By Jean-Marie Le Pen: “To μίσος ήταν η δουλειά του”
Μπορεί να πέθανε την Τρίτη (07/01) στα 96 του ο Jean-Marie Le Pen, ακροδεξιός ιδρυτής του Εθνικού Μετώπου (1972) με τη βοήθεια, μεταξύ άλλων, του πρώην αξιωματικού των SS André Dufraisse με σκοπό να δημιουργηθεί μια ‘Καινούρια Τάξη’, όμως η πάλη ενάντια στις ιδέες του διαρκεί, υπογραμμίζει στο κεντρικό άρθρο της η liberation.fr. O πολιτικός του φορέας, που μετεξελίχθηκε σε Εθνικό Συναγερμό από την κόρη του, Marine είναι ενεργός και δυνατός, έχοντας πια φτάσει πιο κοντά από ποτέ στην εξουσία στο πλαίσιο μιας προσπάθειας αποδαιμονοποίησης που ξεκίνησε το 2002, με ορόσημο την 20ή Αυγούστου του 2015, όταν αποβλήθηκε από αυτόν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
‘Νέο-, ωστόσο ακόμη φασίστες’ επεσήμαινε το πρωτοσέλιδό της τον Ιούνιο του 2012. Με ένα ‘Όχι’ είχε κυκλοφορήσει το φύλλο στις 22 Απριλίου 2002, την επομένη του κλονισμού, που προκάλεσε το ότι κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών απέναντι στον Jacques Chirac, ξεπερνώντας τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών και πρωθυπουργό από το 1997 Lionel Jospin.
στιγμιότυπο από διαμαρτυρία στο Παρίσι για την παρουσία του Jean-Marie Le Pen στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών (27/04/2002) > Elise Hardy, Gamma-Rapho, Service Photo
Η εφημερίδα στάθηκε έτσι κόντρα στην άρνηση εκ μέρους του των θηριωδιών των ναζί – αντιμετώπιζε την εξόντωση των Εβραίων και άλλων στους θαλάμους αερίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ως μια λεπτομέρεια στην ιστορία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, στον ρατσισμό, στην ξενοφοβία, στο μίσος για τους ομοφυλόφιλους και τους ‘λεπρούς’ που έχουν νοσήσει με AIDS, στο αμαυρωμένο όραμα της Γαλλίας του Pétain και της συνεργασίας με τον κατακτητή, στην αντιμεταναστευτική εμμονή, στον εθνικισμό, στην υποταγή στους καθολικούς ‘φονταμενταλιστές’. Υποστήριζε παραπλανητικά ότι μέσα στον εθνικοσοσιαλισμό εμπεριέχεται ο σοσιαλισμός.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
“Mην τρομάζετε, αγαπητοί συμπολίτες. Πάρτε μέρος στην ελπίδα. Mη φοβάστε να ονειρευτείτε, εσείς, οι αόρατοι, οι ασήμαντοι, οι χωρίς πτυχία, οι αποκλεισμένοι. Μην αφεθείτε να εγκλωβιστείτε στις παλιές διαιρέσεις αριστεράς – δεξιάς. Ανθρακωρύχοι, μεταλλωρύχοι, αγρότες με συντάξεις φτώχειας, εργαζόμενοι σε όλες τις βιομηχανίες που καταστρέφει η ευρω-παγκοσμιοποίηση του Μάαστριχτ, αδράξτε τη μοναδική ευκαιρία για εθνική ανάκαμψη.”, παρότρυνε.
ΟUF (ανακούφισης) με το 82%, που πήρε ο Jacques Chirac
Είχε προηγηθεί αφίσα του κόμματος το 1978 με σύνθημα ‘Πρώτα η Γαλλία και οι Γάλλοι’ (που αποδίδεται στον François Duprat) στο τέλος των Trente Glorieuses (τριάντα υπέροχων χρόνων, 1945-1975) με τις πετρελαϊκές κρίσεις, τις οικονομικές δυσκολίες και την αύξηση της ανεργίας. Το 1983 o Le Pen αναδείχτηκε δημοτικός σύμβουλος στο 20o διαμέρισμα του Παρισιού, ενώ στη Dreux στα κεντρικά-βόρεια ο υποψήφιός του και νούμερο δύο του κόμματος συγκέντρωσε ποσοστό 16.7% στον πρώτο γύρο. Την επομένη ο υποψήφιος της δεξιάς συνένωσε τις δύο λίστες με αποτέλεσμα να κερδίσουν τον δήμο. “Εκείνοι που έχουν συμμαχήσει με τους κομμουνιστές σίγουρα δεν είναι σε θέση να κάνουν μαθήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κανόνες της δημοκρατίας.”, παρατήρησε ο Jacques Chirac εξηγώντας ότι δε θα ντρεπόταν καθόλου να ψηφίσει τον συνδυασμό. “Δεν έχει καμμία σημασία αν θα υπάρχουν τέσσερις εκλεγμένοι με το Εθνικό Μέτωπο στη Dreux συγκριτικά με τέσσερις κομμουνιστές στο υπουργικό συμβούλιο.”
Laurent Maous, Gamma-Rapho, Getty Images
Tον Φεβρουάριο του 1984 ήταν καλεσμένος, με τις κόρες του στην πρώτη σειρά στο πολιτικό show ‘Η ώρα της αλήθειας’ σε ζώνη υψηλής τηλεθέασης – κάποια στιγμή σηκώθηκε για να ζητήσει να τηρηθεί ενός λεπτού σιγή ‘εις μνήμην των θυμάτων του κομμουνισμού’. Toν Ιούνιο της ίδιας χρονιάς προκάλεσε σοκ η είσοδός του για πρώτη φορά στην Ευρωβουλή (με 11%), θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2019 [με εξαίρεση το 2003, που ήταν αποκλεισμένος].
Το 1986 στις εθνικές εκλογές, που έγιναν με αναλογική εκπροσώπηση ανέδειξε 35 βουλευτές και το 1998 πέντε περιφερειάρχες. Το 2017 η Μarine Le Pen επανέλαβε αυτό, που είχε καταφέρει ο πατέρας της το 2002. ‘Δεν έχει αλλάξει’, προειδοποιούσε τότε η Libération, ενώ στη φωτογραφία συνδυάζονταν τα πρόσωπά τους.
Zakaria Abdelkafi, AFP
“Οι μνήμες του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου ήταν ακόμη ζωντανές όταν γεννήθηκε ο Jean-Marie Le Pen (20/06/1928), δέκα χρόνια μετά τη λήξη του σε ένα σπίτι χωρίς νερό και ρεύμα – ήξερε τι σημαίνει πείνα και στέρηση – έλεγε στις τρεις κόρες του. Ανήκε σε μια γενιά, που διαπαιδαγωγήθηκε με τον μύθο του μεγαλείου της αποικιοκρατίας και της αποστολής του εκπολιτισμού. Ο πατέρας του ήταν ψαράς, τον έχασε στα 14 όταν το καράβι του βούλιαξε το 1942, αφού έπεσε σε γερμανική νάρκη. Σπούδασε νομικά, τασσόταν κατά του στρατηγού Charles de Gaulle. Ο ίδιος παρέμενε προσκολλημένος στην Τέταρτη Δημοκρατία (27/10/1946 – 4/10/1958). Έχασε το μάτι του σε ένα καυγά. Επαιρόταν ότι διατύπωνε φωναχτά ‘όσα όλοι σκέφτονται χαμηλόφωνα’. Ως πρώην υπολοχαγός της λεγεώνας των αλεξιπτωτιστών υπερασπιζόταν χαμένες υποθέσεις – από την Ινδοκίνα μέχρι την Αλγερία. Στη Σαϊγκόν ήταν δημοσιογράφος στην έκδοση Caravelle του στρατού.
πρωτοσέλιδο L’ Humanité: ‘Το μίσος ήταν η δουλειά του – Οι δυσώδεις ιδέες του επιβιώνουν’ > σύμφωνα με τη Le Monde, το μαχαίρι με το όνομά του είχε ξεχαστεί στο διαμέρισμα της οικογένειας Μoulay, o πατέρας της οποίας βασανίστηκε και έχασε τη ζωή του τη νύχτα της 2ας προς 3η Μαρτίου 1957 από 20 αλεξιπτωτιστές, που κατηύθυνε ο Jean-Marie Le Pen
Το Νοέμβριο του 1962 μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Evian (18/03), με την οποία τελείωσε ο επταετής αλγερινός πόλεμος για την ανεξαρτησία, παραδέχτηκε σε συνέντευξη: ‘Δεν έχω τίποτα να κρύψω. Βασανίσαμε επειδή έπρεπε. Όταν εντοπίζεται κάποιος, που έχει τοποθετήσει είκοσι βόμβες, οι οποίες θα μπορούσαν να εκραγούν οποιαδήποτε στιγμή και δεν θέλει να μιλήσει, ακραία μέσα χρειάζεται να χρησιμοποιηθούν για να αναγκαστεί να το κάνει.’ Παρουσίαζε σε διαφημιστικό υλικό τον εαυτό του ως θύμα, που το κατεστημένο ήθελε να φιμώσει.
Το χειρότερο, ξύπνησε τους κακούς δαίμονες και τα κατώτερα ένστικτα της σύγχρονης Πέμπτης Δημοκρατίας.”, σημείωνε στη liberation.fr ο Christophe Forcari σχετικά με το ταξίδι του στα άκρα.
Kληρονόμησε την περιουσία και την έπαυλη του Hubert Lambert το 1976, που καταγόταν από οικογένεια με εταιρεία οικοδομικών υλικών.
“Τραμπική φιγούρα πριν από την εποχή του χωρίς φίλτρο ή υπερεγώ. Όσο περισσότερο εμφανιζόταν να επιτίθεται στο σύστημα, τόσο πιο πολύ γινόταν ένας από τους μηχανισμούς του. Πέτυχε να μετατρέψει το όνομά του σε φίρμα, αν και ιδιαίτερα δηλητηριώδη. Το κόμμα της Marine Le Pen είναι στιγματισμένο από τη σφραγίδα της ακροδεξιάς, στη σκιά του θεμελιωτή του. Η συμπεριφορά των περισσότερων υποψηφίων του στις πρόσφατες εθνικές εκλογές έδειξε σε ποιο βαθμό το βερνίκι ήταν εφήμερο.”, σχολιάζει η Le Monde στο κύριο άρθρο της.
“Η μπουρζουαζία του απευθύνει ευχαριστώ γιατί αποτέλεσε ένα τρομερό εργαλείο στα χέρια της προκειμένου να υπονομευθεί το γαλλικό κοινωνικό μοντέλο και να σπάσει η αλληλεγγύη. Το να παίζουν διαρκώς το χαρτί Le Pen επέφερε την εγκατάστασή του στο πολιτικό τοπίο σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία ο καπιταλισμός γνώριζε ένα βαθύ μετασχηματισμό με το νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση, που επιταχύνθηκε από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ στη Γαλλία στόχος ήταν να σβηστεί το πρόγραμμα του Εθνικού Συμβουλίου Αντίστασης.”, εκτιμά ο Stéphane Sahuc στη L’ Humanité.
“Καλό άνεμο, καλή θάλασσα, μπαμπά! Πολλοί που σ’ αγαπούν σε περιμένουν εκεί ψηλά.”, τον αποχαιρέτησε η Marine Le Pen.
O Jean-Luc Mélenchon της Ανυπότακτης Γαλλίας (LFI): “O σεβασμός για την αξιοπρέπεια όσων πεθαίνουν και τη θλίψη των κοντινών τους δεν εξαλείφει το δικαίωμα να κρίνουμε τις πράξεις – αυτές του Jean-Marie Le Pen παραμένουν ανυπόφορες. Ο αγώνας ενάντια στον συγκεκριμένο άνθρωπο τελείωσε, εκείνος κόντρα στο μίσος, τον ρατσισμό, την ισλαμοφοβία και τον αντισημιτισμό που εξάπλωσε, συνεχίζεται.”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
“Τι ωραία μέρα, ο βρωμερός ρατσιστής είναι νεκρός”, έγραφε πανό πολιτών που γιόρταζαν σε διάφορες πόλεις της χώρας. Άλλοι τραγουδούσαν: “Καλή χρονιά, καλή υγεία, ο Jean-Marie πέθανε.” Ο υπουργός Εσωτερικών Bruno Retailleau αντέδρασε: “Τίποτα, απολύτως τίποτα δε δικαιολογεί το να χορεύουμε πάνω από ένα πτώμα. O θάνατος ενός ανθρώπου, ακόμη κι αν ήταν πολιτικός αντίπαλος, δε θα έπρεπε να εμπνέει παρά αυτοσυγκράτηση και αξιοπρέπεια. Οι συγκεκριμένες σκηνές ευφορίας είναι ντροπιαστικές, τόσο απλά.”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πηγές: liberation.fr, lemonde.fr, humanite.fr
