με σχέσεις με τους Ρεπουμπλικάνους ανησυχούσαν ότι ένας πάπας από τη Λατινική, απροκατάληπτος απέναντι στην Ανατολή – ειδικά την Κίνα – θα ήταν μη προβλέψιμος και όχι πειθήνιος.” (ilmanifesto.it)
Δεν ήθελε να υποκύψει στις επιθυμίες ενός νομικίστικου, τεχνοκρατικού αγγλοσαξωνισμού ούτε στις εθνικιστικές τάσεις, με επίκεντρο τον γαλαξία της καθολικής ακροδεξιάς στις ΗΠΑ (Massimo Faggioli – liberation.fr, corriere.it). “Eνσάρκωνε τις εντάσεις και τις αντιφάσεις της καθολικής εκκλησίας σε συνέχεια της Δεύτερης Συνόδου του Βατικανού (1962-’65). Η αντιπαράθεση μαζί του ήταν αναπόφευκτη γιατί δεν πίστευε στον χριστιανισμό ως μέσο εξουσίας, και ακόμη λιγότερο, κοινωνικού ελέγχου για να διατηρηθεί το status quo. Φοβόταν μια εκκλησία, που θα αναφερόταν σε μια bourgeois, ηθικοπλαστική ταυτότητα και θα μετατρεπόταν σε μια ιδεολογία αποκλεισμού. Κατέστησε σαφές ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει ούτε η εξέλιξη του καθολικού δόγματος.”, υποστήριξε σε άρθρο του στη liberation.fr o Massimo Faggioli, καθηγητής Θεολογίας στο ιδιωτικό καθολικό πανεπιστήμιο Villanova της Φιλαδέλφειας (Pennsylvania).
https://twitter.com/mtgreenee/status/1914329322376356347
“To κακό νικήθηκε από το χέρι του Θεού”, έγραψε στο twitter η ακροδεξιά Marjorie Taylor Greene, πολιτική σύμμαχος του D. Trump, μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων από τη Georgia
Η Joan Vennochi επισημαίνει στη bostonglobe.com: “Η σύγκρουση, που διχάζει την Αμερική, διχάζει και την καθολική εκκλησία. Η προοδευτική πλευρά αναθάρρησε όταν σε μια ερώτηση για τους καθολικούς gay κληρικούς ο πάπας Φραγκίσκος τοποθετήθηκε ως εξής: ‘Εάν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος και ψάχνει για τον Θεό με καλoσύνη, ποιος είμαι εγώ να τον κρίνω;’ Και μόνο η έκφραση ανεκτικότητας σε ένα θέμα, για το οποίο η εκκλησία είναι γνωστή για το αντίθετο, κλόνισε τις νόρμες, εξόργισε τους συντηρητικούς, αλλά και αργότερα δυσαρέστησε τους φιλελεύθερους, που εκλάμβαναν τις θέσεις του ως περισσότερο λόγια παρά πράξεις, περιμένοντας πιο χειροπιαστά αποτελέσματα.” Εναντιωνόταν στο δικαίωμα στην άμβλωση και την ευθανασία (χωρίς να τις ονομάζει).
Στο μήνυμά του για την Ανάσταση έκανε έκκληση: “σε όλους όσους έχουν θέσεις πολιτικής ευθύνης να μην υποκύψουν στη λογική του φόβου, που οδηγεί μόνο στην απομόνωση από τους άλλους χρησιμοποιώντας τους πόρους στη διάθεσή τους για να βοηθήσουν όσους βρίσκονται σε ανάγκη, να δώσουν μάχη ενάντια στην πείνα και να ενθαρρύνουν ενέργειες στην κατεύθυνση της ανάπτυξης. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς ανεξιθρησκεία, ελευθερία σκέψης, έκφρασης και σεβασμό προς τις διαφορετικές απόψεις”.
https://twitter.com/JackPosobiec/status/1884795801739710691
Just google “ordo amoris.” Aside from that, the idea that there isn’t a hierarchy of obligations violates basic common sense. Does Rory really think his moral duties to his own children are the same as his duties to a stranger who lives thousands of miles away? Does anyone? https://t.co/otvv5g1wFN
— JD Vance (@JDVance) January 30, 2025
Ο τελευταίος εκπρόσωπος κράτους, που τον συνάντησε ήταν ο αντιπρόεδρος της Αμερικής, J. D. Vance την Κυριακή (20/04). Τον περασμένο Φεβρουάριο σε γράμμα του στους επισκόπους της Αμερικής, αντιστεκόμενος στην εργαλειοποίηση του καθολικισμού ο Φραγκίσκος υπογράμμιζε: “Η χριστιανική αγάπη δεν είναι η ομόκεντρη επέκταση συμφερόντων, που λίγο-λίγο απλώνεται στους άλλους και τις ομάδες. Δεν είμαστε απλώς άτομα με κάποια φιλανθρωπικά συναισθήματα! H πραγματική τάξη της αγάπης (ordo amoris), που πρέπει να προάγουμε είναι αυτή, που ανακαλύπτουμε αν συλλογιζόμαστε διαρκώς την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, χτίζοντας μια αδελφότητα ανοιχτή σε όλους, χωρίς εξαιρέσεις.”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Όταν ρωτήθηκε πριν τη δεύτερη ορκωμοσία για τον σχεδιασμό του D. Trump να απελάσει παράνομους μετανάστες χωρίς χαρτιά είχε σχολιάσει: “Θα πρόκειται για ντροπή…” Το 2016 σχετικά με το τείχος μεταξύ Μεξικού και ΗΠΑ: “Ένας άνθρωπος, που το μόνο το οποίο τον ενδιαφέρει είναι να χτίζει τοίχους και όχι γέφυρες δεν είναι χριστιανός.”
Shimon Peres και Mahmoud Abbas στο Βατικανό τον Ιούνιο του 2014 – πάπας Φραγκίσκος: “H συμφιλίωση αξιώνει πολύ περισσότερο κουράγιο απ’ ό,τι ο πόλεμος” / Max Rossi, Reuters
προσεύχεται για ειρήνη στο Τείχος των Δακρύων στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ το Mάιο του 2014 εναποθέτοντας σημείωμα / Rina Castelnuovo, nytimes.com
Το 2015: “Ο κόσμος μας είναι όλο και περισσότερο ένα μέρος άγριας σύρραξης, μίσους και θηριωδιών, που διαπράττονται – ακόμη και στο όνομα του Θεού και της πίστης. Ξέρουμε ότι καμμία θρησκεία δεν μένει απρόσβλητη σε μορφές ιδεολογικού εξτρεμισμού και χαρακτηριστικής αυταπάτης. Πρέπει ιδιαίτερα να αντισταθούμε στον πειρασμό τoυ απλουστευτικού διαχωρισμού σε ενάρετους και αμαρτωλούς. Με τα ενεργά τραύματα, που αφορούν τόσο πολλούς από τους αδερφούς και τις αδερφές μας, απαιτείται να αντιμετωπίσουμε κάθε είδους πόλωση, που μας χωρίζει σε αυτά τα δύο στρατόπεδα.”
συνέβαλε στην ειρηνευτική διαδικασία στο Nότιο Σουδάν / στο στιγμιότυπο φιλά τα πόδια της Rebecca Garang (11.04.2019) στο Βατικανό / Servizio Fotografico of the Vatican
καλωσόρισμα το 2023 στο αεροδρόμιο της Juba, πρωτεύουσα του Nότιου Σουδάν, που αποσχίστηκε το 2011 / Jim Huylebroek, nytimes.com
“Εμφορούμενος από τη θεολογία της απελευθέρωσης προέτρεπε o χώρος εξομολόγησης να μην αντιμετωπίζεται ως κελί βασανιστηρίων, αλλά σαν μέρος συνάντησης με το έλεος του Θεού και η Mετάληψη όχι ως βραβείο για τους τέλειους όσο ένα δυνατό φάρμακο και θρέψη για τους αδύναμους. Επιπλέον, στη Σύνοδο του 2023 έδωσε πρωτοφανή δικαιώματα ψήφου σε κοσμικούς σχετικά με τη μελλοντική δομή της εκκλησίας.”, θυμίζει η πρώην συντάκτρια στην καθολική έκδοση ‘The Tablet’ Catherine Pepinster στο inews.co.uk. Φιλειρηνιστής, προσέγγισε το σιιτικό και το σουνιτικό ισλάμ στη Μέση Ανατολή, ήταν ο πρώτος πάπας που βρέθηκε στην Αραβική Χερσόνησο και τη Νοτιοανατολική Ασία. “Oι άνθρωποι νίπτουν τας χείρας τους – υπάρχουν τόσοι πολλοί Πόντιοι Πιλάτοι ασυγκράτητοι εκεί έξω. Πόλεμοι, αδικία, ανθρώπινα δράματα. Η παγκοσμιοποίηση της (φανατικής) αδιαφορίας είναι πολύ άσχημη νόσος – συμβαίνει όταν η καρδιά σκληραίνει – χρειάζεται να την κάνουμε να αισθανθεί ξανά.”, είχε πει σε συνέντευξη στην εκπομπή 60 minutes του CBS.
AFP
ο Matteo Salvini της ακροδεξιάς Λέγκας, αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης, υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, πρώην υπουργός Εσωτερικών (2018–2019) με t-shirt: ‘Ο πάπας μου είναι ο Βενέδικτος’ (2016)
Είχε τριβές με την ακροδεξιά. Η Marion Maréchal του είχε αντιτείνει “τον φανατισμό της αδιαφορίας για τις συνέπειες της μετανάστευσης”. Η θεία της, Marine Le Pen παραδέχτηκε ότι προτιμούσε τον Βενέδικτο ΙΣΤ’, που είχε “αναγνωρίσει το δικαίωμα των κρατών να περιορίζουν τα μεταναστευτικά ρεύματα και να προστατεύουν τα σύνορά τους” (2010), ενώ μετά από δημοσίευμα του Nouvel Observateur το 2021, που μετέφερε την αγωνία του Φραγκίσκου για την άνοδο της ακροδεξιάς είχε απαντήσει πως θα ήταν καλύτερα να ασχολείται με το τι συμβαίνει στις ενορίες και όχι στις κάλπες. Ο Stéphane Ravier είχε προτρέψει τον πάπα Φραγκίσκο κατά την επίσκεψή του στη Marseille (2023) να διαπιστώσει μόνος του “πως οι μουσουλμάνοι είχαν εξαφανίσει τους αγίους – ορίστε, τι σημαίνει να ανοίγεις τις πόρτες”. O Laurent Dandrieu στο περιοδικό Valeurs actuelles είχε κάνει λόγο για εισβολή σε εξέλιξη και αυτοκτονία του ευρωπαϊκού πολιτισμού χαρακτηρίζοντας τον πάπα Φραγκίσκο ‘χρήσιμο ηλίθιο’ (2017). O Éric Zemmour σημείωσε ότι “δοκίμασε την πίστη ορισμένων καθολικών”.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
ο τότε καρδινάλιος Jorge Mario Bergoglio στο μετρό του Buenos Aires το 2008 / Pablo Leguizamon, Associated Press, nytimes.com
Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο Ελπίδα (Hope), που κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιανουάριο συνδέει την έντονη στήριξή του στους μετανάστες και την αποστροφή του για τον πόλεμο με την ιστορία της μετανάστευσης των γονιών του από τη φασιστική Ιταλία στην Αργεντινή, του παππού του που επέζησε του Α’ ΠΠ, της άστεγης θείας του.
ο τότε καρδινάλιος Jorge Mario Bergoglio φιλά το πόδι τοξικοεξαρτημένου Μεγάλη Πέμπτη του 2008 στο Buenos Aires / Enrique Garcia Medina, European Press photo agency, nytimes.com
Περιγράφει την πορεία του από τους ετερόκλητους δρόμους του Μπουένος Άιρες, όπου γεννήθηκε το 1936 και της Κόρδοβα με τη φτώχεια, την εκμετάλλευση, τους περιθωριοποιημένους και τις ιερόδουλες στις χαμηλόφωνες μπαρόκ αίθουσες του Βατικανού, την αγάπη του για το ποδόσφαιρο και το τανγκό, τις δύο αποτυχημένες απόπειρες κατά της ζωής του στο Ιράκ. Kάποιοι του προσάπτουν ότι δεν αντιστάθηκε σθεναρά στη δικτατορία του Jorge Rafael Videla (1976-1983), όταν είχαν απαχθεί δύο παπάδες.
o πρόεδρος του Ιράκ Barham Salih τον υποδέχτηκε στη Βαγδάτη το 2021 / Ivor Prickett, nytimes.com
Για να απευθυνθεί σε περίπου 1.2 δις καθολικούς, εκπροσωπώντας ένα θεσμό, που μετρά 2.000 χρόνια ιστορίας διάλεξε το όνομα του Άγιου Φραγκίσκου της Ασίζης και απαρνήθηκε την πολυτέλεια και το πομπώδες ύφος. Στην ταινία Οι δύο πάπες (σε σκηνοθεσία Fernando Meirelles και σενάριο Anthony McCarten) ο απερχόμενος Βενέδικτος ΙΣΤ’ (Anthony Hopkins) μοιράζεται με τον μελλοντικό Φραγκίσκο: “Σύμφωνα με ένα ρητό, ο Θεός πάντα διορθώνει μια παπική θητεία με την επόμενη – θα ήθελα να δω εκείνον, που θα ανατρέψει τη δική μου”.
Το πρώτο του ταξίδι εκτός Ρώμης ήταν στο νησί της Lampedusa (08/07/2013), υπερασπιζόταν την ανεμπόδιστη μετακίνηση των προσφύγων – μεταναστών θεωρώντας πως τα δικαιώματά τους έπρεπε να είναι τα ίδια με εκείνα των πολιτών στις χώρες καταφυγής.
ειδική συνέλευση της συνόδου των επισκόπων της περιοχής του Αμαζονίου τον Οκτώβριο του 2019 / Andreas Solaro, AFP, Getty Images
Τον Ιούνιο του 2015, για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού έστειλε εγκύκλιο (Laudato si) αφιερωμένη στην οικολογία, την προστασία του ‘κοινού μας σπιτιού’ από την υπερθέρμανση, την περιβαλλοντική υποβάθμιση και την ανάγκη συνδρομής στις φτωχότερες χώρες, τις πρώτες που επηρεάζονται από την κλιματική κρίση ως σοβαρό καθήκον των πλούσιων.
μεσολάβησε για εξομάλυνση των διπλωματικών σχέσεων Koύβας – ΗΠΑ / Daniel Berehulak, nytimes.com
χειραψία με τον πρόεδρο των ανθρακωρύχων στη Santa Cruz μαζί με τον πρόεδρο της Βολιβίας Evo Morales / Rodrigo Abd, AP
Ο Raúl Sánchez Cedillo θεωρεί πως ήταν για την εκκλησία κάτι ανάλογο με τον M. Gorbachev. Απέρριπτε τη λεηλασία του καπιταλισμού, προσομοιάζοντας το αχαλίνωτο κυνήγι χρήματος με “τα περιττώματα του διαβόλου” δανειζόμενος τα λόγια ενός επίσκοπου του 4ου αιώνα. Ζήτησε σε ομιλία στη Βολιβία το 2015 να αποδίδονται τα ιερά δικαιώματα στα τρία L > Land (τη γη) – Lodge (τη στέγη) – Labour (την εργασία). “Aς μη φοβηθούμε να πούμε ότι θέλουμε αλλαγή, πραγματική, δομική. Αυτό το σύστημα έχει πια καταστεί ανυπόφορο”, είχε αναφέρει προσθέτοντας: “Καμμία καθεστηκυία δύναμη [όπως το ΔΝΤ] δεν έχει το δικαίωμα να στερεί από τους λαούς την κυριαρχία τους βλάπτοντας σοβαρά την προοπτική ειρήνης και δικαιοσύνης. Όταν το κάνουν αυτό, βιώνουμε την άνοδο νέων μορφών αποικιοκρατίας, παραπέμποντας ενίοτε στην παραγνωρισμένη επιρροή του μαμμωνά: εταιρείες, γραφεία δανειοδότησης, συμφωνίες δήθεν ελεύθερου εμπορίου, μέτρα λιτότητας, που σφίγγουν πάντα το ζωνάρι στους εργαζόμενους και τους φτωχούς. Εκεί που υπήρχαν μόνο ψίχουλα ειδωλολατρικής οικονομίας φτιάχτηκαν συνδικάτα και κοοπερατίβες.” Απολογήθηκε τότε ταπεινά για όσα είχε διαπράξει η ρωμαιοκαθολική εκκλησία εναντίον των ιθαγενών την περίοδο ‘κατάκτησης της Αμερικής’. Επέκρινε, ακόμα, τον καταναλωτισμό και τη σπατάλη.
Agencia Boliviana de Informacio, EPA
Ο Evo Morales του έκανε δώρο ένα μετάλλιο με σφυροδρέπανο στη μνήμη του Luís Espinal, ιησουίτη παπά και μαρξιστή δημοσιογράφου, που βασάνισαν και σκότωσαν παραστρατιωτικοί το 1980, όπως και ένα ξύλινο σφυροδρέπανο με σκαλισμένη και τη μορφή του εσταυρωμένου, το οποίο παρέπεμπε σε ένα που είχε σχεδιάσει ο Luís Espinal. Ο πάπας Φραγκίσκος επισκέφτηκε και προσευχήθηκε στο σημείο, όπου είχε βρεθεί το άψυχο σώμα του.
EXCLUSIVE — The Archbishop of the Church of Greece, IERONYMOS II of Athens, praised President @realDonaldTrump in an interview with me last week.
IERONYMOS II on PRESIDENT TRUMP: "I commend him and I believe he is benefiting the world"
The Church of Greece is one of the key… pic.twitter.com/iMvkG2T5On
— Matthew Boyle (@mboyle1) April 16, 2025
Πέρα από το ‘στενάχωρο’ ταξίδι του στη Μόρια (2016) με τον Αλέξη Τσίπρα, τον πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, που πριν λίγες μέρες έδωσε συνέντευξη στο φιλοτραμπικό breitbart.com ακολουθώντας τις κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη – είχε ζητήσει από τις ευρωπαϊκές αρχές να κρατηθεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια στο επίκεντρο της εξεύρεσης λύσης στην οικονομική κρίση της Ελλάδας.
“Kάτω τα χέρια από την Αφρική, σταματήστε να την πνίγετε, δεν είναι για λεηλασία”, είχε παροτρύνει από τη Λαοκρατική Δημοκρατία του Κονγκό.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Οι 110 από τους 138 καρδινάλιους από όλο τον κόσμο κάτω από 80 ετών, που θα μαζευτούν στην Καπέλα Σιξτίνα, στον τοίχο του βωμού της οποίας υπάρχει η τελική κρίση του Michelangelo, για να αναδείξουν τον διάδοχό του με πλειοψηφία δύο τρίτων, έχουν επιλεγεί από τον ίδιο εκφράζοντας γεωγραφική, φυλετική και ηλικιακή ποικιλομορφία. Το κονκλάβιο “περιβάλλεται από θρύλους, αναμειγνύοντας μοναδικά την προσευχή με τη θεατρικότητα, το μυστήριο και την πολιτική” γράφει ο John Allen στο βιβλίο του ‘Κονκλάβιο: η Πολιτική, οι Προσωπικότητες και η Διαδικασία για την επόμενη εκλογή πάπα’ (Elisabetta Povoledo, nytimes.com). O σκηνοθέτης της πρόσφατης ταινίας Conclave, Edward Berger την έχει χαρακτηρίσει “παιχνίδι σκάκι πολιτικής ίντριγκας, που θα μπορούσε να συμβαίνει σε μια πολυεθνική εταιρεία ή στην Ουάσινγκτον”. “Διακυβεύεται ο προσανατολισμός της καθολικής εκκλησίας. Θα στρίψει δεξιά ή θα προσπαθήσει να κρατήσει ζωντανό έστω κάποιο ίχνος από το πνεύμα του εκλιπόντος;”, συνοψίζει η Joan Vennochi στη bostonglobe.com.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πηγές: courrierinternational.com, liberation.fr, thejournal.ie, bostonglobe.com, inews.co.uk, theguardian.com, nytimes.com, bbc.com, elpais.com
