Συνέντευξη τύπου για το Νίκο Ρωμανό (live)

Η Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Νίκο Ρωμανό, που έχει προφυλακιστεί για ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε σακούλα σκουπιδιών διοργάνωσε την Τετάρτη (19/03) στις 18:00 στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών (ΔΣΑ) συνέντευξη Τύπου, όπως και για τους υπόλοιπους κατηγορούμενους στην υπόθεση των Αμπελοκήπων. Στο κάλεσμά της με θέμα: ‘Η χειρότερη μορφή αδικίας είναι να υποκρινόμαστε ότι ήδη υπάρχει δικαιοσύνη’, επισημαίνει: “Η ασυδοσία έχει πάντα το ίδιο πρόσωπο: κατάχρηση εξουσίας, υπέρμετρη αλαζονεία, δικαιοσύνη δύο μέτρων και δύο σταθμών”, ζητώντας να πέσει “το σαθρό κατηγορητήριο και ο τρομονόμος 187Α”. Συντόνισε η Κωνσταντίνα Καρτσιώτη.

Συμμετείχαν:

– Λίλα Ραγκούση και Νικόλας Αλετράς, δικηγόροι Νίκου Ρωμανού

– Κώστας Παπαδάκης, συνήγορος της πολυτραυματία Μαριάννας Μ.: “Το 187A είναι μια πληγή στο δικαιϊκό σύστημα, που πρέπει να καταργηθεί και δεν μπορώ να μη θυμάμαι κάθε φορά, που καλούμαι να το αντιμετωπίσω ότι η πραγματική τρομοκρατική οργάνωση αυτής της χώρας, η Χρυσή Αυγή δεν διώχθηκε ποτέ με το 187Α, δεν αντιμετώπισε ποτέ τις διπλάσιες ποινές, που συνεπάγεται η εφαρμογή του ούτε τις δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων, που συνεπάγεται η δίωξη με το 187Α και καμμία άλλη οργάνωση ή άτομο από το δεξιό άκρο του πολιτικού χάρτη. Αυτή είναι η ισονομία στη χώρα.”

– Άννυ Παπαρούσου, συνήγορος Δήμητρας Ζ.

– Γιώργος Κακαρνιάς, συνήγορος Δημήτρη Π.

– Αλέξανδρος Κανελλόπουλος, συνήγορος Αργύρη Κ.

– Γιώργος Θαλάσσης, δάσκαλος Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και Νίκου Ρωμανού: “Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου συνηθίζαμε να παρκάρουμε τα αυτοκίνητά μας σε ένα διπλανό δρόμο. Ένα μεσημέρι φεύγοντας βρήκα το καινούριο μου αυτοκίνητο χαραγμένο με ένα αιχμηρό αντικείμενο – η ίδια χαραγματιά συνεχιζόταν σε όλα τα αυτοκίνητα, που ήταν εκεί παρκαρισμένα. Συμβαίνουν αυτά σε όσους παρκάρουν στον δρόμο και γι’ αυτό άλλωστε οι ιδιοκτήτες του σχολείου πάρκαραν τα πολύ ακριβά αυτοκίνητά τους μέσα στο σχολείο. Δεν θεώρησα πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να έχει γίνει από μαθητή του σχολείου γιατί στη διάρκεια των μαθημάτων κανένας μαθητής δεν είχε τη δυνατότητα να βγει. Την επόμενη ημέρα, ήρθε στο γραφείο μου ένας δάσκαλος του δημοτικού και μου είπε ότι τα χάραξε ο Νάσιουτζικ. Με ενόχλησε το ότι αναφέρθηκε στο Νίκο Ρωμανό με το πατρικό όνομα της μητέρας του και διέκρινα σε αυτή την επιλογή κάποια προκατάληψη. Τον ρώτησα αν τον είδε. Όχι, δεν τον είχε δει. Μήπως τον είδε κάποιος άλλος; Όχι, απολύτως κανείς δεν τον είχε δει. – ‘Πώς ξέρεις, λοιπόν, ότι αυτός χάραξε τα αυτοκίνητα;’, τον ρώτησα. – ‘Το ξέρω, είμαι απόλυτα βέβαιος και να τον τιμωρήσεις πολύ αυστηρά.’ Δεν ήταν η πρώτη φορά, που έβλεπα την καχυποψία να μεταμόρφωνεται σε απόλυτη βεβαιότητα, αλλά με σόκαρε το πόσο εύκολα μπορεί να οδηγήσει σε κατάχρηση εξουσίας με κακοποιητικά αποτελέσματα και, μάλιστα, με θύμα ένα ανυπεράσπιστο άτομο. Ως τότε, δεν είχα μιλήσει ποτέ με το Νίκο – είχα μιλήσει με τη μητέρα του, που με επισκεπτόταν συχνά για να ενημερωθεί για την πρόοδο του παιδιού της και της είχα μεταφέρει ότι οι καθηγητές του στις συνεδριάσεις έλεγαν πως τους εντυπωσίαζαν οι παρατηρήσεις του στη λογοτεχνία και την ιστορία. Όταν έφυγε ο δάσκαλος από το γραφείο μου, κάλεσα το Νίκο, ένα μικρόσωμο παιδί, με αθώο και έξυπνο βλέμμα και του είπα για την καταγγελία, που μου έγινε. Δεν του είπα ποιος την έκανε, αλλά ότι αυτός, που την έκανε δεν είχε απολύτως κανένα στοιχείο και δεν τη λαμβάνω υπόψη μου. Άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και με ρώτησε: ‘Τι θα γίνει παρακάτω;’. Του είπα να πάει στο διάλειμμά του και ότι τον κάλεσα γιατί θεώρησα πως έπρεπε να ξέρει ότι έγινε εις βάρος του μια τόσο σοβαρή καταγγελία. Ούτε εκείνος ούτε εγώ ξέραμε τότε ότι εκείνη την ημέρα είχε προδιαγραφεί η υπόλοιπη ζωή του. Την επόμενη χρονιά, με επισκεπτόταν νωρίς το πρωί, πριν αρχίσουν τα μαθήματα και μιλούσαμε πολύ. Είχε ανάγκη από συμπαράσταση και συμβουλές για τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία βρισκόταν: ο αδερφός συμμαθητή και πολύ φίλου του είχε πέσει σε κώμα και μετά από δύο μήνες, κατέληξε. Ο Νίκος επισκεπτόταν την οικογένεια και τον φίλο του και συμπαραστεκόταν καθημερινά στην αρρώστια και στο μεγάλο πένθος. Δεν ήξερε, βέβαια, ότι λίγο αργότερα, ο φίλος του και η οικογένειά του θα του έκλειναν την πόρτα, αλλά και εάν το ήξερε, η στάση του Νίκου δεν θα είχε αλλάξει σε τίποτα γιατί αυτός είναι ο Νίκος. Και μετά, ήρθε η δολοφονία του Αλέξανδρου και οι γεμάτες οργή φωνές του Κούγια, που εξώθησαν το Νίκο να μην εμφανιστεί στο δικαστήριο και να εγκαταλείψει σχολείο και σπίτι. Και μετά, ακολούθησαν τα γεγονότα του Βελβεντού και η διεύθυνση του σχολείου και μαζί πολλοί γονείς και παιδιά δεν ήθελαν καμμιά σχέση με Γρηγορόπουλο και Ρωμανό και στράφηκαν εναντίον μου επειδή συμπόνεσα αυτό το άγρια δαρμένο παιδί, που έβλεπα στις φωτογραφίες. Και κατόπιν, στην απεργία πείνας ήταν πολλοί οι γονείς, που δεν ήθελαν να του επιτραπεί να σπουδάσει. Πόσες μητέρες μου είπαν ότι αν έβγαινε με βραχιολάκι, θα πήγαινε ο Νίκος και θα έβαζε βόμβα στο Μall ένα Σάββατο και θα σκότωνε τα παιδιά τους. Και άλλη μητέρα μου είπε ότι θα έβαζε βόμβες, θα τον κυνηγούσε η αστυνομία, θα τον πυροβολούσε και η σφαίρα θα ξέφευγε και θα σκότωνε τον γιο της, όπως ακριβώς έγινε με τον Μαζιώτη γιατί ο γιος της περνούσε από το μέρος, που πυροβόλησαν τον Μαζιώτη κι εκεί ακριβώς, στο μέρος εκείνο θα πυροβολούσαν και το Νίκο και – αντί για το Νίκο – θα σκοτωνόταν ο γιος της. Η κυβερνητική τρομολαγνεία είχε οδηγήσει την κοινωνία σε παράνοια προς όφελος πάντα της ακροδεξιάς πολιτικής. Ο Νίκος, που δεν είχε εμπλακεί ποτέ σε τρομοκρατικές ενέργειες, που δεν είχε βλάψει, ούτε θα βλάψει ποτέ άνθρωπο ή ζώο, θα έβαζε βόμβα στο Mall και θα σκότωνε παιδάκια. Για τη δεξιά κοινωνία, ο Γρηγορόπουλος ήταν πλέον ένας αλήτης, που έκλεισε στη φυλακή ένα φιλήσυχο αστυνομικό και ο Ρωμανός ένας αδίστακτος και επικίνδυνος τρομοκράτης. Και στο εφετείο της Λαμίας για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, ο δικηγόρος του Κορκονέα θεωρούσε επίσης το Νίκο τρομοκράτη και, επομένως, και τον Γρηγορόπουλο, αφού ήταν φίλοι και χαρακτήρισε τον Κορκονέα ‘θύμα τους’, που αμύνθηκε για να σώσει τη ζωή του. Και όταν άρχισα εγώ να λέω πως ο Κορκονέας έκλεισε δύο σπίτια και εξιστορούσα πως ο Νίκος βίωσε αρχικά τον θάνατο της γιαγιάς του και μετά, τον θάνατο του φίλου του και, τέλος, τη δολοφονία του Αλέξανδρου ο εισαγγελέας της έδρας, που αθώωσε τον Σαραλιώτη και έβγαλε από τη φυλακή τον Κορκονέα και μιλούσε με λόγια συμπαράστασης προς τους δολοφόνους, σα να ήτανε δικηγόρος τους με διέκοψε λέγοντας πως κι άλλοι άνθρωποι έχασαν τη γιαγιά τους και τον φίλο τους, αλλά δεν κατέληξαν έτσι. Κατά τον εισαγγελέα, ο Νίκος έχασε τον Αλέξανδρο – έτσι απλά. Ο εισαγγελέας σκέφτεται όπως η λαίδη Μπράκνελ, το να χάσεις ένα φίλο είναι ατυχία, το να χάσεις όμως δύο φίλους είναι απροσεξία. Είχα μια γάτα, που δεν ερχόταν ποτέ σε αγκαλιά, ήθελε να τη χαϊδεύω, αλλά στην αγκαλιά μου δεν ανέβηκε ποτέ και όταν ερχόταν κάποιος ξένος, έβγαινε έξω. Μια μέρα, που ήρθε στο σπίτι ο Νίκος, κάθισε στον καναπέ και αμέσως η γάτα πήδηξε και κουλουριάστηκε στην αγκαλιά του και άρχισε να γουργουρίζει γιατί ο Νίκος είναι ο πλέον άκακος και ευγενικός άνθρωπος και μια γάτα μπορούσε να καταλάβει αυτό, που δεν μπορούσαν πριν λίγους μήνες να καταλάβουν μια ανακρίτρια και ένας εισαγγελέας, ούτε να δουν το ανθρώπινο μέγεθός του. Και θα έρθω εντέλει στη Σοφία Αποστολάκη, τη χαροκαμένη μάνα του Βασίλη Καλογήρου, που συμπονούμε βέβαια, αλλά η ίδια δεν δίστασε να βυθίσει στην απόλυτη απόγνωση μια άλλη μάνα, τη μάνα του Νίκου Ρωμανού όταν πρότεινε ποινή 20 ετών, με το σκεπτικό ότι, αφού ο Νίκος είναι αναρχικός, είναι και τρομοκράτης και κάθε πράξη του είναι τρομοκρατική. Αναρχικός και τρομοκράτης, στο εξής, θα θεωρούνται το ίδιο και το αυτό, και ας μην ανήκει ο Νίκος σε καμμιά τρομοκρατική ομάδα. Και αν δεν ήταν ο Νίκος στη φυλακή αυτή την περίοδο, ίσως η Αποστολάκη να τον θεωρούσε ύποπτο για τη δολοφονία του γιου της. Δεν θα μπω στον κόπο να εξηγήσω γιατί αυτό αποκλείεται επειδή αδυνατεί να το καταλάβει.”

– Πέτρος Δαμιανός – εκπαιδευτικός, διευθυντής του Γυμνασίου-Λυκείου Φυλακών Νέων Αυλώνα: “Όταν αποφυλακίστηκε ο Νίκος τον Ιούλιο του 2019 σε μια σχετική ερώτηση δημοσιογράφου είχα απαντήσει: ‘Κάνω έκκληση προς όλους να αφήσουμε το Νίκο να ζήσει’. Θέλω να θυμηθούμε τέσσερις ημερομηνίες: Δεκέμβριος 2008 – είναι 15 χρονών, πεθαίνει στην αγκαλιά του ο φίλος του, που τον είχε προσκαλέσει για την ονομαστική του γιορτή, στην αρχή της εφηβείας του, που από μόνη της έχει θυμό – πόσω μάλλον όταν ξεκινά με αυτό τον τρόπο. Το 2013 συλλαμβάνεται στον Βελβεντό, είναι η εποχή που ο μετέφηβος Νίκος θα σώσει τον κόσμο – όλοι σ’ αυτή την ηλικία το ίδιο λέμε. Φεβρουάριος 2013 – 19, 20 ετών φυλακίζεται. Τον θυμάμαι στο γραφείο μου, την πρώτη μέρα στη φυλακή ήρθε στο σχολείο, ζήτησε να γραφτεί στη β’ λυκείου, είχε παρατήσει το σχολείο, ήταν ανταριασμένος. Προσπαθούσε με μεγάλη επίταση να μου δώσει να καταλάβω γιατί βρισκόταν εκεί. Μου είπε: ‘Παραδοθήκαμε για να μην κινδυνεύσει η ζωή του ομήρου, εμείς είχαμε την ευθύνη για τον όμηρο εάν πάθαινε κάτι’. Δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί αν δεν υπήρχε όμηρος, αλλά ήτανε ανάγκη να μου το εξομολογηθεί, έτσι να ξεκινήσουμε την επαφή μας. Ήταν η ομολογία ενός νέου ανθρώπου ενώπιον του δασκάλου του, ότι η ανθρώπινη ζωή οποιουδήποτε έχει μεγάλη αξία στον κώδικα ηθικής του. Μέσα στη φυλακή αγωνίστηκε, ολοκλήρωσε το λύκειο, πήρε απολυτήριο, έδωσε πανελλήνιες εξετάσεις με επιτυχία, αγωνίστηκε με τη ζωή του κάνοντας απεργία πείνας και δίψας προκειμένου να του δοθεί η άδεια να παρακολουθήσει τη σχολή του. Μέχρι την αποφυλάκισή του, πέρασε περίπου 20 μαθήματα, ποτέ δεν δημιούργησε κάποιο πρόβλημα, κάποια φασαρία, κάποια εμπλοκή με ο,τιδήποτε. Αλλά το σημαντικότερο για μένα είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια ο Νίκος ωρίμασε, έγινε ένας νέος άνθρωπος, όπως ωριμάζουμε όλοι μας, με άλλη θεώρηση και μέσα μας και έξω μας. Δεν ήταν πλέον ο οργισμένος έφηβος και ο μετέφηβος, που είχα πρωτογνωρίσει. Ήταν ένας νέος ενήλικας, που όμως δεν είχε την ευκαιρία να ζήσει, να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Ιούλιος 2019 – 26 χρονών αποφυλακίζεται. Μετά, δεν δημιούργησε κανένα, μα κανένα πρόβλημα, υποψία έστω για να έχει κάποιος, κάτι να σκεφτεί ότι πιθανόν εμπλέκεται κάπου – πουθενά. Έχουμε συναντηθεί για καφέ και για γεύμα, κυρίως μεσημεριανό και έχω ακούσει τα όνειρά του. Στην τελευταία μας συζήτηση μου εξομολογήθηκε ότι ήθελε να δημιουργήσει έναν εκδοτικό οίκο, αν φυσικά μπορέσει να βρει ένα μικρό, αρχικό κεφάλαιο για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Ήταν μερικές μέρες πριν συλληφθεί για μερικό αποτύπωμα σε μια σακούλα. Είχα γράψει τότε στο FB ότι τη σακούλα του την είχα δώσει εγώ και είχε μέσα δύο βιβλία και τα βιβλία τα έδωσε σ’ ένα φίλο του να τα διαβάσει κι εκείνος και ο φίλος του τα ‘δωσε σε μια φίλη του και δεν ξέρουμε πόσα χέρια αλλάξανε τα βιβλία και η σακούλα – άλλωστε, η δουλειά του βιβλίου είναι να αλλάζει χέρια και της σακούλας είναι να αλλάζει χέρια, δεν έχει κάποιον άλλο λόγο να υπάρχει η σακούλα. Νοέμβριος 2024, 16 χρόνια μετά το 2008, προφυλακίζεται. Όλα ανάποδα στη ζωή του. / Όλες οι προηγούμενες παρόμοιες περιπτώσεις έχουν αθωωθεί. Άρα, τι πρέπει να περιμένουμε; Το λογικό συμπέρασμα είναι ότι ο Νίκος πρέπει να περιμένει τη δίκη – εφόσον θέλουν να πάνε στη δίκη – από το σπίτι του και όχι από το κελί. Και εκεί φυσικά θα αθωωθεί, όπως όλοι. Έκανε λάθος ο δικαστικός λειτουργός; Γνώμη μου, έκανε λάθος, ναι. Σκόπιμο; Τυχαίο; Δεν το γνωρίζω. Λάθος, ναι. Ξέρετε, έχω γνωρίσει δικαστικούς λειτουργούς, που τιμούν το λειτούργημά τους. Κάνω έκκληση σε αυτούς τους λειτουργούς να διορθώσουν το λάθος της δικαιοσύνης γιατί ο Νίκος πρέπει, επιτέλους, να ζήσει. Και μετά, ο ίδιος ας αποφασίσει τους αγώνες, που θέλει να κάνει για το καλό της κοινωνίας. Πρώτα, όμως, πρέπει να ζήσει. Του το χρωστάμε, όλοι μας. Και ένα τελευταίο, τη Δευτέρα η Κεντρική Επιτροπή Μεταγωγών (ΚΕΜ) διόρθωσε μια αστοχία της του Μαΐου – έτσι τη χαρακτηρίζω εγώ. Ο Κώστας Τζανέτος είναι στον Κορυδαλλό, μεταφέρθηκε από την Πάτρα, όπου έκανε απεργία πείνας για να συνεχίσει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Με το καλό, να ακολουθήσει η διόρθωση για το Νίκο.”